Plus

My Baby: 'Perfectie was niet ons doel'

Het Amsterdamse trio My Baby combineert blues met een danceachtige sound. Vrijdag presenteren ze in de Melkweg hun derde album. 'Wie goed luistert, hoort best wat foutjes.'

Prehistoric rhythm, het nieuwe album van My Baby, wordt vrijdagavond gepresenteerd in de Melkweg. Beeld Kay Buchanan
Prehistoric rhythm, het nieuwe album van My Baby, wordt vrijdagavond gepresenteerd in de Melkweg.Beeld Kay Buchanan

Het Europese kantoor van Gibson, hoog in de A'DAM Toren, is de hemel voor gitaristen. In de showroom hangen alle denk­bare modellen van het Amerikaanse gitaarmerk aan de wand. Prima locatie voor een gesprek met My Baby, de Amsterdamse groep die zo veel blues in zijn muziek stopt. Verlekkerd ­bekijken de leden de instrumenten.

Er staat ook een dj-installatie. Uit een krat met elpees vist gitarist Daniel Johnston een album met muziek van blueslegende Robert Johnson. Het is in zijn muzikale ontwikkeling een heel belangrijke plaat. "Toen ik een jaar of twaalf was, zette een gitaarleraar me op het spoor van de blues. En dan het echt oude, liefst voor­oorlogse werk. In de collectie van mijn moeder vond ik deze plaat. Een heel nieuwe ­wereld opende zich voor me."

Het was een wereld van 'zielenpijn én extase'. "Ik vond vooral het bezwerende van die oude blues mooi. Muziek als een soort ritueel. Sinds ik voor het eerst ­Robert Johnson hoorde, hark ik daar altijd weer naar terug."

Tranceachtige sfeer
Daniel Johnston vormt My Baby samen met zangeres en gitarist Cato van Dijck en haar drummende broer Joost. Eerder maakte het drietal deel uit van de groep The Souldiers, die meer in de hoek zat van - de naam was een weggever - de soulmuziek. Met My Baby maken ze muziek die ergens tussen blues en dance in hangt. Maar dan wel een vorm van dance waar geen elektronica aan te pas komt. Ook op het derde album van de groep, Prehistoric rhythm, zijn alleen gitaar, drums en zang te horen.

"Daar beneden hebben we opgenomen," zegt Cato van Dijck, door de ramen wijzend in de richting van de Electric Monkey Studio in Noord. "Er staat nogal wat vintage apparatuur, waaronder een viersporenrecorder uit de jaren vijftig. 'Doet die het nog?' vroegen we. Hij bleek net te zijn gerepareerd. Dat oude apparaat speelde vervolgens een grote rol in de totstandkoming van de plaat. Eerder hadden we er moeite mee onze livesound vast te leggen, dit keer zijn we er heel dicht bij in de buurt gekomen."

Prehistoric rhythm moest vooral organisch klinken, was de opzet. Cato van Dijck: "Perfectie was niet ons doel. Wie heel goed luistert, hoort best wat foutjes. Eerst wilden we die allemaal gaan wegwerken. Toen dachten we: nee, dat moet juist niet, als we dat doen, gaat het glad en mechanisch en te veel als echte dance klinken. We streven wel naar een tranceachtige sfeer, maar alles komt bij ons op analoge wijze tot stand."

Toch heb je als luisteraar soms het idee elektronische muziek te horen, zoals je soms ook zou zweren dat er een basgitaar meedoet. Wie wel­eens een concert van My Baby heeft bezocht, weet dat veel van die mysterieuze geluiden ­afkomstig zijn uit de gitaar van Cato van Dijck. Daniel Johnston speelt vooral slide op een traditionele elektrische gitaar, zij bespeelt op geheel eigen wijze een klein model.

Cheap ding
"Het is een gitaartje uit Japan, een cheap ding uit de jaren vijftig," zegt ze. Hoe krijgt ze daar die opvallende sound uit? "Het wordt even ­technisch nu, mag dat? Ik gebruik een octaaf­pedaal, waardoor ik alles veel lager kan ­laten klinken. Zo kan ik doorlopend switchen tussen een bas- en gitaargeluid. We zijn maar met ons drieën, maar wilden een zo breed ­mogelijke sound. Op deze manier zijn we erin geslaagd."

Cato en Joost van Dijck groeiden op in Marken. De in Amsterdam geboren Daniel Johnston bracht zijn jeugd deels door in het Nieuw-­Zeeland van zijn moeder. "We staan bekend als Amsterdamse band, maar zijn eigenlijk alle drie eilanders, zegt Joost van Dijck. "Voordeel van Daniels Nieuw-Zeelandse achtergrond is dat we daar ongeveer even populair zijn als in Nederland. We spelen er ook vaak, laatst waren we er twee maanden, het is ons tweede thuis."

My Baby heeft ook opgetreden in de Verenigde Staten. Hoe viel hun muziek in het land waar de blues werd geboren? Cato van Dijck: "Blues ligt er helemaal niet zo lekker. Er wordt soms zelfs op neergekeken. Het is barmuziek geworden of muziek voor toeristen in Memphis. Maar wat wij ermee doen, vonden ze wel interessant."

Daniel Johnston: "Ze zeiden; 'You guys are ­making the blues contemporary again'."

My Baby treedt vrijdagavond op in De Melkweg. Het optreden is uitverkocht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden