recensie

Nieuwe Rihanna is saai maar ook soulvol (***)

Krijgen we op Anti de 'echte' Rihanna te horen? Het is in elk geval een heel ander werkstuk dan de zeven albums die eraan vooraf gingen. Anti is ingetogen, zowel muzikaal als tekstueel.

Echt leuk wordt Anti als aan het einde van de plaat hedendaagse R&B ouderwetse rhythm and blues wordt.Beeld .

Zelf vindt ze het haar mooiste platenhoes tot nu toe, maar voor ieder ander is de cover van Rihanna's achtste album nogal een zoekplaatje. Te zien is een klein meisje. Het is Rihanna, toen ze nog gewoon Robyn Fenty heette en op Barbados woonde. Ze heeft een zwarte ballon in haar rechterhand en een gouden kroon op het hoofd. Het geval is een paar maten te groot waardoor het voor haar ogen is gezakt.

Pakken we er een vergrootglas bij, dan zien we op die kroon allemaal krabbeltjes staan. In braille is er een gedicht van ene Chloë Mitchell op afgedrukt. Het is te lang om hier in zijn geheel te citeren, maar de eerste regels zijn veelzeggend: 'I sometimes fear that I am misunderstood/ It is simply because what I want to say, what I need to say, won't be heard.'

Ingetogen
Krijgen we op Anti de 'echte' Rihanna te horen? Het is in elk geval een heel ander werkstuk dan de zeven albums die eraan vooraf gingen. Ingetogen, dat is het vooral, zowel muzikaal als tekstueel. Openingstrack Consideration is opgebouwd rond een heel simpele baslijn en al even eenvoudige beats. In het refrein zingt Rihanna: 'I got to do things my own way darling / You should just let me.' En een paar regels later: 'Why you ain't ever let me grow?'

Dat lijkt op het eerste gezicht de tekst van een liefdesliedje waarin de ene partner de ander simpelweg om wat meer vrijheid vraagt, maar is het niet een superster die zich rechtstreeks tot haar publiek richt? Rihanna pakt op Anti haar vrijheid. In muziek die als gezegd nogal afwijkt van de spektakel-R&B die eraan vooraf ging, maar die soms ook opvallend soulvol klinkt.

Bevalling
Een gemakkelijke bevalling is Anti niet geweest. Nadat Rihanna in 2005 debuteerde met Music of the sun, verschenen met bijna ijzeren regelmaat nieuwe albums van haar. Alleen in 2008 deed ze het even rustig aan, verder was er elk jaar een nieuwe plaat. Maar tussen haar voorlaatste album Unapologetic en Anti gaapt een gat van wel drie jaar. Stil zat ze niet in die tijd; in het nummer FourFiveSeconds werkte ze zelfs samen met Kanye West en, jawel, Paul McCartney.

Ondertussen werd de release van Anti telkens maar uitgesteld. Valt aan het album te horen dat de totstandkoming ervan blijkbaar nogal wat voeten in de aarde had? Helaas wel. Moedig hoor, zo'n muzikale koerswijziging, maar een tikje saai klinken de liedjes op Anti soms wel. Een gedachte die zich bij beluistering van de plaat nogal eens opdringt: is die kale productie nou een bewuste artistieke keuze of het gevolg van een gebrek aan echt goede ideeën?

Verrassingen
Verrassingen bevat de plaat wel degelijk. Zo is Same ol' mistakes een licht zweverige cover van een song van altrockers Tame Impala. Ook fijn: de bijdrage van Drake in Work. Maar echt leuk wordt Anti als aan het einde van de plaat hedendaagse R&B ouderwetse rhythm and blues wordt. Love on the brain is een zwoel wiegende soulballad (inclusief een bijna doowoppend koortje) en in het lekker rauw gezongen Higher klinkt Rihanna als een volgelinge van Amy Winehouse: 'This whiskey got me feelin' pretty / So pardon if I'm impolite.'

Een hele plaat in die stijl, dát zou opzienbarend zijn geweest.

Beeld .
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden