Nieuwe album Muse is drammerige maatschappijkritiek op 4 havoniveau (**)

Drones heet ie, het zevende album van de Britse rockers Muse. Ingewijden hebben aan dat ene woordje voldoende om te weten dat het een opmaat is naar drammerige maatschappijkritiek op 4 havoniveau.

Beeld ap

Maar omdat Muse een band is die het liefst zo min mogelijk aan de verbeelding overlaat, wordt de diepere boodschap achter de titel onderstreept met een hoesontwerp waarop te zien is hoe de anonieme hand van het systeem met een joystick een leger van willoze, gezagsgetrouwe burgers aanstuurt.

Op dit conceptalbum gaat Muse naar eigen zeggen back to basics. Maar in het gezwollen universum van Bellamy cum suis behelst dat even gemakkelijk een tien minuten durend epos dat zowel aan Ennio Morricone als aan de negentiende-eeuwse componist Edward Elgar refereert. Het resultaat: neo-romantische spaghettimetal met het korps tamboers op de achtergrond en een jammerende Bellamy als heldentenor. Vermoeiend.

Muse is beter te pruimen in compacte, hard rockende nummers als Psycho, dat klinkt als een glam-hybride van T-Rex en Marilyn Manson, en Reapers.

Wellicht is het de bemoeienis van de legendarische rockproducer Robert 'Mutt' Lange (o.a. AC/DC, Def Leppard en ehm... Nickelback), maar pas als Muse de pretenties op een lager pitje zet en voor pure impact kiest, begrijp je weer waarom het de grootste rockband van het Verenigd Koninkrijk is.

Beeld Muse
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden