PS

Noord, wat ben je toch een sexy motherfucker

'Ik ben geboren in Afghanistan, ik ben opgegroeid in Nederland, maar ik ben thuis in Amsterdam-Noord.' Schrijver en rapper Massih Hutak (25) brengt een ode aan zijn 'baarmoeder'. Trots op de Noordside.

Massih Hutak Beeld Ilja Meefout/Lumen

Het was zomer 2003. Ik was in mijn wijk het Plan van Gool aan het voetballen met vrienden toen Ciano zijn auto midden op het pleintje parkeerde en de ramen omlaag draaide. Hij riep dat iedereen moest komen luisteren naar de gruwelijke shit die hij voor ons ging spelen.

We gingen om de auto heen staan en hij drukte op play:

Ohw, je bakt er niks van
Je chick likt pik in elk deel van Amsterdam
Het zit zo, ze is niet eens spang
Maar zo'n geile pijpslet, die zocht ik allang

Het was het nummer Je Bakt Er Niks Van van rapgroep THC. Tuindorp Hustler Click, vertelde Ciano. Ik was 11. Voordat Ciano wegreed, schreeuwde hij nog een keer uit zijn raam: ''Tuindorp, broertje. Boys van de buurt. THC. Noordside!''

Niet eens trams
Zo'n geile pijpslet, die zocht ik allang, dat had ik nog nooit gehoord. Zelfs mijn kennissen in Venlo kenden liedjes van THC. Het internet kwam net op en jongeren deelden massaal THC-liedjes via het chatvenster van msn.

THC bestond uit jongens die op loop­afstand van mij woonden. Jongens die rapten over dingen die gebeurden in buurten als de wijk waar ik opgroeide. Jongens die eruitzagen en praatten als mijn vrienden en ik. Ze waren de grondleggers van Nederlandstalige straatrap. Ik had eindelijk een reden om trots te zijn op Noord.

Een jaar eerder zat ik in groep 7 en vertelde ik mijn klasgenoten dat ik ging verhuizen van Osdorp naar Noord. Ze lachten. Noord lag toch niet in Amsterdam? En je kwam er toch alleen met de boot? Er reden niet eens trams. Wie wilde daar nou wonen? Ik had geen idee van Noord, ik herhaalde wat mijn vader had gezegd. Sommige vriendjes gingen niet meer met mij om, nu ik volgens hen buiten het echte Amsterdam woonde.

Wat bezielde mijn vader om naar een plek te verhuizen waar niet eens trams reden en waar je alleen met de boot kon komen? Ik schaamde me. Voor mijn adres, voor mezelf en voor Noord.

Samplen
Als mensen mij nu vragen waar ik vandaan kom, antwoord ik beslist: Amsterdam-Noord. Als ze daarna lachend vragen waar ik écht vandaan kom, zeg ik: Buikslotermeerplein. Je weet wel, dat winkelcentrum waar PowNed en GeenStijl met een camera en een blonde jongen met babyface naartoe gaan als ze quotes nodig hebben voor een spraakmakende item. Ik geef ze geen ongelijk; waar vind je authentieker Amsterdammers dan in Noord?

Nog voordat ik mezelf Afghaan of Nederlander noem, zelfs nog voordat ik mezelf Amsterdammer noem, noem ik mezelf Noorderling. Noord is de plek waar ik opgroeide. De plek waar ik binnen de verschillende culturen van mijn vrienden leende wat ik tof vond. Samplen, geheel in de traditie van mijn grote liefde hiphop.

Noord is de plek waar ik op een streng christelijke middelbare school zat en elke ochtend een dagopening las uit De Zoutkorrel. Noord is de plek waar ik zonder diploma jaren mocht lesgeven op dezelfde vmbo-school waar mijn broers op hadden gezeten. Noord is de plek waar ik als tiener op het NDSM-terrein uren aan het water zat en naar het centrum keek alsof daar Het Beloofde Land lag dat ik moest veroveren. Terwijl het goud zich al bevond onder mijn royale Noordelingenreet.

Gentrificatiegolf
Voor ik de Nederlandse nationaliteit had, verruilde ik met mijn vader en broers het ene vluchtelingenkamp voor het anderen, reizend van azc naar azc. Van Zevenaar tot Groningen, van Crailo tot Helmond en ten slotte Amsterdam.

Beeld Ilja Meefout

In Noord kwam het allemaal samen. Noord is Nederland in het klein. Vogelbuurt is Groningen; een dorp dat heel graag een stad wil zijn - en niemand zegt er wat van. Nieuwendammerdijk is Crailo; Het Gooi van Noord, waar de upper class in Zaanse huisjes woont, met een jacht voor de deur. Floradorp is Helmond; white trash-jeugd die in Canta's rijdt.

Noord is de enige plek waar ik tien jaar lang onafgebroken heb gewoond. Ook al ben ik hier opgegroeid, ik herken steeds minder van mijn jeugd, mijn buurt en buren. Dankzij de gentrificatiegolf die ook deze kant van het IJ overspoelt.

Ik heb weleens gehoord dat toen de ­Jordaan transformeerde van een blanke arbeiderswijk naar een buurt voor alleen de allerrijksten, de Jordanezen naar Noord verhuisden. En nu worden de oer-Noorderlingen verdreven naar IJburg, Purmerend en Almere, zodat de yuppen hun gerenoveerde sociale huurwoningen kunnen opkopen om vervolgens te klagen over hun nieuwe buurt waar ze worden geterroriseerd door kleine kinderen.

De geschiedenis herhaalt zich en ­niemand doet iets. Al was het maar enkel en alleen vanuit esthetisch belang. Voor het pimpen van achterstandswijken geldt blijkbaar maar één universeel plan: iets met een winkelcentrum bij het metrostation en bordeauxrode nieuwbouw. Inspiratieloos en fucking lelijk.

PVV-stemmer
En zo is Noord de stedelijke variant van het Assepoesterverhaal: het stiefkindje van Amsterdam dat nu eindelijk de schoen past, en iedereen wil de prins uithangen die de schoen als eerste vond. Voor al die nieuwe, trotse bewoners van Noord heb ik maar één boodschap: blijf weg. Haha. Grapje. Soms schrik ik als ik mezelf hoor praten over nieuwe Noorderlingen. Import, zoals wij dat noemen.

"Ze veranderen alles!"

"Laat ze wegblijven, die gelukzoekers!"

En mijn favoriet: "Geef Noord terug aan de Noorderlingen!"

Haha. Ik word spontaan een PVV-stemmer als het over Noord gaat.

En dat is niet gek, want Noord is mijn thuis. Zodra ik met mijn fiets op de pont sta en aanmeer aan de Noordkant, voel ik wat Donald Trump waarschijnlijk voelt als hij 's ochtends in de spiegel kijkt: wat ben je toch een sexy motherfucker.

Vanaf de pont fiets ik naar de Van der Pekstraat, de rode loper van Noord. Voor de toeristen: de Van der Pekstraat is achter de A'DAM Toren (ja, daarachter bestaat leven!).

Daar geef ik Roos mijn vieze ondergoed om te wassen, koop ik leesvoer bij boekhandel Over het Water en laat ik mijn band plakken bij Rahtour. Daarna eet ik bij het Marokkaanse restaurant Royal Med en fiets via de Hagedoornweg naar de Meeuwenlaan. De Vogelbuurt, daar woonde het eerste meisje op wie ik verliefd werd. Zo'n geile pijpslet, die zocht ik allang, hoor ik THC rappen in mijn hoofd.

Begin te komen
Ik lach mezelf uit en fiets door, naar de Waddenweg (tokkiebuurt nummer 1) en haal daar voor mijn vader de lekkerste vis van Amsterdam bij Al Hoceima. Die geef ik af op het winkelcentrum Boven 't Y a.k.a. Grote en loop met mijn vader een willekeurige route waarbij ik oude bekenden tegenkom die tegen mij opscheppen over Ajax alsof ze er zelf ­spelen.

Mijn broertje vraagt of we even langs Puntje gaan. Het rondje winkelcentrum Grote is pas compleet als er patat is gehaald bij snackbar Puntje. De eigenaar, Uzi, is een Egyptische meneer van in de vijftig die zijn lekkerste saus naar zichzelf vernoemde. Uzi is de buurtvader. Hij weet meer van de jongens in de buurt dan de ouders en de politie bij elkaar.

Vanaf Uzi's snackbar steek ik over en koop een boeketje rozen bij de bloemist. De rozen geef ik aan het meisje dat ze aan mij verkocht, omdat ik vroeger verkering met haar wilde, maar het nooit durfde te vragen. Als ze mij vragend aankijkt, word ik rood en loop ik weg.

Ik ga langs het witte monument mijn oude wijk het Plan van Gool binnen en begin spontaan te basketballen en te voetballen met jongens en meisjes die ik ken. Of niet. Vroeg of laat kom ik toch weer een oude bekende tegen en praten we over voetbal. Of hiphop. Of meisjes. Of we zeggen niks en er worden uren onophoudelijk jointjes gedraaid en gerookt.

Aan alle nieuwe, trotse bewoners van Noord zeg ik: welkom. En als je er nog nooit bent geweest: begin te komen.

Navelstreng
Ik ben geboren in Afghanistan, ik ben opgegroeid in Nederland, maar ik ben thuis in Amsterdam-Noord. En toch zijn er weinig begrippen die ik abstracter vind dan 'thuis'. Het begrip fascineert me. Het is een groot thema geworden in mijn leven en werk. Ik zou het niet kunnen duiden.

Mijn goede vriend, oud-Denker des Vaderlands en mede-Noorderling René Gude, rest in peace, verklaarde 'thuis' ooit als volgt: 'Vanaf het moment dat de dokter, of je vader, de navelstreng doorknipt en jou en je moeder voorgoed van elkaar scheidt, word je dak- en thuisloos.

Vanaf dat moment móet je de rest van je leven wijden aan het zoeken en creëren van een omgeving die jou het dichtste bij het gevoel brengt dat je had in je moeders baarmoeder. We kunnen ons niet afvragen wat thuis is zonder ons af te vragen wat baarmoeder is. Dat, beste jongen, dat is thuis. Vind jouw eigen baarmoeder.'

Noord is mijn baarmoeder. En zo'n geile pijpslet, die zocht ik allang.

Wat is volgens jou een goede reden om het IJ over te steken? Tip je favoriete A-locatie in Noord: de leukste inzendingen verzamelen we. Mail je tip met korte toelichting naar nieuwsdienst@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden