Column

Niemand die wist waar de partijen voor stonden

Theodor HolmanBeeld Wolff

Onlangs was ik op een verjaardagsfeest en vroeg ik wie er de stemwijzer had gebruikt. Nou, allemaal.

En, verrassingen? Ja, iemand wilde D66 stemmen, maar bleek op Thierry Baudets ­Forum voor Democratie uit te komen, en weer iemand anders (vrouw, 50, omslagdoek die ook dienst kon doen als tafellaken) was nogal verbaasd dat zij aanvankelijk voor de Partij voor de Dieren het stemhokje in wilde, maar keer op keer op de VVD uitkwam, terwijl ze die partij haatte.

Vervolgens vroeg ik of ze precies wisten waar de partijen voor stonden. "Maar Ella, weet jij nou precies als het bijvoorbeeld gaat om immigratie, wat het verschil is tussen de PvdA en het CDA?"

Nou, ze bleek het niet te weten. En Joop wist het eigenlijk ook niet. Goedbeschouwd wist niemand precies wat de partijen precies wilden.
Had Pechtold niet iets over beschaving geroepen tegen Jan Roos? Dat was toch wel goed van Pechtold? "Had jij dertig jaar geleden niet een cabaret­groep en bedreven jullie geen satire?" vroeg ik. Ja, maar dat was toch anders dan de satire van Jan Roos...

"Maar wat is precies het verschil tussen Pechtold en Asscher in hun opvattingen over de gezondheidszorg?" vroeg ik. Men bleef stil.

"En wat is precies het verschil tussen de christelijke partijen?" Weer bleef het stil.

Men leefde in het Land van Ongeveer. Rutte wilde toch ongeveer dit en Buma ongeveer dat? Onze democratie hangt af van mensen die ongeveer weten wat er aan de hand is.

Zelfs als het om Wilders gaat, weet men niet meer dan ongeveer te melden waar hij voor staat. Ja, minder moslims, dat weet men, maar verder?

Mijn stelling is daarom: men interesseert zich niet werkelijk voor politiek, alleen maar eventjes tijdens de campagne en daarom gebruikt men de stemwijzer. Men wil en kan zich niet goed informeren. Dat is veel te veel werk.

En daarbij weet je: het is zinloos. Na 15 maart moet je zelfs vergeten wat de partijen precies onderscheidt. Dat alle partijen op het ogenblik naar elkaar toe groeien is het resultaat van de smalle marges waarin de partijen van elkaar verschillen.

Het zou mij niets verbazen als de meeste partijen ongeveer op hetzelfde aantal zetels uitkomen. Als men vraagt wat de Nederlandse identiteit is: een staafgrafiek die uitkomt op ongeveer het gemiddelde.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief. Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden