James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Naar het geboortejaar van mijn vader

PlusJames Worthy

Wat doe je als je hoort dat je vader nog maar een aantal maanden te leven heeft? Ik verzamelde zes kartonnen dozen, acht rollen aluminiumfolie, een pot zilveren glitterverf, drie kapotte telefoonopladers en een oude wekker.

Wat doe je als je hoort dat je vader nog maar een aantal maanden te leven heeft? Je bouwt een tijdmachine.

Ik ben nooit een handige man geweest, maar ik weet dat dit gaat lukken. De tijdmachine staat op ons terras. Hij is nog niet af, maar ik doe mijn best.

1400, 1500, 1600, 1700, 1800, 1900, 1949, 2000. Met een rode viltstift schrijf ik de jaartallen op een weegschaal die we nooit meer gebruiken. Als ik met mijn volledige gewicht op de weegschaal ga staan, reis ik naar het jaar 2000. Als ik met één been op de weegschaal ga staan, reis ik naar het geboortejaar van mijn vader.

Ik loop naar de zolder en zoek naar nog meer tijd­machinedingen. Een oude versterker, de afvoerslang van een wasmachine, een scooterhelm die ik van iemand heb geleend, maar nooit heb teruggegeven. Vooral van de versterker word ik vrolijk. Een tijdmachine heeft metertjes nodig die dingen aangeven. Wijzertjes die hevig heen en weer gaan tijdens het reizen.

Mijn vrouw vraagt of ze boterhammen voor me moet smeren en wanneer ik terugkom. Ik antwoord ‘corned beef’ en dat ik snel weer terug ben.

Mijn zoon en ik staan voor de tijdmachine.

“Mag ik alsjeblieft mee?” vraagt hij.

“Ik heb maar één helm, vriend.”

Ik doe de helm op en open het deurtje van de tijd­machine. De verf is nog niet droog, maar we hebben geen tijd te verliezen.

“Naar welk jaartal ga je eigenlijk toe?”

“Ik weet het niet, maar ik moet iets doen.”

Aan het plafond van de tijdmachine hangt een oude magnetron. Ik typ wat dingen in en gooi een homp oranje klei in een frituurmandje. Ik weet niet wat voor kleur plutonium heeft en of je er asbakken van kunt kleien, maar dit moet werken.

Ik sluit mijn ogen en denk aan vroeger. Waar moet ik heen? Wanneer begon de ellende?

In de linker achterzak van mijn spijkerbroek zit een zakmes en in de rechter een strip pijnstillers. Als ik mijn vader straks vind, volg ik hem en wacht ik tot hij slaapt. En als hij slaapt, stop ik de pijnstillers in zijn mond en snij ik zijn buik open. Dat is waar de ellende begon.

Nee, ik ben geen dokter. Ik ben een man van bijna veertig in een cocon van glitterverf. Of misschien ben ik wel een dokter in het verleden. Misschien heb ik al eerder een keer een tijdmachine gebouwd en ben ik speciaal voor vandaag geneeskunde gaan studeren. Of voor gisteren.

“Kan jij op die grote rode knop drukken, jongen?” vraag ik.

“Zit de aan-uitknop altijd aan de buitenkant van een tijdmachine?”

“Ik hoop het.”

Ik kijk naar de jaartallen op de weegschaal en stop drie vitamine C kauwtabletten in mijn mond. Ik las ergens dat tijdreizen slecht voor de natuurlijke weerstand is.

Waar ga ik heen? Wanneer begon de ellende? Welke dingen wil ik veranderen? Ik sluit mijn ogen en denk aan vroeger.

Ik open mijn ogen en zeg ‘sorry’ tegen de tijdmachine. Met aluminiumfolie veeg ik mijn tranen weg. Ik wil helemaal niets veranderen. Alles was mooi en dat is het nog steeds.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden