Column

Obama was ook zo mooi, maar ja... een slappeling

Theodor Holman Beeld Wolff

Gisteren is het definitief tot een scheiding gekomen tussen Obama en mij. Het spijt me, maar het zat er al een tijdje aan te komen.

God, wat was ik op hem verliefd. Ik ben nog nooit door iemand zo prettig verleid.

Hij kon prachtig spreken. Daar was ik gevoelig voor. Die shakespeareaanse zinnen, die retorische drieklappers die aan het beste van Cicero en Seneca deden denken, ik raakte ervan ondersteboven. Zo iemand had ik nog nooit als verloofde gehad.

En hij was ook zo mooi, maar ja... een slappeling. Mijnheer had mooie praatjes, maar als het tot daden moest komen...

Ik bedoel, hij sprak voortdurend over vrede, maar hij viel alles en iedereen aan. Letterlijk hè, bedoel ik. Meer dan zijn voorgangers.

En hij zou Guantánamo Bay ontruimen - nou, goed, nog niet dicht. Kon mijnheer niets aan doen, mijnheer had last van de Republikeinen. En hij had een rode streep getrokken en als Assad daaroverheen ging, dan zou die Assad eens wat zien. Nou, Assad ging over die rode streep en mijnheer zei hem vriendelijk goeiedag.

Oké, hij liquideerde Bin Laden. Dat was fijn. Zoiets als een leuk ringetje op mijn verjaardag.

En toen die Obamacare. Zorg voor iedereen. Kwam ook al niet van de grond.

Maar ja, mijnheer verkocht het allemaal mooi. En dan zong hij weer zo prachtig! Amazing Grace. En dan danste hij weer zo mooi! Een heerlijke wals. En dan gaf hij weer zo'n fijn feest op het Witte Huis. De tranen stonden in mijn ogen.

Hij is ook bij mij thuis geweest. Gingen we naar het Rijks. Bleek verdomme iedereen hier verliefd op hem te zijn!

En ik vond het geweldig dat hij een zwarte man was. Misschien ontroerde mij dat wel het allermeest om een grote hoeveelheid redenen. Hoe mooi was niet de democratie waar een zwarte man president kon worden?!

Maar sterk? Nee. Hij was meer buitenkant dan binnenkant. En op het laatst maakte hij er een troep van.

Het is nu dus definitief uit tussen ons.

Heb ik al een nieuwe verloofde?

Ach, Donald hè, die doet zijn best. Hij is niet zo verfijnd, maar je krijgt wel waar voor je geld. Hij zegt soms dingen waarvan je denkt...

Ik mag hem wel. Het probleem met Donald is eerder dat ik denk dat hij mij niet ziet staan.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief. Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden