Plus

Na debacle van vorig jaar vaart de Iraanse boot nu wel mee

Na het drama van vorig jaar heeft de organisatie van de Iraanse boot de schouders er opnieuw onder gezet. Vijftig deelnemers varen zaterdag mee tijdens de Canal Parade.

In de haven van Zaandam zijn vrijwilligers bezig met het versieren van de dekschuit die morgen door de grachten zal varen Beeld Mats van Soolingen

Nilo Tehrani (39) wordt nog emotioneel als ze terugdenkt aan de Canal Parade vorig jaar. Samen met andere vrijwilligers had ze maanden keihard gewerkt om de Iraanse boot mee te laten varen, maar op het laatste moment haakte de schipper af. De boot zou te vol zijn.

Daar lagen ze dan, in het water bij het Scheepvaartmuseum. De lange stoet met feestboten was inmiddels vertrokken richting Prinsengracht, maar de Iraniërs konden niet verder. Wat een feestelijke dag had moeten worden, eindigde met tranen. Heel veel tranen.

"Het was zo pijnlijk," blikt Tehrani terug. "In Iran is homoseksualiteit strafbaar en het wordt door veel families niet geaccepteerd. De botenparade was voor veel deelnemers hun coming-out. Eindelijk durfden ze in het openbaar gay te zijn. En toen gebeurde dit."

Nog dezelfde avond maakte de organisatie bekend dat de Iraanse boot dit jaar opnieuw mee mag doen. Tehrani heeft lang getwijfeld. Het trauma zat diep en ze had geen idee waar ze het geld vandaan moest halen. Het duurde tot maart tot ze de knoop doorhakte. "We moeten doorzetten en de droom van deze mensen waarmaken."

Geen keus
De dekschuit ziet er een dag voor de parade nog kaal uit. De kade van de haven in Zaandam, op een steenworp afstand van Amsterdam, ligt ­bezaaid met gekleurde vlaggen en banners met spreuken, klaar om opgehangen te worden.

Veel budget was er niet, maar Tehrani heeft er vertrouwen in dat ze een waardige boot kunnen laten zien aan de honderdduizenden toeschouwers. Eerst nog even drinken halen - de temperatuur is al aardig opgelopen - en dan kunnen ze aan de slag.

Een van de vrijwilligers die meehelpen is ­Raham Rafiee. Zaterdag staat hij ook op de boot. Wat hij ervan verwacht? "Vorig jaar hebben we, ondanks dat we niet konden varen, al een beetje de energie gevoeld van de mensen langs de kant. Ik kijk er erg naar uit om te dansen en te zwaaien en het feestje samen met iedereen te vieren."

Ook Rafiee heeft na het debacle van vorig jaar getwijfeld of hij weer wilde meedoen, maar vindt dat hij geen keus heeft. "In 2010 heb ik in Teheran een kleine parade georganiseerd, toen stond in de kranten van de regering dat wij geen Iraniërs zijn. Hier hebben we vrijheid, dus het is onze plicht om daar gebruik van te maken."

Maskers
Vanwege de mogelijke gevolgen van hun deelname droeg een aantal deelnemers vorig jaar maskers. Dit jaar mag dat niet meer. "Mensen moeten trots zijn op wie ze zijn, zich durven laten zien. Iran loopt heel ver achter als het gaat om rechten voor lhbt'ers. De eerste stap is zichtbaarheid. Daarom is dit zo belangrijk," zegt ­Rafiee.

Rafiees moeder drukte hem vorig jaar vanuit Iran op het hart dat hij er vooral voor moest zorgen dat zijn familie er niets van zou zien. Dit jaar heeft hij nog niets van haar gehoord. "Ik trek me niets aan van wat mijn familie vindt. Ik ben uit de kast en dat blijf ik."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden