Nieuw popfestival Once in a Blue Moon is een succes

Het nieuwe popfestival Once in a Blue Moon in het Amsterdamse Bos, met americana-artiesten als David Crosby en Seasick Steve, was zaterdag een succes. De organisatie kondigde voor volgend jaar meteen een tweede editie aan.

Op de eerste editie van Once in a Blue Moon (OIABM) is David Crosby de grote publiekstrekker Beeld Carly Wollaert

Als David Crosby optreedt, willen de mensen toch het liefs songs horen uit zijn tijd met Crosby, Stils & Nash (en soms ook Young). En dus schreeuwt op Once in a Blue Moon al snel iemand keihard uit het publiek: 'Almost cut my hair!' Crosby, die ondanks een leven met heel veel drugs toch maar mooi al 77 is, heeft zijn antwoord direct klaar: "My advice; don't do it."

Krakers
Nee, Almost Cut My Hair zingt hij niet, maar zeker de helft van de setlist bestaat uit andere krakers uit zijn verleden, waaronder Long Time Gone, Deja Vu en aan het einde - "Maar dan moeten jullie zo hard meezingen dat ze het in Antwerpen horen" - ook nog Ohio. Maar een nostalgietrip is het verrassend bevlogen optreden niet.

Vooral de behoorlijk virtuoze leden van zijn band laten dat oude repertoire weer fris klinken: op een aangename manier gelikt, hier en daar zelfs jazzy. Crosby zelf, die eerder op de dag op het zelfde podium een gastrolletje speelt bij het optreden van damestrio I'm With Her, heeft in zijn aankondigingen het gebroken stemgeluid van een oude man, maar komt zingend, vooral in het close harmonywerk, nog prima weg.

Publiekstrekker
Op de eerste editie van Once in a Blue Moon (OIABM) is hij de grote publiekstrekker en hij stelt niet teleur, zoals het hele festival allerminst teleurstelt. Het is gedurfd in het al zo festivalrijke Nederland zoiets op te zetten. Wat OIABM onderscheidt van al die andere festivals is een heel duidelijke muzikale identiteit. Het festival van concertorganisator Greenhouse Talent (niet álles wat in Nederland met poponcerten te maken heeft is van Mojo) kiest onomwonden voor americana. Muziek dus die op de een of andere manier iets te maken heeft met Amerikaanse rootsgenres als country, blues en folk.

Negentien acts
De line-up, met negentien acts uit vanzelfsprekend de Verenigde Staten, zag er direct veelbelovend uit. Een stoorzender leek in de dagen voorafgaand aan het festival wel het weer te kunnen gaan worden. Maar op de dag zelf valt het reuze. Het regent soms stevig, maar de tenten waarin de optredens plaatshebben bieden de bezoekers volop bescherming.

5000 americanaliefhebbers zijn er op het festival afgekomen. Dat zijn er minder dan de 7500 die het festivalterrein in zijn oorspronkelijke opzet aankon, maar met enige aanpassingen maakt dat zaterdag een gezellig volle indruk. Het is een beetje Amerika spelen op veld waar kortgeleden nog dancefestival Dekmantel plaatshad.

Er lopen mannen met cowboyhoeden rond en hier daar wordt gelinedanced. Er liggen hooibalen, het kleinste van de drie podia is gevestigd in een tot honkytonk verbouwde romnyloods en de catering voorziet in typisch Amerikaanse barbecuegerechten. De langste rij staat even wel voor een patatkraam met de naam - Seth Gaaikema is niet dood - Frietje Bell.

David Crosby Beeld Carly Wollaert

De bezoekers zijn een stuk ouder dan op een doorsneefestival. De gemiddelde leeftijd schatten we op 55 jaar, en er zijn genoeg festivalgangers die daar boven zitten. Veel gezien op de eerste aflevering van OIABM: zo'n wandelstok waar je in een handomdraai een zitkrukje van kunt maken.

Rampestampblues
Het publiek mag een tikje bedaagd zijn, op de podia gaat het er soms wild aan toe. De rampestampblues van Seasick Steve, die optreedt op het hoofdpodium, klinkt zelfs zo hard dat Tim Knol en de Bluegrass Boogiemen met hun optreden in de honkytonk moeten wachten tot hij klaar is omdat ze er toch niet bovenuit komen.

In de sector gevoelig maakt vooral het eerder genoemde I'm With Her indruk met veelal traag slepende, maar heel sfeervolle countryfolk.

Volgend jaar nog een keer dus. Da's mooi. Once in a Blue Moon verdient het uit te groeien tot een jaarlijks treffen van americanaliefhebbers. De zanger van de Nederlandse Dawn Brothers vat tussen twee nummers in de stemming op het terrein mooi samen: "Hier kun je met echt iedereen lullen over muziek om dan na afloop te zeggen: hij begrijpt mij."

Het publiek Beeld Carly Wollaert
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden