North Sea Jazz biedt troost bij WK

Zangeres Joss Stone op het North Sea Jazz festival. Foto ANP

Drie dagen lang ging het gerucht dat Prince onverwacht op het North Sea Jazz Festival zou verschijnen bij het afsluitende concert van Stevie Wonder. Om kort te gaan: hij kwam niet. Het deed er ook helemaal niet meer toe. Op enkele honderden mensen na, die een concert van Rickie Lee Jones of Diana Krall prefereerden, had iedereen de wedstrijd gezien en er was behoefte aan troost.

Dokter Stevie Wonder leefde mee en gaf het perfecte recept voor rouwverwerking. Met een stevige, funky band achter zich bracht hij puntgave uitvoeringen van Hotter than July, daarna We can work it out en voordat je het wist stond de oranje massa mee te deinen op de tekst Don't you worry about a thing. ''Een voetbalwedstrijd met wat concerten eromheen,'' zo omschreef een bezoeker de derde dag van het North Sea. En hij had een punt, maar niet bij Stevie Wonder.

Ook eerder op de dag bestond er nog iets anders op de wereld dan voetbal. Zondag waren alle kaarten uitverkocht. En dat betekende dat er zo'n 24.000 mensen aanwezig waren. Een drukte van belang, maar bij de bedwelmende muziek van de Tunesische ud-speler Anouar Brahem waande je je in een woestijn met de nodige fata morgana's. Prachtig hoe hij zijn instrument liet kleuren bij de basklarinet, percussie en gitaar van de andere muzikanten.

Het concert van Elvis Costello en The Sugarcanes viel tegen. De muziek was niet slecht, maar de vonk sloeg niet over. Costello stond geprogrammeerd in de op een na grootste zaal, maar had gekozen voor een traag country- en bluegrassrepertoire dat meer op zijn plaats leek in een rustig café.

De Nederlandse band Sven Hammond Soul deed het stof gelukkig opwaaien met stevige drums en vette bas op de achtergrond en op de voorgrond de zuigende en pompende klanken van het hammondorgel van Sven Figee. Na dat optreden ging iedereen een plek bemachtigen voor de wedstrijd. Tegen half negen werd Ben Harper bijna van het grootste podium geklapt door de ongeduldige oranjefans, die de wave al aan het oefenen waren.

Hitte
Het festival kwam vrijdag wat langzaam op gang. Dat lag aan de hitte, (Ahoy rook aan het einde van de dag naar een mengeling van frituurvet en zweet), maar ook aan de programmering. Kalme, kabbelende soul en jazz voerde de eerste uren de boventoon. Nieuwkomer Caro Emerald en band trapten weliswaar af met een aanstekelijke gretigheid en frisse, vrolijke retroswing, maar bij Norah Jones kon je gerust een dutje gaan doen.

Eigenlijk ongelooflijk hoe weinig opwinding er van haar uitging, zeker als je haar optreden vergeleek met dat van Earth, Wind & Fire, aan het eind van de dag. Ze gaan al dertig jaar mee, maar maken de bandnaam nog altijd waar. De stem van leadzanger Philip Bailey (59) wordt waarschijnlijk geconserveerd in een koelcel, zo zuiver en groot van bereik blijft die.

Nee, vrijdag kwam de stemming er pas rond half acht in bij Jamie Lidell, die met zijn band beats produceerde die je ingewanden deden trillen in je lijf. Hij wisselde songs van zijn laatste album Kompass af met hits als Multiply en kreeg iedereen gillend gek van enthousiasme.

Een domper was dat de legendarische dichter/singersongwriter Gill Scott Heron niet kwam opdagen. Hij was 'in het verkeerde vliegtuig gestapt.' (Waar bevindt hij zich nu?)
De ontdekking van de dag was Krystle Warren. Alleen met een gitaar zong deze androgyne verschijning uit Amerika de tranen in de ogen met een verpletterende uitvoering van Eleanor Rigby.

Zaterdag was de dag van Sharon Jones & The Dap Kings. Als je de 53-jarige zangeres in de grote zaal hoorde zingen en dansen zou je zweren dat James Brown is gereïncarneerd in het lichaam van een vrouw. Er stond een band achter haar, met twee onverzettelijke achtergrondzangeressen, gitaristen, blazers, een drummer en een percussionist , waar je je verbouwing zonder problemen aan zou over?laten. Al kun je dan ook heel goed terecht bij The Roots, nog altijd een van de beste hiphopbands ter wereld, die het adrenaline tot een hoogtepunt brachten.

Artist in residence, oftewel de huismuzikant van het festival, was dit jaar de tachtigjarige grondlegger van de freejazz Ornette Coleman. Zijn toon op de altsaxofoon is niet meer zo ferm, maar zijn muziek klinkt in al die bezettingen waarin hij speelde, nog even wonderbaarlijk fantasierijk en vol van stemmingen, ritmes en toonaarden. Telkens gaat er weer een luikje open, waarachter een wereld van muzikale vondsten schuilgaat. Vooral zijn optreden met gitarist James Blood ?Ulmer had een magische kwaliteit. Ze speelden de freejazz blues.

Vooraf was de vraag of de zondag wel goed bezocht zou worden. Veel mensen hadden hun kaarten op Marktplaats gezet. Wie dat niet heeft gedaan, heeft daar vast geen spijt van gehad. Waarschijnlijk behoren ze tot de enkele duizenden Nederlanders die vanochtend niet alleen maar met een kater wakker werden.
(MAARTJE DEN BREEJEN)

JAZZ North Sea Jazz Festival, gezien: 9, 10 en 11/7, Ahoy.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden