Lezersbrief

'Naast Amsterdam ook onomkeerbaar verliefd op Antwerpen'

'De Vlaamse taal, die ruzies in het Frans, erotiek in onvervalst Arabisch: ik sluit het in mijn hart,' schrijft Ed Snijders in een lezersbrief aan Het Parool.

null Beeld anp
Beeld anp

Sinds ik mijn baan, mijn woning en relatie ruilde voor een schrijversleven zonder geld, een huurhuis en wat lossere contacten, verdween de planning en controle voorgoed uit mijn bestaan. Onzekerheid in ­alles... en spontaan genot in overvloed.

Mijn kinderen zijn de eerste zomerweken bij hun moeder en haar vriend. Slechts de oudste is bij mij. Haar buitenlandse baantje ging onverwacht niet door. Alleen, mijn woning is verhuurd. Aan zes Britten, te vol om ook nog plaats te bieden aan mijn oudste dochter en aan mij.

Zij logeert eerst even elders; ik reis naar Duitsland, Luxemburg, terug door de Ardennen.

De enige 'verplichting' deze week: varen met uitzinnige vriendinnen en een vriend van een vriendin, ingehuurd als kapitein op eigen boot. Grachten, lachen, flirten, drinken, knappe mannen, stoere meiden, boot vol singles, hetero's en homo's. Ze genieten van de Pride met captain Ed en dochter bootsman.

Nog dezelfde avond delen we de buit en vertrekken samen met de trein naar Antwerpen. Gesloopt en rozig vinden we een slaapplek in een minder dan ­aftandse woning van een Libanees. Moslimbruiloft voor de deur. Afrikanen vechtend twee etages hoger.

Kunnen we hier ergens eten? Onze gastheer toont het allerbeste restaurant van een goede kennis: kok, bediening, kassa, alles in dezelfde hand.

We vreten onze honger weg met Vlaamse frieten en shoarma. Geen poeha, geen luxe; alles is verkrijgbaar. Schilderswijk, Nieuw-West en Charlois zijn maar muf en veilig naast dit Vlaamse viertel waar geen Blok de sfeer ooit sloopt.

De Vlaamse taal, die ruzies in het Frans, erotiek in onvervalst Arabisch: ik sluit het in mijn hart.

Met mijn oudste dochter samen: zo relaxed en zonder sores. Oude tijden keren terug: in haar eerste jaren ook zo vaak op pad. Door de Jordaan, de Noordermarkt, in de kroeg en met de tram, elke week naar Artis. Als een ongediplomeerde vader: drink je wel genoeg, nu alweer een volle luier, moet je niet wat eten?

Het is nu andersom: Pap, dit is je derde Duvel, roken is bewezen slecht, en vlees, dat hoef je ook niet elke dag. Bij haar kan ik er tegen. Ze zegt het, maar het zal haar verder boeien. Eigen keus! Van wie zou ze dat hebben?

Help, mijn god, rivaliteit! ­Verliefd geworden op dezelfde schoonheid. Hielden we al vele jaren van de liefste plaats op ­aarde, haar geboortestad, mijn Amsterdam, nu hebben onze zuiderburen zeer bescheiden, onbewust en onomkeerbaar ook een plek veroverd.

Niet in plaats, gewoon ernaast. Door de ogen van mijn dochter herbeleef ik de gebouwen, gevels, Grote Markt. Kathedraal van Onze Lieve Vrouwe, hoogtepunt: Antwerpen Centraal. Er ligt een man te slapen. Wat ik net denk, zegt zij hardop: "Als ik ooit nog van mijn leven in de openbaarheid overnachten moet, alstublieft, laat het dan hier zijn: deze hal, op deze bank..."

Ed Snijders, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden