Plus

Ninamounah: 'We zijn vergeten dat we apen zijn'

Ninamounah haalt met haar ontwerpen gender en stereotypes door de mangel, waarbij haar biologische kennis een grote rol speelt. Tijdens Amsterdam Fashion Week showt ze een mix van haar best ofs, en nieuwe stukken.

Campagnebeeld met stukken uit Ninamounahs collecties Hormones en Pheromones Beeld Woody Bos, Ontwerp Steinarr Ingólfsson

Vorig jaar won Ninamounah Langestraat (27) de Frans Molenaar Coutureprijs. Van de geldprijs, 7500 euro, kocht ze een tweedehands Juki naaimachine en financierde ze een show in Londen.

Een 'orgie van hormonen, mohair en parels' werd die laatste genoemd. Inspiratie vond ze in de pubertijd, de meest dierlijke tijd van het leven, waarin de mens een speelbal is van zijn hormonen en toegeeft aan primitieve instincten.

Haar modellen begonnen zich tijdens de performance spontaan uit te kleden. Precies zoals Ninamounah, in Hollandse modekringen heeft ze nu al geen achternaam meer nodig, het graag ziet.

Bevrijdend
"Heel fijn als mijn kleding bevrijdend werkt en je het gevoel geeft dat je volledig jezelf kunt zijn, zonder opgelegde schaamte," zegt ze in haar atelier in de Derde Looiersdwarsstraat. Ze werkt er met vier medewerkers en vier stagiairs hard aan haar show voor de Amsterdam Fashion Week.

In juli toonde ze met succes haar genderloze collectie, 'Pheromones' genaamd, in Le Depot Club in Parijs, een fameuze gayclub. Ze koos de locatie vanwege de dominante, geladen sfeer die er heerst.

"Roofdierachtig. Je voelt dat mensen er op jacht zijn, de geur van glijmiddel, sperma en zweet die er hing, geeft me energie."

Ninamounah is niet de doorsnee ontwerpster. Op de Rietveld Academie had ze het vaak aan de stok met haar leraren. "Maar bij mijn eindexamen ging het wonderwel heel goed."

Zie haar in de categorie van de rebelse Britse ontwerper Alexander McQueen, die zich afzette tegen het mode-establishment en die onder meer bloed, botten en een flinke dosis seks in zijn collecties verwerkte.

Cliché
Net als McQueen heeft Ninamounah traditioneel ambacht hoog in het vaandel staan. Ze zorgt eveneens graag voor opschudding (op de flyer voor haar show staan twee tongende nonnen). In haar collecties haalt ze gender en stereotypes door de mangel, geeft er een twist of brengt opzettelijk een 'fout' aan.

Zoals een mannenpak met een korte en een lange pijp. "Ik hou erg van symmetrie. In de natuur is ook alles symmetrisch. Ik wilde mezelf uitdagen door zo'n statisch, symbolisch uniform uit balans te halen. Net zoals pubers ook uit balans zijn."

Anderhalf jaar studeerde ze biologie. Ze koos daarna voor het modevak, maar ze ziet zichzelf als bioloog die mode als medium gebruikt.

"Er is geen ruimte meer voor onze dierlijke behoeftes. We zijn vergeten dat we apen zijn die op twee benen onze genitaliën achterna lopen," zegt ze.

Acceptatie
"Als we zouden accepteren dat we beesten zijn, zouden we veel betere mensen kunnen zijn. Jaloezie moet bijvoorbeeld onderdrukt worden, want die eigenschap wordt niet netjes gevonden.''

''In het dierenrijk denken ze daar anders over. Net als kinderen die nog niet door de maatschappij zijn gevormd. Ik wil collecties maken voor de pure, bevrijde mens. Gestript van lagen beschaving."

Dat komt tot uiting in stofcontrasten, -bewerkingen en silhouetten. Ze werkt graag met clichés, zoals het motorpak en het traditionele pak.

Pumps, chaps (rijlaarzen) en peeptoe motorlaarzen maakt ze, in samenwerking met Naomi Hille, van gerecyclede leren motorpakken. Voeringstoffen worden soms gebruikt als hoofdmateriaal, wat normaal wordt weggestopt wil ze juist laten zien.

Christina Aguilera
"Neem feromonen, die zie je ook niet, maar ze zijn wel aanwezig en bepalen ons gedrag." Een flinterdunne zijden avondjurk, voor hem én haar, heeft een suggestie van een opening bij de lies. Bij paarden de meest erogene zone: er is veel liescontact alvorens het tot de daad komt.

"Met dat gegeven speel ik uiteraard ook met de chaps - Christina Aguilera kocht het eerste paar - en de body heeft rondom knopen, waardoor de drager zelf kan bepalen waar hij of zij openingen wil creëren. Tegelijkertijd heeft een pak omgebouwd tot playsuit iets Lolita-achtigs, dus dat clasht weer lekker."

Ze staat nog aan het prille begin van haar carrière - 'ik ben een kikkervisje met nog maar één arm' - en haar doel is wereldberoemd worden. "Ik wil eigen winkels en gigantische shows kunnen geven met haute couture."

Aggrestief
Eerst richt ze zich samen met rechterhand Robin Burggraaf op Nederland en Parijs. Daar wil ze privéverkopen houden met pop-upwinkels en een op een zelf op het lichaam van de klant werken.

Voor elke collectie doet ze veel research - 'ik piek om vier uur 's nachts' - en daarbij gaat ze vrij agressief te werk. "De logoborduursels heb ik er echt opgeknald met zo'n pietepeuterig machientje - nooit meer - ik hou van detailwerk maar het moet niet te lang duren."

Ninamounah: 'In Amsterdam begon ik me voor het eerst te schamen' Beeld Michelle Helena Janssen

Haar manier van werken is grof, vandaar al die plooitjes op een vreemde plek, alsof er bij het borduren iets is misgegaan. Het zogeheten 'shiboripak', vernoemd naar een Japanse manier van koken op zeer hoge temperatuur, dreef haar tot waanzin.

"Er moest zo veel berekend worden om tot de juiste vorm te komen, want gekookte wol krimpt enorm. Dat mislukte steeds. Het glas waarin we de wol kookten, explodeerde ook nog. Het was hier net een laboratorium."

Ruigoord
Ze groeide op zonder remmingen in Ruigoord 'met een paar vaders', omgeven door dieren, maar was zeer verlegen en had straatvrees. Op haar 13de ging ze met haar moeder in Amsterdam-Oost wonen.

"Heel raar was dat, ineens in die betonnen jungle. In Ruigoord was ik totale space gewend, niemand die vraagt waar je uithangt, je zoekt het maar uit en mag overal naar binnen lopen om te eten. Iedereen was er eigenlijk je vader of moeder. In Amsterdam begon ik me voor het eerst te schamen, daarvoor kende ik dat gevoel niet."

De wietplantage van haar moeder, op zolder, vloog in de fik waarna ze verhuisden naar de Jordaan. "Kwam ik boven een slager te wonen, terwijl ik vegetarisch ben opgevoed."

Als kleuter overleefde ze in 1992 met haar ouders de vliegtuigramp in het Portugese Faro. Met het geld van de verzekering betaalde ze later haar opleiding.

Wolf
De straatvrees is er nog steeds, daarom heeft ze sinds drie jaar hond Wolf, gered uit Griekenland, op aanraden van haar therapeut. "Door Wolf moét ik naar buiten en heb ik ritme. Het is makkelijker voor iemand anders te zorgen dan voor jezelf."

Voor haar vriend Anton Karlsson bijvoorbeeld, ontmoet op de Rietveld en eveneens ontwerper. "Hij komt uit Gotland, een woest viking­eiland in de Oostzee en hij wordt he-le-maal gék op onze etage in de Spaarndammerbuurt. Thuis bij zijn ouders slachtte hij zijn eigen schapen."

Zelf verlangt ze ook vaak naar de natuur. "Maar dan spring ik gewoon op de fiets naar Ruigoord."

In samenwerking met CPL Aromas in Londen, ontwikkelde ze een parfum dat ruikt naar leer, zweet, zaad, ongesteldheid, ijzer en benzine. "Geuren die we in het geheim toch aantrekkelijk vinden. Dat ik dan in de Jordaan mogelijk continu door een roedel honden achterna wordt gezeten?" Lachend: "Dat zou heerlijk zijn."

De show van Ninamounah is vrijdag 7 september om 21.00 uur, Museumplein. Kaarten zijn alleen op uitnodiging beschikbaar. 10 minuten voor aanvang is er de mogelijkheid om last minute kaarten te krijgen.

Thom Browne

De Italiaanse Ermenegildo Zegna Group heeft een belang van 85 procent genomen in het Amerikaanse merk Thom Browne, waarvan de waarde wordt geschat op 500 miljoen dollar. Thom Browne zelf - bekend geworden met zijn 'gekrompen pakken' en de zijden jacquard jas en ruitjurk die Michelle Obama droeg tijdens de tweede inauguratie van haar man - is de enige andere aandeelhouder.

Olsentweeling
The Row, het luxe, minimalistische label van tweeling Mary-Kate en Ashley Olsen, lanceert een mannenlijn. Die is vanaf oktober te koop in The Rows eigen en in geselecteerde winkels. De eerste collectie focust op klassieke pakken, die op maat worden gemaakt in Japan met traditionele ­Europese handstiktechnieken. Overhemden worden gemaakt in Frankrijk, breisels in Italië.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden