Muzikant Woody Allen eerder vergeten dan de filmmaker

Eigenlijk is het gewoon The Eddy Davis New Orleans Jazz Band, maar met die naam krijg je Paradiso natuurlijk niet vol en de Heineken Music Hall al helemaal niet. Foto EPA/Herbert Pfarrhofer

AMSTERDAM - Cineast Woody Allen komt komende zondag naar Amsterdam om te laten horen dat hij ook klarinet kan spelen. Oorspronkelijk zou hij dat in de Heineken Music Hall doen, maar toen de kaartverkoop erg tegenviel werd toch maar voor de 'intiemere setting' van Paradiso gekozen. Een voorbeschouwing.

Eigenlijk is het gewoon The Eddy Davis New Orleans Jazz Band, maar met die naam krijg je Paradiso natuurlijk niet vol en de Heineken Music Hall al helemaal niet. Dus werd er besloten om er de naam van de amateurklarinettist die iedere maandagavond meespeelt er aan toe te voegen. En kijk eens aan: Voor Woody Allen & The Eddy Davis New Orleans Jazz Band liep in 1997 zelfs het chique Parijse Olympia vol. Tien jaar later regeert het marketingdenken en heet het orkest simpelweg The Woody Allen New Orleans Jazz Band.

Banjospeler en muzikaal leider Eddy Davis lijkt het prima te vinden. Hij staat plots in de prachtigste concertzalen ter wereld. In de maand dat Allens nieuwste film 'Vicky Christina Barcelona' ook in ons land met schitterende kritieken wordt overladen, komt de cineast naar Amsterdam met 'zijn' jazzorkest.

Fanatisme van een bekeerling
Zijn liefde voor jazz gaat nog verder terug dan zijn liefde voor de film. Als tiener in de late jaren veertig, toen hij nog gewoon Allan Stewart Konigsberg heette, leerde Allen de muziek van sopraansaxofonist en klarinettist Sidney Bechet kennen. Op zijn vijftiende begon hij zelf klarinet te spelen en na schooltijd werden met het fanatisme van een bekeerling de muziekwinkels en jazzclubs van Manhattan afgestroopt.

In de Child's Paramount Club zag en hoorde hij de groep van pianist Fats Waller. De jonge Allen raapte al zijn moed bij elkaar en vroeg Wallers klarinettist Gene Sedric of hij misschien les van hem kon krijgen. Dat vond Sedric best, als hij er maar een kleinigheid aan over kon houden. En zo reisde de Afro-Amerikaanse klarinettist wekelijks met de subway van The Bronx naar het ouderlijk huis van Allen/Konigsberg in het Joodse deel van Brooklyn om de jonge muzikant voor twee dollar les te geven.

Voor zijn boterham werd Allen echter geen musicus maar komiek. In de vroege jaren zestig trad hij als stand-up comedian op in Chicago, op een steenworp afstand van een club waar Eddy Davis iedere avond met zijn toenmalige orkest speelde. Zo nu en dan nam de New Yorker zijn klarinet mee en blies een partijtje mee. Dat was de eerste ontmoeting, herinnert orkestleider Davis zich op zijn website.

Oude New Orleans jazz
In de loop van de jaren zestig brak Woody Allen - zijn nom de plume ontleende hij aan een andere klarinettist: Woody Herman - door als filmmaker. En het duurde niet lang of zijn liefde voor de oude New Orleans jazz sijpelde ook in zijn films door. Ook buiten de film liet hij de kans niet lopen om incidenteel met de professionele musici mee te spelen.

Met films als 'Radio Days' in de jaren tachtig kwam de oudestijl-jazz steeds nadrukkelijker aan bod in Allens films. Toen werd het contact met de inmiddels in New York residerende muzikale duizendpoot Eddy Davis ook weer hernieuwd, al was diens bijdrage aan de films van Allen toch wel iets bescheidener dan hij op zijn website graag doet voorkomen. Davis schreef een liedje voor de soundtrack van 'Celebrity' uit 1998 en had een klein rolletje in 'Sweet en Lowdown', dat een jaar later in de bioscopen kwam.

Eind jaren negentig was Davis met een aantal vrienden een hobby-jazzband begonnen: The Bunk Project. Ook Woody Allen speelde hartstochtelijk mee. In 1993 verscheen er zelfs een album. Allen staat op de foto, tussen de andere musici, maar zijn naam is nog niet nadrukkelijk op de cover gedrukt. Uit deze groep ontstond The Eddy Davis New Orleans Jazz Band die vanaf halverwege het afgelopen decennium iedere maandagavond in de bar van het chique Carlyle hotel in Manhattan speelt. Staanplaatsen tegenwoordig zeventig dollar, vip-tafeltjes het dubbele.

'Wild Man Blues'
Wat begon als aardigheidje is een commercieel circus geworden waarmee de musici van The Eddy Davis New Orleans Jazz Band behoorlijk aan het sjacher- en schnabbelcircuit weten te ontsnappen. Een kleine tien jaar geleden verscheen reeds de documentairefilm - niet door Allen zelf gemaakt, overigens - 'Wild Man Blues', gevolgd door een cd waarop de amateurklarinettist die in Amsterdam 74 euro voor een toegangskaartje vraagt zijn oudestijl-jazz deuntjes laat horen.

Er zijn inmiddels tal van filmpjes van het orkest op YouTube te vinden, die uiteraard allemaal op de bebrilde klarinettist focussen. Clipjes die het beeld onderstrepen dat Arthur Japin in zijn onlangs uitgegeven dagboek schetst na een concert van de groep in Parijs: 'Als hij opkomt schaamt de filmmaker zich zo voor zijn eigen optreden, dat hij sommige noten niet uit zijn klarinet krijgt. Dan blaast alleen zijn adem amechtig door het riet. Als hij even niets te spelen heeft, zit hij met gebogen hoofd. Hij staart naar de grond en doet alsof hij er niet is; alsof hij hoopt dat we zullen vergeten wie hij eigenlijk is.' Dat laatste lijkt een ijdele hoop. De klarinettist Woody Allen zal heel wat sneller vergeten zijn dan de filmer.

The Woody Allen New Orleans Jazz Band speelt zondag 21 december in Paradiso, Amsterdam. (PETER BRUYN)

Woody Allen & The Eddy Davis New Orleans Jazz Band in Wenen in 2007. Foto EPA/Herbert Pfarrhofer
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden