Plus

Nick Klaessens: 'Ík ben in ons voetbalteam de import'

Hij is de enige 'witte' in het tweede elftal van DVC Buiksloot. Het kan dus, samenleven, zegt Nick Klaessens (34). Hij schreef er een roman over.

Nick Klaessens: 'Ik heb opgeschreven zoals het gaat in mijn team, niets is aangezet.' Beeld Marc Driessen

Limburg: van verder kun je niet komen als je in Noord bent beland. In kilometers, maar zeker ook in cultureel opzicht. Zijn vader moest dan ook wel even slikken toen Nick Klaessens hem vertelde dat hij in Amsterdam in een team ging voetballen waar hij de enige speler is zonder kleurtje.

"Alleen maar buitenlanders," concludeerde zijn vader toen hij in de opstelling de namen van de medespelers van zijn zoon zag. Of eigenlijk appte hij: 'Allein mer boetelanders.' Osama uit Koerdistan, Karim van de Antillen en ­Edgar en Kevin met hun Surinaamse wortels.

Niet dat zijn vader een racist is, zegt Klaessens. "Zeker niet. Soms zegt hij alleen wel dingen die je ook als racistisch kunt opvatten. Daar zit geen kwaad achter, mijn ­vader is snel goed met mensen. Maar waar ik ben opgegroeid, de provincie waar Geert Wilders ook vandaan komt, kom je over het algemeen niet zo heel veel Osama's en Karims tegen."

Los zand
DVC Buiksloot in Noord is de club waar Klaessens vier jaar geleden terechtkwam, de vereniging die het resultaat is van een fusie in 2013 tussen de roemruchte, maar vooral kwakkelende Amsterdamse volksclubs DWV en Vole­wijckers.

In het tweede zit hij, een team met een harde kern van eind-twintigers die al van jongs af aan met elkaar samenspelen, die met elkaar zijn opgegroeid. En toch een team dat als los zand aan elkaar hangt. Het is een wankel evenwicht.

Zijn medespelers noemen hem 'tata', oftewel 'witte'. De enige Nederlander, vinden ze hem. Wat ergens best wel een beetje gek is om zo te zeggen, zegt Klaessens. "Het is totaal dubbel. Die jongens zijn geboren en getogen Amsterdammers, ze wonen al hun hele leven in Noord. Ik ben opgegroeid in Weert in Limburg: ík ben in ons voetbalteam de import."

Leuke gasten, open blik
Het was een bewuste keuze om juist in dit team te gaan voetballen, zegt Klaessens. "In mijn jeugd in Limburg heb ik altijd gevoetbald, maar nadat ik naar Amsterdam was verhuisd, kwam daar de klad in.''

''Toen ik op zoek ging naar een club in Noord, waar ik woon, heb ik eerst een paar keer meegetraind bij TOB, met een helemaal wit team, maar dat ­beviel niet. Ik vond het er niet zo gezellig. Toen ik vervolgens een eerste avond mocht meedoen bij Buiksloot, voelde ik in één keer dat dit het goede team voor mij was. Leuke gasten met een open blik. Ik kreeg gelijk een lach ­terug."

Over de 'wonderlijke verzameling individuen' waar Klaessens in terechtkwam schreef hij een boek: Alles ­rustig? Een voetbalroman. Over een Limburger dus (en PSV-fan, ook dat nog) tussen de Marokkanen, de Surinamers, de Turken en met die ene Malinese doelman. Een team vol ego's. Heetgebakerd en nooit te beroerd om een ploeg­genoot af te zeiken. Het knettert en het kneitert, maar het is vooral lekker lachen allemaal.

Veel clichés
Een boek met een interessant uitgangspunt, maar dat jammer genoeg voor een groot deel van clichés aan elkaar hangt. De Surinamer in het team doet natuurlijk graag een blowtje voor de wedstrijd, de passanten op het Buikslotermeerplein drinken hun kopje koffie het liefst op het terras van de Febo en de voorzitter van de voetbalclub is continu op zoek naar spelers die hun contributie niet hebben ­betaald.

Alle buschauffeurs van lijn 33 zijn chagrijnige snordragers, behalve die ene met dreadlocks ('de Bob Marley van de Lage Landen'), die uiteraard altijd vrolijk is.

Niets aangezet
Heeft hij van zijn teamgenoten geen bordkartonnen personages gemaakt? Klaessens had het zo nog niet bekeken.

"Ik ben geen socioloog die het onderwerp van zijn studie jaren heeft geobserveerd. Dit is mijn voetbalteam, waar ik met veel plezier deel van uitmaak. Eerst was ik speler, later kwam pas het idee om mijn ervaringen te verwerken tot een boek.''

''Ik heb het opgeschreven zoals het gaat in mijn team, er is niets aangezet. En tsja, clichés zijn natuurlijk niet voor niets clichés geworden: het is vaak de realiteit."

Nick Klaessens: 'Ik ben bij dit team terechtgekomen en iedereen heeft me geaccepteerd zoals ik ben, om wie ik ben' Beeld Marc Driessen

Zijn zijn ploeggenoten de afgelopen jaren vrienden van hem geworden? Klaessens vindt het een moeilijke vraag. Hij beleeft lol tijdens de momenten dat ze samen zijn. In de kleedkamer, vlak voor de wedstrijd begint. Het geouwehoer, die panna van de training van de week ervoor die nóg maar eens wordt besproken.

"Dan geniet ik, ook van de appgroep waar soms geen touw aan vast te knopen is. Buiten het voetbal zien we ­elkaar niet of nauwelijks. We hebben geen diepgravende discussies over politiek of boeken. Het gaat over sport en wat we de avond ervoor hebben ­gedaan."

Vertrouwen
Wat vonden ze ervan dat ze ineens onderwerp waren van een boek? Dat was wel even puntje, dacht Klaessens. "Ik heb het ze pas verteld toen ik het boek zo ongeveer af had. Ze vonden het prima, geen enkel probleem. Ik heb verschillende malen gevraagd of ze het alvast wilden lezen, maar daar hadden ze geen behoefte aan. Dat is een mooi compliment: kennelijk vertrouwen ze mij."

Wat Klaessens vooral duidelijk is geworden, is dat uiteindelijk al die achtergronden en verschillen er niet toe doen.

"Ik ben bij dit team terechtgekomen en iedereen heeft me geaccepteerd zoals ik ben, om wie ik ben. En ik accepteer hen. Het kan dus, samenleven. Je moet daar wel je best voor doen, je moet wel openstaan voor de mensen om je heen. Anders leven we niet met elkaar maar naast ­elkaar."

Nog gezelliger
Het is de achterliggende reden geweest voor Klaessens om zijn ervaringen op te schrijven. "Noord is echt míjn deel van de stad geworden. Voordat ik bij Buiksloot ging voetballen, woonde ik hier wel, maar speelde mijn leven zich vooral af aan de andere kant van het IJ.''

''Door mijn voetbalteam ben ik dichter bij de mensen gekomen waarmee ik een buurt, een wijk deel. Het heeft mijn leven beter gemaakt en ik zou het mooi vinden als andere mensen eenzelfde gevoel krijgen. Noord is gezellig, dat wist ik al, maar het zou nog veel gezelliger kunnen zijn."

Nick Klaessens: Alles rustig? Een voetbalroman.
De Arbeiderspers, €19,99.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden