Plus

Nieuw Red Hot Chili Peppersalbum is dubbele verrassing

The getaway, het nieuwe album van de Red Hot Chili Peppers, is een dubbele verrassing. Niet alleen omdat het een beter album is dan je zou mogen verwachten, maar vooral omdat de toon zo anders is dan we van de RHCP gewend zijn.

De Red Hot Chili Peppers waren dit jaar headliner op PinkpopBeeld anp

Een nieuw Red Hot Chili Peppersalbum. Het elfde in 32 jaar. Op voorhand ben je geneigd de schouders erover op te halen. Een band die op z'n best was aan het begin van de jaren negentig, die in de tweede helft van dat decennium tot de eredivisie van de Amerikaanse rock doordrong: hoe relevant kan die anno 2016 nog zijn?

I'm With You, het voorlaatste RHCP-album uit 2011, was een manmoedige poging het hoofd boven water te houden, het eerste na het definitieve vertrek van de virtuoze en geluidbepalende gitarist John Frusciante. De motivatie voor zijn vertrek was veelzeggend: Frusciante wilde geen rockster meer zijn, maar muziek maken.

Zijn vervanger, Josh Klinghoffer, toonde zich op I'm With You een gitarist van de dienende school, waardoor vooral Flea, bassist van het eerste uur, een stap naar voren moest doen. De plaat, niet eens zo veel slechter dan het topzware Stadium Arcadium dat eraan voorafging, werd bepaald geen verkoopsucces. Het leek een laatste oprisping voor de band het bijltje erbij zou neergooien. Flea en zanger Anthony Kiedis waren inmiddels beiden op een leeftijd dat het niet meer vanzelfsprekend was om geheel of halfnaakt over het podium te stuiteren. Een welverdiend pensioen zou mogelijk gênante momenten voorkomen.

Red Hot Chili Peppers

The Getaway
Pop
Warner Brothers
****

De Chili Peppers zijn tenslotte geen Radiohead, geen band die onverveerd het experiment zoekt en zichzelf al doende steeds opnieuw uitvindt. Nee, Red Hot Chili Peppers is een Pinkpop-band. Zo'n groep van de gestampte pot die kan teruggrijpen op een onverwoestbaar oeuvre van publieksfavorieten dat later werk permanent overschaduwt.

Volwassen

The Getaway is dan ook een dubbele verrassing. Niet alleen omdat het een beter album is dan je zou mogen verwachten, maar vooral omdat de toon zo anders is dan we van de RHCP gewend zijn. Elegant. Ontspannen. Subtiel. Warm. Gespeend van testosterongedreven spierballenrock en krachtpatserij.

Drummer Chad Smith, doorgaans een houthakker, heeft op The Getaway zijn innerlijke Ringo ontdekt en tikt ontspannen, bijna luie grooves. Klinghoffer wisselt bescheiden, afgemeten funklijntjes met lyrische akkoordenprogressies, die een jazzy Hendrix in herinnering roepen. Met als verbindend element Flea's bas, die als hete lijm door de muziek druipt.

Een metamorfose is het niet, eerder een accentverschuiving die een warme, organische Chili Peppers aan het licht brengt. Vermoedelijk is dat het resultaat van een producerswissel. Rick Rubin, de invloedrijkste producer van zijn generatie, werd na jaren trouwe dienst ingeruild voor Brian Burton alias Danger Mouse. Hij heeft het vertrouwde Peppersgeluid met kleine accenten opgefrist, maar vooral het rockmachismo van de band weggepoetst.

Zo is Sick love, geschreven in samenwerking met Elton John en Bernie Taupin, ondanks die titel een vriendelijke popsong die onder de aftiteling van een Disneyfilm niet zou misstaan. Waardig, evenwichtig en volwassen. Het is voldoende om alvast voorzichtig uit te zien naar het twaalfde album van de Red Hot Chili Peppers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden