Plus

Myron Gebbink begrijpt zijn pupillen: 'Ik kan me in ze verplaatsen'

In het Friendship Sports Centre in Noord sporten dagelijks honderden sporters met een beperking. Wie zijn die sporters, trainers en begeleiders en wat is hun verhaal? Het Parool kijkt rond op een bijzondere plek in de stad. Deel 4: sporter en trainer Myron Gebbink.

Myron Gebbink is de zoon van Dennis Gebbink, de initiatiefnemer van het sportcentrum. Hij voetbalt en is trainer Beeld Marc Driessen

Bijna elke dag is Myron Gebbink (25) in het Friendship Sports Centre te vinden. Als hij niet als trainer of als speler op het voetbalveld is, dan wel als begeleider in de fitnessruimte. "Als ik een spijkerbroek aan heb, in plaats van mijn trainingsbroek, dan is het echt even wennen."

Gebbink werd twee maanden te vroeg geboren met een dubbelzijdige hersenbeschadiging die zijn (fijne) motoriek heeft aangetast. Je ziet het als hij loopt, als hij een overhemd dichtknoopt, een sinaasappel schilt en ook op het veld.

"Toen ik een jaar of zeven was en bij een gewone club op een heel veld ging spelen, merkte ik dat ik ­bijvoorbeeld door een duw sneller omviel en dat ik langzamer draaide dan mijn teamgenoten. Ik merkte dat ik anders was en dat maakte me onzeker."

Toekomst
Dat veranderde toen hij bij Only Friends ging voetballen. "Je hebt allemaal wel iets, waardoor je je automatisch met elkaar verbonden voelt."

En het bleef niet bij een balletje trappen op ­zaterdag. Hij kijkt naar het ingelijste oranje T-shirt met nummer 4 erop, dat nu in het sportcentrum hangt. Tot twee jaar geleden maakte hij deel uit van het paralympisch voetbalteam. Hij trainde twee keer per dag, kwam uit op een Europees en Wereldkampioenschap, speelde achttien interlands en wil nog altijd de beste zijn.

De weinige momenten dat zijn handicap - "zeg maar handicap, want ik voel me niet echt ­beperkt" - hem nog in de weg zit, zijn dan ook op het veld. "Als de bal over me heen gaat, dan ben ik in mijn hoofd al gedraaid, maar mijn benen moeten de actie nog maken. Dat kan frustrerend zijn en soms vraag ik me af waar ik zou spelen als ik dat niet had."

Only Friends heeft hem zijn toekomst gegeven, zegt hij. Hij maakte zijn sportopleiding af aan het Centraal Instituut Opleiding Sport­leiders (Cios) en ging na zijn topsportcarrière als trainer en coach fulltime aan de slag op het Friendship Sports Centre, net als zijn vader, zijn moeder en zijn vriendin, die er de streetdance­lessen geeft.

Knokken
"Als ik hier binnenloop dan geeft het me een boost en als ik om me heen kijk, geeft dat kracht. Iedereen kent elkaar, het is een warm bad en ik voel me verantwoordelijk voor de kinderen."

Van elk kind weet hij waarop hij moet letten. "Als je hier training kunt geven, kun je dat overal. Er zijn kinderen met down, autisme, spasmen en weer andere kunnen geen onderscheid maken tussen rechts en links. Je leert hier met verschrikkelijk veel dingen rekening houden."

Dat hij weet hoe het is om met een handicap te leven, helpt ook, denkt hij. "Ik kan me in ze verplaatsen als ze het moeilijk hebben en probeer op dat soort momenten het positieve te benadrukken, maar eigenlijk zit het knokken er bij de meesten, net als bij mij, al in gebakken."

Volgende week deel 5: Mark Bak. Wilt u meer informatie of doneren? www.friendshipsc.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden