Plus Filmrecensie

Nicolas Cage verandert in Mandy in een woest beest

De gekte van Nicolas Cage wordt door regisseur Panos Cosmatos eindelijk serieus genomen in Mandy, een wraakfilm en horrortrip tegelijk.

Nicolas Cage als de wraaklustige Red Beeld SpectreVision/Umedia/Legion M/XYZ Films

Na een klus in de bosbouw koerst Red op huis aan. Op de autoradio voert Ronald Reagan het woord. De president verklaart dat Amerika een spiritueel ontwaken doormaakt en dat de meerderheid van de Amerikanen pornografie en abortus verwerpt. Red heeft genoeg gehoord: hij zet de radio uit en vervolgt zijn weg naar Mandy.

Het is 1983 in Mandy. Dat was het ook in Beyond the Black Rainbow (2010), de vorige film van schrijver en regisseur Panos Cosmatos. In Nederland was het fraai gestileerde debuut te zien op het Imagine filmfestival, in een themaprogramma over nieuwe lowbudgetfilms. Cosmatos' bijdrage oogde als een vroege film van de ­Canadese auteur David Cronenberg.

De belofte die in Beyond the Black Rainbow besloten lag, wordt met Mandy royaal ingelost. Dit is een horrortrip die een eigen cultus verdient, waar metalbands songs op zullen ­baseren. Het is ook de nieuwe wraakfilm met Nicolas Cage, de acteur die in de vorige eeuw een gouden toekomst tegemoet ging maar vervolgens in een onafzienbare reeks pulpfilms opdook.

Verzet
Daar zat soms een aardige genrefilm tussen (Drive Angry), waarin de manische excessen van Cage een attrac­tie op zich vormden. Maar met Cosmatos heeft de acteur eindelijk een filmmaker getroffen die zijn gekte serieus neemt.

De regisseur verklaarde dat hij met zijn films de dood van zijn ouders verwerkt. Zijn claustrofobische debuutfilm weerspiegelde de beklemming die een onomkeerbaar verlies kan oproepen, Mandy draait om verzet tegen de dood, om woede en wraakzucht.

Mandy

Regie Panos Cosmatos
Met Nicolas Cage, Andrea Riseborough, Linus Roache, Bill Duke
Te zien in Eye, Filmhallen, Lab111

Het spiritueel ontwaken waar Reagan over sprak, krijgt in de film een ­sinistere invulling. De vriendin van de door Cage vertolkte Red wordt ­gespot door een sekteleider, die haar wil ­inlijven. Maar Mandy is een stoere rockchick, geen volgzaam bloemenkind. Ze moet haar hoongelach met de dood bekopen, waarna Red een drastische keuze maakt.

Overweldigend
Dat laatste gebeurt in een verbluffend lange opname waarin Cage van een volkomen ontredderde man in een woest grommend beest verandert. Het is een kantelpunt in de film en het voelt als een sleutelscène in het oeuvre van de acteur. Wat volgt is een psychedelische afdaling in een duistere hel, waar Red met sekte­leden, demonen en gifmengers af­rekent.

Het geluidsdecor is overweldigend, met dank aan King Crimson en de IJslandse componist Jóhann ­Jóhannsson. De infernale beelden ­lijken uit graniet gehouwen.

Mandy heeft meer verwantschap met de vreemde Europese films van Fabrice Du Welz en Gaspar Noé dan met het Amerikaanse formulewerk waarin Cage doorgaans opduikt. Het is een film om te koesteren of te ­verwerpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.