Nieuw-Zeelands geluk

Vorige maand kwam Peter Yealands bij mij langs. Qua uiterlijk laat hij zich het beste omschrijven als een kruising tussen Sinterklaas en de Kerstman. En ook hij verscheen niet met lege handen. In een doosje zat zijn kakelverse 2009-oogst sauvignon blanc: Yealands is eigenaar van het grootste Nieuw-Zeelandse wijnbedrijf in privébezit. Toch produceert hij pas sinds twee jaar onder eigen naam in Marlboroughs Awatere Valley.

Eerst was Yealands namelijk slechts contractgrower. Weliswaar de grootste, maar in de wijnwereldpikorde ben je dan toch nog altijd niet meer dan een producent die druiven levert aan 'de grote merken'. In zijn geval aan Pernod Ricard, dat eigenaar is van marktleider Montana. ''Maar,'' zegt Yealands, ''zo'n spotmarktpositie bekleden, vond ik toch te tricky. Een eigen merk is meer waard dan zo'n anoniem halffabricaat. Bovendien ben je kwetsbaar, omdat ze die druiven ook ergens anders kunnen kopen. En dreigen met de prijstang is er dan al snel bij.''

Nu kwam de keuze om voor zichzelf te beginnen niet bepaald op het meest gelukkige moment. Yealands had in 2007 net bij de plaatselijke Rabobank (de grootste bank in de wijnbranche) de financiering geregeld voor de bouw van zijn duurzaam producerende winery, toen de wereldeconomie onderuit ging. En bij wijze van vlek op vlek kwam daarbij ook nog eens dat de 2008-oogst, toen hij onder eigen naam debuteerde, weliswaar de boeken inging als de grootste van de afgelopen tien jaar, maar niet bepaald als de beste.

Kwam plots toch die gevreesde prijstang om de hoek zeilen. ''Daar zat ik dan met drie miljoen liter wijn in mijn splinternieuwe tanks en geen klanten,'' gniffelt Yealands. ''Toen herinnerde ik mij dat in 2006 Hans Bootsma, de wijninkoper van Gall & Gall, met de helikopter in mijn wijngaarden was geland. Nota bene tijdens een tussenstop met de mensen van Pernod Ricard, die hem hun mooiste percelen lieten zien. Bootsma zei destijds: ''Als je ooit voor jezelf gaat beginnen, laat het me dan weten...'' Aldus was zijn eerste leverantie aan Gall & Gall, waar 2008 nu bijna uitverkocht is.

Dat komt goed uit, want 2009 is spectaculair beter. Wat tropischer, maar toch ook met de vegetale en minerale tonen die zo karakteristiek zijn voor Awatere. Voor 'geen klanten' hoeft Yealands niet bang meer te zijn. Geen negen euro is voor deze sauvignon blanc namelijk geen geld.

In tegenstelling tot wat velen denken, is rosé niet een modieus 'wijntje' dat kort geleden is bedacht door een paar handige donders. Weliswaar is de populariteit in Nederland de afgelopen tien jaar explosief gestegen (van nog geen twee naar bijna veertien procent marktaandeel), toch gaat rosé al veel langer mee. In de veertiende eeuw gingen de pausen in Avignon niet aan tafel zonder Tavel, de plaatselijke rosé. En ook Philips de Schone en de Zonnekoning waren liefhebbers. Nog steeds profiteert deze Rhône rosé van die oude glorie, maar ik vind het zeker niet de beste soort in Frankrijk. Vaak is deze nadrukkelijk koppig, bijzonder vol en erg droog. Bovendien verlangt hij een pittige kassa-aanslag. Onder een tientje kom je meestal niet weg.

Dan koop ik liever voor 9,99 euro bij Albert Heijn XL of op AH Wijndomein een Domaine de Saint Ser 2009 uit de Côtes de Provence, ook een streek met een enorme roséhistorie, maar hier zijn de wijnen veel verfijnder. Ondanks zijn pipsroze-oranje voorkomen is deze Saint Ser een rosé met veel inhoud. Frambozen, aardbeien, milde perziktonen, abrikoos en fijne zuren. Bovendien wappert er een zachte zweem kruiderij doorheen. Herbes de Provence liggen voor de hand... (HAROLD HAMERSMA)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden