Nieuwjaarsconcert over de hele wereld te zien

Bij de blazers is er maar één god, en dat is de muziek, die iedereen met iedereen verbroedert, zoals het hoort. Foto ANP/Koen Suyck

AMSTERDAM - Dankzij de zegeningen van internet gaat het Nieuwjaarsconcert van het Nederlands Blazers Ensemble nu voor het eerst ook de hele wereld over. Het was gisteren niet alleen op Nederland 2, maar ook de hele dag te bekijken op www.bvn.nl, 'de publieke televisiezender voor Nederlanders en Vlamingen in het buitenland'.

Maar er gaat uiteraard niets boven de beleving van het jaarlijkse spektakel in het Concertgebouw zelf, waar de blazers voor de zoveelste keer een razendsnel gemonteerde voorstelling brachten, waarin de grenzen tussen de bestaande genres tijdelijk werden opgeheven en de toehoorder met grote vaart werd meegesleurd op een muzikale reis die deze keer 'Mijn God!' als thema had.

In een tijd waarin men graag elkanders hersens inslaat als men toevallig in de verkeerde god gelooft, is het thema Mijn God! zeer actueel. Maar bij het Nederlands Blazers Ensemble is van godsdiensttwisten geen sprake. Bij de blazers is er maar één god, en dat is de muziek, die iedereen met iedereen verbroedert, zoals het hoort.

Erg leuk was meteen de opkomst van artistiek leider en hoboïst Bart Schneemann in de gedaante van Zeus. Als hij met de bliksemschicht in zijn hand bewoog, begon het te donderen. ''Ik had geen Johann Sebastian Bach,'' zei Zeus. ''Ik moest het in mijn eentje doen.''
Muziek van Bach werd gistermiddag overigens niet gespeeld. Wel van Mahler, een intrigerend arrangement van het Adagietto, dat in een totaal pandemonium eindigde, een geile tango van Angel Villoldo en een heel mooie bewerking van Vivaldi's aria Gelido in ogni vena ('ijskoud in mijn aderen') die De Rode Priester later zou hergebruiken in De vier jaargetijden (winter).

Tot zo ver leek het nog een min of meer normaal concert, maar dat beeld veranderde toen de Bijlmer-zanggroep Breeze een geweldige versie van Händels Hallelujah uit de Messiah ten gehore bracht en de superswingende Surinaamse band La Rouge de zaal in vuur en vlam zette met een wintitraditional.

De gemoederen werden telkens met zachte, poëtische muziek tot bedaren gebracht: Silence van jazzbassist Charlie Haden, of Music for a while van Purcell, gespeeld door Schneemann, slechts begeleid door een langhalsluit.

Vanzelfsprekend ontbraken de jonge componisten niet. Uit bijna honderd deelnemers waren er vijf overgebleven. Martijn Holtslag (15) had een rap gemaakt over 'de zoektocht naar de kern van het geloof; het hele godgebeuren', in zijn eigen woorden. Wilma Pistorius (17) speelde cello in haar trieste mineurwerk Lamentoso, terwijl Sophie Eskes (15) en Tessa Elferink (14) met zeer veel flair de mensen in de zaal lieten meezingen met hun aanstekelijke en ultrapoppy Goddelicious (een hit!).

Gedurende het concert was op een videoscherm een steilewandartiest zichtbaar die een Bijlmerflat beklom. Toen hij op de top aankwam, pakte hij de gereedstaande tuba en begon hij de Hymn to freedom van Oscar Peterson te spelen, die door de blazers in de zaal werd overgenomen, terwijl honderden ballonnen vanaf het plafond op de toeschouwers neerdaalden. Mooi. En zo kwam met veel geknal aan een geweldig muziekfeest een eind. (ERIK VOERMANS)

Nederlands Blazers Ensemble. Gehoord: 1/1 Concertgebouw.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden