Plus

Nachtclub De School op de helft: 'We experimenteren nog steeds'

Bij de opening van nachtclub De School waren de verwachtingen torenhoog. Zijn die waargemaakt? Programmeur Luc Mastenbroek blikt terug op 2,5 jaar experimenteren.

'Er zijn nog steeds ruimtes die we niet hebben gebruikt.'Beeld Anouk van Kalmthout

Het is tijdens de laatste editie van het Amsterdam Dance Event (ADE) dat Luc Mastenbroek (27) het gevoel heeft: dit is wat De School moet zijn. "De donkere club in de kelder, het lichtere muzieklokaal op de begane grond. Mensen die eindeloos dansen."

Met ADE is er in De School een marathonfeest dat 62 uur duurt. Dag en nacht dansen zonder dat je naar huis hoeft, dat kan nergens anders. Mastenbroek wil niet meer in genres denken, niet in losse blokken. Mensen moeten komen voor de club en de muziek, niet voor een bepaalde dj.

Mastenbroek is sinds de opening programmeur van de club in het voormalige school­gebouw aan de Dr. Jan van Bremenstraat in West, dat in 1967 wordt gebouwd als Christelijke Lage Technische School en tot 2014 onderdak bood aan het Iedersland College.

De club is deze week 2,5 jaar geleden geopend als opvolger van Trouw aan de Wibautstraat, dat in het jaar voor de sluiting een haast legendarische status verwierf.

Vanaf dag één is De School the new kid in town die iedereen wil bewonderen. Kaarten voor de eerste feesten zijn binnen drie minuten uitverkocht. De verwachtingen waren torenhoog.

Op de eerste avond staat de club onder water.
"Ja, dat was even stressen. We hebben twee maanden verbouwd, maar de club, die in de kelder zit, bleek niet waterdicht. Vlak voor de opening moesten we de dansvloer leegpompen. Het stond symbool voor de spanning van die tijd. Gelukkig konden we daarna alsnog open."

Al meteen na de opening staan er lange rijen voor De School. Hoe was dat voor jou als onervaren programmeur?
"Het was spannend, maar ook leuk. Iedereen wilde de nieuwe club in Amsterdam zien. Door de drukte in de eerste anderhalf jaar had ik de vrijheid om eigenzinnig te programmeren, mensen kwamen toch wel. Daardoor kon ik de tijd ­nemen om lokaal en internationaal op zoek te gaan om dj's als resident aan de club te binden."

Er klinkt ook al snel kritiek: de club was pikkedonker. Wat was het idee daarachter?
"Veel mensen denken dat daar goed over was nagedacht, maar dat valt wel mee. Het kwam door de haast met de verbouwing dat we niet veel tijd aan de verlichting hadden besteed."

"Op de eerste avond zag ik dat iedereen meteen stond te dansen, want het was te donker om te borrelen en te kletsen. Toen wist ik: dat anonieme werkt. Ik hoor soms dat mensen wel zouden komen als het iets lichter was, maar je kunt het niet iedereen naar de zin maken."

Op jullie Facebookpagina staan vooral ­kritische recensies vanwege het deurbeleid. Jullie zouden de Berlijnse club Berghain willen nadoen.
"Dat is vanaf dag één de meest gehoorde kritiek. Ik vind het niet erg als mensen dat zeggen. Als je weleens in Berghain bent geweest, denk ik dat je ziet dat het niet erg op elkaar lijkt. Het deur­beleid is een kunstgreep om ervoor te zorgen dat bepaalde mensen zich welkom blijven voelen in de club. Daardoor voelen andere mensen zich misschien minder welkom."

"Wij kiezen liever voor iemand die in een kort broekje en een tuigje in de club wil dansen, dan voor een groep dronken mannen. Voor hen is er genoeg."

De tijd van de lange rijen lijkt inmiddels wel voorbij, feesten verkopen zelden meer uit. Gaat het nog wel goed met de club?
"Het gaat goed, maar we hebben een lastige ­lente gehad. Dat heeft ook met mij als programmeur te maken. Soms word ik te eigenwijs en boek ik veel nieuwe dj's van wie ik vind dat ­Amsterdam ze gezien moet hebben."

"Het is ­programmeursinstinct, maar je krijgt er de club niet altijd vol mee. Aan de andere kant: dat hoeft ook niet ­altijd. De vetste avonden waren toen er maar een paar honderd man waren."

De School gaat over 2,5 jaar weer dicht. Hoe blijft de club vernieuwend?
"We zijn nog steeds aan het experimenteren. De afgelopen maand hebben we de club dicht­gegooid en alleen feesten gegeven in de lichtere ruimte op de begane grond."

"Dat vonden veel mensen jammer, maar we hebben wel iets nieuws uitgeprobeerd. Het voelt alsof we nu op de helft zijn van wat we kunnen. Er zijn nog steeds ruimtes die we niet hebben gebruikt."

En woensdag is er een slaapfeestje om het te vieren?
"Ja, het enige wat bij ons normaal nooit kan. Het is de bedoeling dat we echt gaan slapen. Mensen denken dat alles wat wij aankondigen een metafoor is voor feest. Maar nee: er is rustige muziek en 's ochtends een pianoconcert. Dat is het."

Springplank

Al sinds de opening biedt De School een podium aan jong ­talent. Drie jonge Amsterdamse dj's vertellen.

'Als 17-jarige ging ik er stiekem naar binnen'

Lysa Da Silva alias LYZZA (19)

"Ik vond De School altijd al een van de vetste clubs van Amsterdam. Als 17-jarige ging ik er stiekem naar binnen. Toen dacht ik: ik kan niet wachten tot ik hier mag draaien."

"Toen ik dit jaar voor het eerst werd geboekt, dacht ik: wow. In de scene tel je echt mee als je hier hebt gestaan. Ik ervaarde vooral veel artistieke vrijheid. In andere clubs verwacht het publiek vaak nummers die ze al kennen, maar in De School kun je echt experimenteren met je sound."

Lysa Da SilvaBeeld Nikola Lamburov

'Het was voor mij een droom die uitkwam'

Job Bogaard (25) alias Job Sifre

"Nog voordat ik mijn eerste plaat had uitgebracht, kwam ik via een bevriende dj bij De School binnen. Dat was voor mij een droom die uitkwam. Sinds die eerste keer draai ik bijna elke maand."

"Het is een club waar je het vak echt goed kunt leren, want je kunt alles doen wat je wilt. Als ik iets experimenteels draai, kan het best aanslaan. Dat ik resident ben in De School staat erg goed op mijn internationale cv. Inmiddels draai ik veel in het buitenland, zoals laatst in ­Rusland en Canada. Mensen denken: als hij daar draait, dan kan hij het wel."

Job BogaardBeeld Caecilla Rasch

'Het publiek blijft altijd kritisch, dat is typisch De School'

Thessa Torsing (22) alias upsammy

"Ik was 19 toen ik werd gevraagd om in De School te draaien. Ik had dat altijd als doel voor ogen, maar ik vond het evengoed spannend. Ik word nu best vaak geboekt, maar nog elke keer voel ik zenuwen. Het publiek blijft altijd kritisch, dat is typisch De School."

"Het is ook ­typerend voor de club dat jonge mensen als ik de kans krijgen. Ik waardeer het dat ze dat aandurven. Sinds deze zomer word ik ook steeds vaker geboekt, nu zelfs in Berghain. De School was absoluut een springplank."

Thessa TorsingBeeld Olaf Roukens
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden