Plus

Nocturnal Animals

Nocturnal Animals vertelt het verhaal van de mooie, maar verveelde Susan Morrow die gevangenzit in een ongelukkig huwelijk.

Galeriehouder Susan Morrow (Amy Adams) zit gevangen in een ongelukkig huwelijk Beeld -
Galeriehouder Susan Morrow (Amy Adams) zit gevangen in een ongelukkig huwelijkBeeld -

In de openingsscène van Nocturnal Animals dansen en springen oude, voluptueuze, blote dames tegen een roodfluwelen gordijn. In slow motion. Schaamteloos. Hun dikke, witte lijven deinen op en neer; genadeloos registreert de camera de pukkels, littekens en vetrollen van de XXL-dansmariekes. Op de geluidsband klinkt pompeuze symfoniemuziek, confetti fladdert door de lucht, de rode kwastjes aan hun tepels draaien alle kanten op.

Als de camera achteruit wijkt, blijken de overrompelende beelden afkomstig te zijn van een vernissage in een modernekunstgalerie in Los Angeles, de city of dreams.

De hypergestileerde opening - een beetje Breughel, een vleugje Fellini en een flinke dosis kitsch - wekt verwachtingen.

Hoge verwachtingen
Verwachtingen die toch al zo hoog waren, omdat Nocturnal Animals is geregisseerd door Tom Ford, de stercouturier die Gucci van de ondergang redde, een eigen modehuis lanceerde met winkels in New York, Los Angeles, Milaan, Londen en Tokio, en in 2009, schijnbaar vanuit het niets, zijn regiedebuut maakte met A Single Man.

Die zeer beheerste boekverfilming ging in wereld­première op het festival van Venetië en leverde hoofdrolspeler Colin Firth een Oscarnominatie op.

De galerie waar de openingsscène zich afspeelt, is het speeltje van de mooie, verveelde Susan Morrow (Amy Adams), die gevangenzit in een ongelukkig huwelijk met een man die doorlopend alle zeilen moet bijzetten om de façade van een geslaagd leven in stand te houden.

Ze krijgt de drukproeven opgestuurd van Nocturnal Animals ('nachtdieren'), het romandebuut van haar eerste man (Jake Gyllenhaal). Ze heeft hem negentien jaar niet gezien. Het boek is aan haar opgedragen.

Angstaanjagende rednecks
Als Susan in haar eentje in bed begint te lezen, springt de film terug in de tijd. We zien hoe een roodharige vrouw, die als twee druppels water op Susan lijkt, met haar man en hun dochter midden in de nacht op een verder verlaten autoweg door de Texaanse woestijn wordt klemgereden door vier angstaanjagende rednecks.

In het vervolg blijft Nocturnal Animals heen en weer in de tijd springen. En wisselt Ford het bloedstollende idioom van een misdaad-, wraak- en exploitatiefilm (denk met name aan Twentynine Palms, Bruno Dumonts verontrustende, in een archetypisch Amerikaans landschap gesitueerde roadmovie uit 2003) af met dat van een existentiële relatiefilm en een psychologisch drama.

Nocturnal Animals

Regie Tom Ford
Met Amy Adams, Jake Gyllenhaal, Aaron Taylor-Johnson, Michael Shannon
Te zien in Cinecenter, Eye, Filmhallen, Kriterion, The Movies, City, Tuschinski

Ford baseerde Nocturnal Animals op de roman Tony & Susan (1993) van de Amerikaanse auteur Austin Wright (een jaar later in Nederland uitgebracht onder de titel Het Schreeuwen Van De Nacht).

Overvol
Het schijnt dat Ford aanvankelijk twee films wilde maken naar het boek: een die trouw blijft aan de bron en een die er behoorlijk van afwijkt. Dat valt te begrijpen, want de film die hij maakte is overvol, de verhaallijnen komen niet altijd even fijn samen en de montage is soms nodeloos gecompliceerd.

Effectief is dat wel, de film blijft daardoor tot het bittere einde spannend én intrigerend. Dat eerste komt mede door de acteurs, door Adams en Gyllenhaal, hoewel hun liefdesrelatie niet het meest geloofwaardige deel van de film is, maar vooral door Michael Shannon (als Texaanse agent in de flashbacks) en Aaron Taylor-Johnson (als de naarste van de rednecks).

Oogstrelende fotografie
De grootste attracties van Nocturnal Animals zijn de oogstrelende fotografie en de spectaculaire stilering; de ijskoude moderne architectuur van Los Angeles is opnieuw een prachtig decor, dat bijdraagt aan de naargeestige sfeer.

In de tuin van Susans peperdure huis staat een metershoge Balloon dog van Jeff Koons, de keizer van de glitter en kitsch. Misschien is Nocturnal animals, dat op het afgelopen filmfestival van Venetië werd onderscheiden met de Grote Juryprijs, ook wel een hoop gebakken lucht. Het is in elk geval wel prachtige gebakken lucht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden