Review

My bloody valentine 3D ***

Regie: Patrick Lussier
Met: Jensen Ackles, Jaime King, Kerr Smith, Kevin Tighe, Tom Atkins

Door de technische ontwikkelingen en de opmars van de thuisbioscoop en internetpiraterij wordt de 3D-film door Hollywood serieuzer genomen dan ooit. In de jaren vijftig en tachtig was driedimensionale filmprojectie enige tijd populair, maar het bleef een veredelde kermisattractie, die bioscoopbezoek een meerwaarde boven tv-uitzendingen en videofilms moest geven. Dat laatste is nu ook zo, maar de technische ontwikkelingen zijn dusdanig dat de 3D-film wel eens een blijvertje kan zijn. In december keert James Cameron met het peperdure sciencefictionspektakel Avatar voor het eerst sinds Titanic terug met een speelfilm, en hij belooft een nieuwe standaard voor serieuze 3D-films.

De meerwaarde blijkt uit het succes van My bloody valentine 3D in de Amerikaanse bioscopen. Zonder de driedimensionale gimmick is de herverfilming van de gelijknamige Canadese horrorfilm uit 1981 een weinig opzienbarend formulewerkje, maar door een 3D-bril ziet de afvalrace in een mijnstadje er spectaculair uit. De film draait om de nasleep van een mijnramp, waarbij een doorgedraaide mijnwerker met zijn pikhouweel slachtoffers blijft maken. Terwijl de helden proberen te achterhalen wie de uitgerukte harten van de slachtoffers als Valentijnsboodschappen verstuurt, draait de film voor de toeschouwers vooral om de vraag hoe de volgende slachtpartij in beeld komt.

Regisseur Patrick Lussier verdiende zijn sporen met de montage van de horrorfilms van Wes Craven, maar maakte weinig indruk met zijn eigen White noise 2: the light, Dracula 2000 en twee vervolgfilms.

Hoewel Lussier stelt de 3D-techniek niet alleen als gimmick te hebben benut, is My bloody valentine 3D toch vooral amusant wanneer hij dat juist wel doet. De pikhouweel wordt geregeld de zaal ingegooid, één slachtoffer krijgt het wapen door het hoofd, waarbij diens losgewipte oogbal boven de toeschouwers bungelt, en een vrouw moet naakt voor haar leven rennen. Grote filmkunst levert het niet op, maar net als bij Friday the 13th part 3D (1982) is de film als griezelig kermisritje geslaagd. Alleen doen de in het luchtledige zwevende Nederlandse ondertitels afbreuk aan het effect. (BART VAN DER PUT)

www.mybloodyvalentinein3d.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden