Nico van Hasselt (92) is 60 jaar huisarts: 'Gewoon geluk'

Dag in, dag uit staat de oudste huisarts van Nederland voor zijn patiënten klaar. Nico van Hasselt (92) is maandag precies zestig jaar huisarts en hij denkt nog niet aan stoppen.

Huisarts Nico van Hasselt (92) zit maandag zestig jaar in het vak. Beeld Marc Driessen

Zaterdagnacht ging om één uur maar eens de telefoon: een patiënt die dringend behoefte had aan geneeskundig advies. Nico van Hasselt hoorde het kort aan en wist dat het tijd was om weer in zijn auto te stappen. Ruim een uur is hij vervolgens in touw en voordat hij dan weer thuis is, is er van de nacht niet veel meer over. "Om even over zessen gaat de wekker, want de praktijk is iedere dag om zeven uur gewoon weer open."

Zeven dagen per week dus, jaar in, jaar uit. Zestig, om precies te zijn. Want op de dag af is Nico van Hasselt maandag al zés decennia huisarts. Maar complimenteer hem er niet mee. Daar is geen reden voor. "Een beetje orde en een beetje regelmaat. En toevallig ben ik nog niet dement geworden."

Pure mazzel is het, meent Van Hasselt. Sterke genen wellicht? Geen sprake van, hij kan zich er niets bij voorstellen.

Zijn bloedeigen vader bijvoorbeeld, 'die mankeerde werkelijk van alles'. Longen, hart, er was weinig meer dat goed functioneerde toen zijn vader op 62-jarige leeftijd overleed. "Het is gewoon geluk dat ik het zo lang kan volhouden."

Sensation
De oudste huisarts van Nederland. Alsof het hem geen moeite kost, werkt de 92-jarige maar door. Ten minste acht huisbezoeken per dag, gemiddeld 9500 patiëntcontacten op jaarbasis. Vakantie, daar doet Van Hasselt niet aan, of het moet onder protest zijn. Vraag hem ernaar en zijn ogen spuwen vuur. "De patiënt gaat voor. Voor alles. Ik ken ze, ik weet wat ze jaren geleden hebben meegemaakt. Ik weet dat mevrouw Bakker een kleinzoon heeft met wie het niet helemaal lekker gaat."

Hij is blij dat hij even zit, deze zondagmorgen in zijn woning boven de praktijk in Buitenveldert. Vanmorgen was hij, uiteraard, weer vroeg uit de veren. Na het spreekuur is hij langsgeweest bij een patiënt in Vinkeveen die juist een operatie heeft ondergaan.

Van Hasselt moppert een beetje, want hij kon nauwelijks langs de Arena komen waar Sensation aan het uitlopen was.

En 's middags moest hij het middelpunt vormen op de presentatie van het boek Opgeven, nee dus, dat journalist Estella Heesen schreef over het leven van de huisarts. In de aanwezigheid van honderden patiënten zou hij het eerste exemplaar overhandigd krijgen. Van Hasselt maakt zich er niet al te druk over. Zijn vrouw, 85 jaar en nog minstens net zo scherp van geest, vraagt zich wel af wanneer er eigenlijk tijd is om een mooi pak aan te trekken.

De leidraad
Wel of niet werken, er is geen sprake van een keuze, zegt Van Hasselt. Geneeskunde is een bestaan, zegt hij. Dat is eigenlijk nooit anders geweest. De oorlog is hierin bepalend geweest. Hij zat vast in Arnhem en later in Vught, waar hij 'met een maat' wist te ontsnappen.

Van Hasselt kwam in Engeland terecht en ontmoette tijdens de oorlog overal waar hij ging artsen. "Zij stelden hulp aan de medemens centraal in hun leven. Dat trof me. In de dodencel waar ik zat, kwam het inzicht: als ik de oorlog overleef, wil ik dat ook."

Die instelling heeft al die jaren de leidraad gevormd voor Van Hasselt: de zorg voor de patiënt. "Dan hoor je van het ziekenfonds: wij stellen de patiënt centraal. Dat klinkt mooi, maar bij mij staat de patiënt op één. Artsen die een patiënt centraal stellen, kapselen hem in. Dat is natuurlijk niet in zijn of haar belang."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden