PlusFilmrecensie

My Generation: klopt dat beeld van de sixties wel?

My Generation is een aanstekelijke nostalgische trip door de Britse jaren zestig, met de ­nadruk op de swinging sixties in Londen. Klopt het zelffeliciterende beeld dat de film schetst wel?

Michael Caine, de verteller in de nostalgische ­documentaire over de ­heldendaden van de Britse ­babyboomers.Beeld My Generation

De in 1962 geboren Britse documentairemaker David Batty is geen babyboomer, maar een enthousiaster ­jubelfilmmaker over de heldendaden van de babyboomgeneratie in de ­jaren zestig is moeilijk denkbaar.

Zijn door Michael Caine (85) aan elkaar geprate My Generation is een aanstekelijke nostalgische trip door de Britse jaren zestig, met de ­nadruk op de swinging sixties in Londen.

Als we de film moeten geloven, veranderde Engeland in de jaren zestig door The Beatles, The Rolling Stones, de minirok en popart van een vastgeroeste klassenmaatschappij met een conservatieve moraal in een land waarin met dank aan de pil de 'vrije liefde' triomfeerde en afkomst geen rol meer speelde.

Het land was in de greep van een geweldige culturele ­revolutie, waarin jongeren afrekenden met de suffe jaren vijftig.

Rebelse energie
In de woorden van Caine: 'Mijn generatie eiste een nieuwe begin.' Voor het eerst dwongen jongeren de oude generatie om plaats te maken. 'Hier zijn we, dit is onze ­samenleving en we gaan niet meer weg,' verwoordt Caine deze sfeer.

Dat jongeren aan de oude generatie geen boodschap meer hadden, maakte The Who in 1965 duidelijk met de regel in het nummer waaraan de film zijn titel ontleent: Why don't you all fade away?

Dat de jeugd zich in de jaren zestig niet meer liet temmen en de oude ­generatie de wacht aanzegde, is de rode draad in My Generation. De ­documentaire illustreert het met ­oude nieuws- en andere fragmenten, die de oudere generatie de stuipen op het lijf joegen.

We zien The Who na een optreden hun instrumenten stukslaan, tieners in minirokken, hysterische Beatlestaferelen en Londen als één groot creatief en feestend jeugdcultuurparadijs. Muziekfragmenten onderstrepen de vitaliteit en rebelse energie van de popbands in die tijd.

Nostalgische babyboomers
Opvallend ook hoe jong iedereen was die er in de nieuwe jeugdcultuur toe deed. Caine voelde zich in 1966, het jaar dat hij met zijn rol van cynische vrouwenversierder in Alfie zijn doorbraak ­beleefde, met zijn 33 jaar al een opa.

Fotomodel Twiggy was toen 17. Dat was extreem jong, maar bijna iedereen die er in popmuziek, fotografie en mode toe deed was begin twintiger. Buiten beeld halen een paar usual suspects, onder wie Paul McCartney, Marianne Faithfull en fotograaf David Bailey, herinneringen op.

My Generation

Regie David Batty
Te zien in Cinecenter, Filmhallen, Kriterion, The Movies

Voor Caine was de grote vernieuwing dat afkomst er niet meer toe deed. Hij weet zeker dat hij een decennium eerder als arbeiders­jongen geen filmcarrière had kunnen maken.

Fijn voor nostalgische babyboomers al die feestelijke fragmenten en observaties over de jaren zestig, maar klopt het zelffeliciterende beeld?

Kleurrijke zeepbel
Voor de happy few in Londen wel, maar niet voor de meerderheid van de Britse jongeren. Het is geen toeval dat altijd dezelfde popsterren, fotografen en fotomodellen worden genoemd als het over de swinging ­sixties gaat.

Volgens historici swingde Londen voor hooguit vijfhonderd jongeren, maar veranderde er voor de meesten weinig. Cliff Richard verkocht meer platen in Engeland dan The Rolling Stones en The Beatles. De bestverkochte single in 1966 in Engeland was niet een nummer van een rebelse popgroep, maar Distant Drums van de Amerikaanse countryzanger Jim Reeves.

En wat de vrije liefde betreft: eind jaren zestig ging twee derde van de Britse vrouwen als maagd het huwelijk in. Pas in de jaren zeventig ging de seksuele moraal op de helling.

Buiten beeld blijft ook dat de swinging sixties een jongensfenomeen was, waarin de rol van vrouwen zich voornamelijk beperkte tot begeerlijk en sexy zijn. Ja, het feminisme had nog een lange weg te gaan.

Wie alle kritiek voor lief neemt, ziet in My ­Generation een kleurrijke zeepbel: fijn om naar te kijken, maar je weet dat hij uiteen zal spatten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden