PlusReportage

Na 21.00 uur veranderde de stad in een postapocalyptische speelfilm

Na het ingaan van de avondklok werd het in de binnenstad van Amsterdam al snel unheimisch. Alleen voor hondenbezitters was het feest.

Op de Dam wandelt een man met zijn hond tijdens de avondklok. Naarmate de tijd verstreek, namen steeds meer hondenbezitters bezit van de stad. Beeld Eva Plevier
Op de Dam wandelt een man met zijn hond tijdens de avondklok. Naarmate de tijd verstreek, namen steeds meer hondenbezitters bezit van de stad.Beeld Eva Plevier

Op het Stationsplein, bij de metro-uitgang, staan een jongen en een meisje hartstochtelijk te zoenen, minutenlang. Over een klein half uurtje gaat de avondklok in. Is dit een dramatisch afscheid, nu het nog kan?

“Nee, nee,” zegt Dimitrios. “Ik woon hier en zij komt net aan met de trein.”

Dus ze hebben geen last van de avondklok? Dimitrios, met een grote grijns: “We kunnen niet wachten tot we thuis zijn.”

Aan de achterkant van CS komen twee ouders aanrennen met hun kinderwagen. Het pontje vaart voor hun neus weg.

Gaan zij de avondklok nu nog wel redden? “Hoe lang hebben we nog?” vraagt Anniek van Beek.

Minder dan een kwartier.

“Dan gaan we het niet redden,” zegt Joris Dullaert. “Net niet. De eerste poging van de avondklok is dus niet gelukt.”

Van Beek: “Maar we hebben heel erg ons best gedaan.”

De baby slaapt rustig verder.

Het is 21.00 uur, hoekje Damrak en Prins Hendrikkade, in normale tijden een mierenhoop van zich voortbewegende mensen. Nu is een taxi de enige auto op het Damrak. Drie Aziatische mannen, mondkapje op de kin, peuk in de mond, wandelen rustig voorbij. Een eenzame UberEater.

Een fietser met haast moet even stoppen voor een tram. Of hij tijd heeft voor een korte vraag. “Néé!!” En weg is hij, inmiddels een minuutje of tien in overtreding, maar politie of handhavers zijn hier nauwelijks te zien.

Een man met een rolkoffer komt CS uit, turend naar Google Maps op zijn telefoon, de wandelroute. Weet hij überhaupt dat er een avondklok is? “Ja,” zegt Vahe Alexiew, “ik ben al twee dagen hier. Het is nog maar vijf minuten lopen naar mijn hotel.”

Dus kan hij toch maar beter haast maken en is het ongunstig dat er best nog een hoop tijd gaat zitten in de juiste spelling van zijn naam.

Een kwartiertje na negen uur is het dan toch gebeurd. Een uitgestorven stad. Op een enkeling na, is alles leeg. Het Stationsplein, het Damrak. Trams met alleen een bestuurder en controleur, want trams rijden wel gewoon, en op tijd ook.

Een leeg pontje, ook nooit eerder gezien. Een verlaten Nieuwendijk, behalve dan die slapende zwerver in de portiek van de Primark.

Volledig verlichte straten, helemaal leeg. Het woord unheimisch zal de komende weken in zwang raken.

Dit zijn de beelden uit een postapocalyptische speelfilm. Een bevolking die halsoverkop vluchtte. Het wachten is op een overstekend hert.

Op de Dam, ook al onwerkelijk leeg, loopt dan de eerste man met een hond. Met een grote glimlach groet hij een groepje handhavers. De hond blaft naar hen.

Is hij speciaal naar de Dam gekomen? “Jazeker,” zegt Wander van der Kolk. “Mijn standaardrondje is over het Marineterrein, maar nu ben ik de andere kant opgelopen. Wanneer maak je dit nou mee? Normaal is hier altijd gedoe, heel veel mensen. Je ziet ook heel veel andere hondenbezitters.”

Inderdaad, overal lopen baasjes. Het is bijna 22.00 uur en het worden er steeds meer. Ze groeten elkaar nog enthousiaster dan normaal.

De intrede van het poepzakje was een terugslag voor ze, maar tijdens de avondklok zijn we terug bij de jaren tachtig van de vorige eeuw. Deze stad is weer van mannen met een hond.

Tientallen aanhoudingen en boetes

In de eerste nacht na het ingaan van de avondklok moest de politie op enkele plekken in Nederland hard optreden.

In Urk liep het uit de hand toen tientallen jongeren de straat opgingen en in honderd auto’s luid toeterend over het haventerrein reden. En in het Limburgse Stein moest de ME wel optreden om tientallen jongeren aan te pakken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden