Review

Norwegian wood ***

Regie: Tran Ahn Hung
Met: Kenichi Matsuyama, Rinko Kikuchi


Het zal iedereen opvallen die Norwegian wood van de populaire Japanse schrijver Haruki Murakami - zijn doorbraak uit 1987 - leest: dit is wat we een onverfilmbaar boek mogen noemen.

Na het zien van de gelijknamige film van de in Vietnam geboren filmmaker Tran Ahn Hung hebben we nog steeds het idee dat de roman zich eigenlijk maar slecht leent voor een verfilming. Maar als Norwegian wood een mislukking is, dan wel een van het schitterende soort.

De roman, door miljoenen Japanse jongeren gelezen, is het verhaal van Toru Watanabe, een jonge student aan de universiteit van Tokio, eind jaren zestig. Tegen de achtergrond van het studentenprotest bewandelt Watanabe zijn eigen weg, die hem langs tragische liefdes naar de volwassenheid leidt.

Voornaamste probleem voor de filmmaker zit hem in de vorm van het boek dat grotendeels is opgebouwd uit urenlange gesprekken en lange brieven. Murakami baseerde het verhaal van Watanabe gedeeltelijk op zijn eigen herinneringen aan zijn studietijd en we lezen Norwegian wood ook als een roman over een schrijver die zijn stem en zijn thema vindt.

Als je eenmaal de roman hebt
gelezen, zoals deze recensent heeft gedaan, is het lastig om de film als een op zichzelf staand kunstwerk te beoordelen. Als je niet bekend bent met de personages die de roman
bevolken is het maar de vraag of de film niet te fragmentarisch is.

De verteller van boek en film is de volwassen Watanabe die terugkijkt op zijn jonge jaren, gemarkeerd door de onverwachte zelfmoord van zijn jeugdvriend Kizuki.

In Tokio ontmoet hij Naoko, de vriendin van Kizuki, die maar moeilijk kan leven met de nagedachtenis aan haar vriend en langzaam in een diepe depressie wegzakt. Haar tegenpool is de levendige en avontuurlijke Midori die weer op een hele andere manier het wereldbeeld van de jonge Watanabe door elkaar rammelt.

Regisseur Tran Anh Hung, vooral bekend van zijn Vietnamese trilogie, waarvan Cyclo (1995) het meesterwerk was, heeft de woordenvloed van de personages in de roman vervangen door schitterende beelden, die vooral de contrasten tussen de stad en de natuur benadrukken.

Naoko wordt in een sanatorium annex psychiatrische inrichting in de bergen opgenomen, een typisch Murakami-oord, dat buiten tijd
en ruimte lijkt te liggen.

De scènes waarin Watanabe haar opzoekt in de verschillende seizoenen, behoren tot de mooiste in de film, waarbij Tran Anh Hung er ook het best in is geslaagd om die mysterieuze echo uit het proza van Murakami te vangen.

Als centraal personage is Kenichi Matsuyama als Watanabe enigszins aan de bleke kant, maar Rinko Kikuchi (Naoko), die we al kenden als het dove meisje uit Babel van Alejandro González Iñárritu, maakt diepe indruk.

Bij de aftiteling horen we de originele versie van het prachtige Norwegian wood van de Beatles, muzikale rode draad in de roman. En opeens valt op hoe de tekst van Lennon en McCartney aansluit bij de film die we net hebben gezien: I once had a girl. En dat kan een film dan weer beter dan een boek. (MARK MOORMAN)

www.sodapictures.com/norwegianwood

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden