PlusPS

Mr. Probz: 'Na die brand ben ik gaan knallen'

Tegenslagen noemt Mr. Probz (32) hoofdstukken. En daarvan waren er heel wat voordat zijn nummer Waves een wereldhit werd. Nu verschijnt er een documentaire over hem. 'Ik heb mensen nog nooit zo dichtbij gelaten. Nooit.'

Mr. Probz: 'Ik ben gewoon heel vaak bang geweest in mijn leven. Bang en alleen'Beeld Linda Stulic

Achter de generieke muren van een bedrijfspand in Diemen gaat het mini-imperium van Mr. Probz schuil. Een versgebouwd studiocomplex, voor Mr. Probz zelf, en voor iedereen die hij het gunt om er muziek te maken. Zijn manager doet het hek open: hij komt aanlopen, belt naar het hek, het hek schuift open. "Een tijdje geleden was dit nog helemaal leeg!" zegt hij uitgelaten.

We lopen een trap op, naar een kantoor, waar twee jongens achter een computer zitten. Ze wachten op eten. Dan komt Mr. Probz, uit de aangrenzende studio. We gaan in de studio zitten. Die is sfeervol; er hangen gitaren aan de muur en een ets van Picasso.

Probz heet eigenlijk Dennis Stehr. En deze week komt er een documentaire over hem uit: Mr. Probz - against the stream (vanaf 19 mei wereldwijd op Red Bull TV te zien en later op RTL5).

Voordat hij doorbrak, was Stehrs leven een aaneenschakeling van dramatische gebeurtenissen. Zo werd hij in zijn buik geraakt bij een schietpartij en brandde zijn huis tot de grond toe af. Maar Waves veranderde alles, zijn ballad waarmee hij een absolute wereldhit scoorde. Nu is hij een artiest van formaat, met die eigen studio, een handvol hits op zak, een wereldtournee met Armin van Buuren achter de rug en een hoofd vol plannen.

"Maar," zegt hij, "voor mensen met mijn achtergrond ligt het voor de hand om niet bij de toekomst stil te staan." Al had Dennis Stehr altijd al het gevoel dat het met hem wel goed zou komen.

"Het is nu sinds een jaar of zeven dat ik echt naar mijn intuïtie ben gaan luisteren. Dat heeft me goed gedaan. Die intuïtie heeft me altijd wel gebracht naar waar ik moest zijn. Ook als ik tegenslagen had, wat ik geen tegenslagen noem. Ik noem dat hoofdstukken."

Die hoofdstukken komen in de documentaire over je leven op een intense manier voorbij.
"En dat is, serieus, nog maar zo'n klein deel van wat ik allemaal heb meegemaakt. Ik moest wel even slikken toen ik het voor het eerst zag, want ik ben altijd vooruit aan het gaan. Als iets leuk is, bewaar ik het in mijn zak, maar als het pijn heeft gedaan, stop ik het in mijn rugtas, rits dicht, en loop ik verder."

"We hadden de eerste viewing. Nou, daar zat ik dan. Oké, eerst de schietpartij - die hebben ze deels nagespeeld. Dat is wel heftig in beeld gebracht, dacht ik. En toen: wacht eens even, dat ben ik! Daarna kwam de brand. Weer: ik! Toen moest ik wel even slikken."

Hoe ging die schietpartij?
"Een vriend van me kreeg ruzie met iemand, en voor ik wist wat er gebeurde, werd er geschoten. De man die hem neerschoot, richtte zijn wapen op mij. Voor ik mijn zin kon afmaken, lag ik al op de grond. Ik weet nog dat het pijn deed. En mijn leven trok aan me voorbij. Ik keek ernaar alsof het een slideshow was."

In de film heb je het over het opzoeken van je angsten: dat waar je bang voor bent, wil jij juist doen.
"Noem het een kronkel in mijn hoofd, maar als ik ergens bang voor ben, moet ik gaan."

Heb je dat je hele leven gehad?
"Nee, dat is niet altijd zo geweest. Denk ik. Ik ben gewoon heel vaak bang geweest in mijn leven. Bang en alleen. Niet bang voor iets specifieks, maar het gevoel: oké, val ik wel op de juiste plek, uiteindelijk? Daar ga je veel van nadenken. En nadenken kan ook angstaanjagend zijn, en contraproductief."

"Maar al die dingen die ik heb meegemaakt, hebben me geholpen. Want als je ondersteboven ligt in een sloot, in je auto, je hebt een schrammetje op je gezicht en je ziet dat de andere jongens in de auto er heel slecht aan toe zijn - dan ga je het leven op een andere manier bekijken. Hoe erg iets ook is, het kan altijd erger. Als de bodem je startpunt is, kan het alleen maar beter gaan."

Hoe was je er, pakweg, tien jaar geleden aan toe?
"Ik wil mezelf niet antisociaal noemen, maar ik hoorde gewoon nergens bij. Ik kon het niet vinden. De formule - dat was gewoon zoiets bizars voor mij."

Je komt op mij heel sociaal en benaderbaar over.
"Maar dat was ik niet, totáál niet. Van scholen kreeg ik alleen maar te horen dat het niet goed zou komen met mij. Ik zat meer buiten de les dan erin. Op een gegeven moment ga je daarin geloven: wat volwassenen zeggen, dat is de waarheid."

Of je binnen of buiten de les zit is toch je eigen keuze?
'Nee, ik werd eruit gestuurd. Meer dan de helft van de tijd zat ik gewoon in de aula. Kijk, ik ben nooit het type geweest dat zijn vinger opstak als er een vraag wordt gesteld. Als ik het antwoord weet, gééf ik het antwoord. Dat schreeuw ik dan door de klas heen. Konden ze niet waarderen. Snap ik ook wel. Als je met dertig kinderen in een klas zit en je hebt er eentje..."

Er moet orde en regelmaat zijn.
"En die was er niet. Niet voor mij. Ik heb mijn best gedaan, heb het geprobeerd, het wás er gewoon niet. En ze hebben van alles voor me verzonnen, ik ben overal geweest - ik koester geen wrok, niks van dat, ik snáp het. Maar op dat moment was ik verdwaald. Een eenzame periode. En dat was wel echt heel kut, als ik het zo mag zeggen."

Mr. Probz: 'Ik wilde niks anders doen dan dit, al zou ik sterven van de honger'Beeld Linda Stulic

Wanneer begon dat verdwalen?
"Ik ben altijd verdwaald geweest. Ik vind het moeilijk om er al te specifiek over te zijn, maar laat ik het zo zeggen: thuis was ik al heel erg op mijzelf."

In wat voor gezin groeide je op?
"Een moeder en een broer. Moeder altijd aan het werk, broer altijd weg. We hadden niet veel, maar wel elkaar. Alleen - dit gaat dan net iets te diep voor mij. Ik heb dat ook uit de documentaire gelaten, expres. Dat zijn gewoon dingen... ik wil geen kwaad spreken over anderen. Ik ben nu hier, ik ben dankbaar en blij. Dus."

Maar ondertussen: altijd dat verdwaalde gevoel.
"Ze vonden me wel slim geloof ik, maar ze snapten me niet. Er is toch overal wel een oplossing voor te vinden, denk ik dan, maar die oplossingen hebben ook een limiet. Ik heb het allemaal gedaan. Ik heb met psychologen gepraat, ik ben bij de Riagg geweest, heb medicijnen gekregen om rustiger te worden."

Het goeie ouwe Ritalin?
"Ja, het goeie ouwe Ritalin. Een zware dosis ook. De eerste keer dat ik dat nam, lag ik gewoon knock-out op de bank."

Hoe voelt dat?
"Tja, hoe kan ik dat beschrijven... Stel, je hebt een tornado in je hoofd. Met gedachten, ideeën, onderwerpen - die blijft gaan en gaan. Je bent eraan gewend en in die chaos kun je prima navigeren. Dan slik je dat middel en van het ene op het andere moment zit je op de bank en hoor je nog maar één stem in je hoofd. En één gedachte. Het lijkt alsof je in een grote, lege hal staat. Je praat, je hoort de echo alle kanten op schieten, en je bent helemaal alleen. Dat is gewoon... apart."

Heb je lang Ritalin geslikt?
"Ik heb het een tijd geprobeerd, het was niet voor mij. Ik was maar aan het ploeteren, aan het zoeken hoe ik normaal moest worden en toen gaf ik het gewoon op. Weet je, dacht ik, als ze me niet willen, ga ik wel mijn eigen kant op."

"Nu ik volwassen ben en creatief en muzikant, is dat helemaal geweldig. Maar als je je jeugd zo doorbrengt, is het best wel eng. Die tornado van ideeën en gedachten, dáár put ik nu uit. Die is goud waard voor me. Maar vroeger was het ballast."

Wat is het leven toch ingewikkeld.
"Nou, eigenlijk niet. Want alles is er voor een reden. Ook al snap je die reden niet, hij ís er."

Denk je dat echt?
"Ik weet het. Als je zoveel dingen overleefd hebt als ik, ben je er niet om stilletjes de bergen in te gaan en niks van je te laten horen. Alles wat ik heb meegemaakt, is ergens voor, dat kan niet anders - al is het maar om het effect dat ik heb op sommige jongens die helemaal geen goed vooruitzicht hebben. Die jongens ken ik nog steeds, daar hang ik mee, ik drink een biertje met ze."

Wat voor effect heb jij op ze?
"Motiverend. Ze komen naar me toe en zeggen: 'Dennis, ik wil wat anders doen.' En dan geef ik ze wat advies. En als ze daar écht iets mee doen, vind ik dat gewoon geweldig. Daarom heb ik die studio's hier ook gebouwd. Niet omdat ik de studio-business in wil, maar zodat ik tegen jongens kan zeggen: 'Willen jullie muziek maken? Nou, hier heb je de sleutels, ga maar proberen.'"

Je hebt het idee dat je deel uitmaakt van iets groters?
"Een paar keer ben ik bijna dood geweest. En de laatste keer dat dat gebeurde, was ik niet bang om dood te gaan, maar ik was wel bang dat ik, als ik zou gaan, niet kon uitleggen wat ik allemaal verkeerd had gedaan. Echt, dat was het énige waar ik aan dacht. En toen werd ik wakker. In een ziekenhuis. En ik dacht: ik ben er nog! Vanaf dat moment vond ik dat ik mijn leven niet meer mocht verdoen."

"Een tijdje later kwam er een beslissend moment. Ik had een klein beetje geld en ik had twee keuzes: óf ik kon een tattoonaald kopen om tattoos te gaan zetten óf ik kon een microfoon kopen. Ik heb de microfoon gekozen. Een jaar later brak ik door."

Die doorbraak kwam door een zeer geslaagd optreden bij DWDD, waarin je Waves zong. Twee dagen daarvoor was je huis helemaal afgebrand.
"Die brand heeft ervoor gezorgd dat al die oude demonen, al die spoken, al die touwen die me vasthielden, weg waren. En daarbij hoort ook dat verdwaalde gevoel uit mijn jeugd. De spullen die mij daaraan herinnerden, zijn allemaal weg. Ik had op dat moment niks meer te verliezen, niks meer wat me tegenhield. Ik heb mezelf die twee dagen toegestaan om me er gewoon kut over te voelen, daarna ging ik knallen. Vanaf toen ben ik me gaan openstellen naar de wereld. Gewoon, gas geven."

"Ik had een album gemaakt - voornamelijk rap - en had één ballad die er niet op paste. Die gooide ik online, dat was Waves. En de rest is history. Het explodeerde gewoon. En het stopte maar niet. We zijn nu vier jaar verder, het is nog steeds niet gestopt. Het gaat maar door. Echt, niet normaal."

De beelden van je optreden in DWDD zitten in de film, en zijn prachtig als je de context van dat moment kent.
"'s Ochtends was ik voor het eerst bij Giel op de radio gaan zingen - die stress, dat was echt niet te doen. Ik had nog nooit voor mensen gitaar gespeeld, ik kon pas net een paar weken gitaar spelen! Maar iets in mij zei: nu! Je ziet het niet, maar ik zat echt te bibberen en alles. Toch, alles klopt. Alles klopt gewoon. Gek verhaal."

Je had altijd al gedacht dat het goed zou komen met jou. Was het, toen Waves zo'n succes werd en je carrière explodeerde, zoals je verwacht had?
"Ik had het heel anders voor me gezien. Ik dacht altijd zoiets: in een bushokje zou ik staan rappen, iemand ziet me en vraagt of ik al een contract heb... Van het een komt het ander en het volgende moment sta ik bij de Grammy's naast Jay Z, 'I wanna thank everybody in Holland', je weet wel, hahaha. Maar zo gaat het natuurlijk niet."

"Dat probeer ik ook aan al die jongens uit te leggen. Je moet ploeteren, werken, je eigen wereld creëren. Ik heb voor mijn carrière besloten om op water en brood te leven als het moest, en dat heb ik letterlijk gedaan. Ik wilde niks anders doen dan dit, ook al zou ik sterven van de honger. En echt, op een gegeven moment was er gewoon helemaal níks meer. Een beetje zoals een kraan die in slow motion wordt dichtgedraaid: drup... drup... drup... En dan is het op."

Dat was ook het moment dat de brand uitbrak.
"Ja hoor, dát kan er ook nog wel bij! dacht ik. En tja, dan gebeurt het opeens."

Hoe is het als je ineens een succesverhaal bent en iedereen wil iets van je?
"Het eerste jaar, anderhalf jaar ben ik meegegaan met alles. Ik was echt ongelukkig, gewoon diep ongelukkig van binnen. Dan zijn de lichten uit, zit je thuis en denk je: Dennis, ben je wel goed bezig? Dan komt die angst weer."

Mr. Probz: 'Ik ben altijd verdwaald geweest'Beeld Linda Stulic

Hoe veranderde je leven toen je je ging openstellen naar de wereld?
"Er waren heel veel dingen waar ik achter moest komen. Omdat ik zo op mezelf was, dacht ik dat iedereen was zoals ik. Ik had bijvoorbeeld iets raars: als ik net had gegeten, kon ik niet begrijpen dat andere mensen nog honger hadden. Stel, ik zat in de Kentucky en ik inhaleerde wat kipkluifjes, wat wings, ik zat helemaal vol, kon niet meer en moest een boertje laten. Dan snápte ik niet dat mensen in de rij stonden om eten te kopen. Maar nu wel!"

Zoiets lijkt me best lastig in de liefde, om maar iets te noemen. Hoe ben je daarin?
"Hoe ik ben in de liefde? Nou, gewoon gelukkig, hahahaha! Ja, een moeilijk persoon. Maar dat is allemaal gekoppeld aan de reis die ik nu aan het maken ben. Ik probeer mezelf altijd beter te maken, altijd te groeien."

Als je vroeger verliefd op iemand werd, stuitte je op onneembare hordes?
"Ja. En dat heeft ook heel veel leed veroorzaakt. Ik snapte het niet. En niemand die mij ging uitleggen wat er allemaal misging. Het ging mis, keer op keer op keer... en dan ging ik steeds méér in mijn eigen wereldje, in plaats van andersom."

Ondertussen was je zanger geworden. Hou je eigenlijk van zingen?
"Eh, jawel. Als ik in mijn comfortzone ben, vind ik het wel leuk om te doen. Ik hou van schrijven, van muziek maken, maar ik stond niet toen ik tien was al bij talentenjachten om te zingen. Ik wist wel dat ik iets te vertellen had, ik weet iets van muziek en hoe ik dat wat in mijn hart zit kan vertalen naar een song, maar het zingen op een podium, het bewegen, al die dingen - daar had ik geen idee van. Het heeft gewoon heel lang geduurd om die zelfverzekerdheid te krijgen."

Dus dat optreden bij DWDD was op veel manieren een ontgroening voor je?
"Nee, dat was dat optreden bij Giel. Dat was ontzettend tof, maar een van de engste momenten in mijn leven. Echt. Maar dat is nou typisch weer zo'n angstig moment dat een barrière doorbreekt."

Want daar gaat het je om: angsten overwinnen.
"Nou, ik hoop dat als mensen die documentaire zien - vooral mensen die aan het begin staan van iets, die misschien nog een klein zetje nodig hebben - snappen dat ze gewoon moeten gáán. Dat zeg ik ook aan het einde van die docu: 'Je hoeft niet allemaal hetzelfde mee te maken, iedereen heeft zijn eigen pad, maar je moet wél durven springen.' Neem risico. Voordat je het weet, kan het niet meer. En dan kijk je terug en denk je: had ik maar."

"Kijk, in mijn nek staat no regrets getatoeëerd, en zo sta ik ook écht in het leven. Ik heb altijd een scherm om mezelf heen gehad. Dus deze persoonlijke film, dat is een stap voor mij. Ik heb mensen nog nooit zo dichtbij gelaten. Nooit. Ook dat is een angst van mij. Dus ook dat moest gebeuren. En wat het volgende is, dat weet ik nog niet. Maar dat zien we wel."

Mr. Probz (Dennis Princewell Stehr)

15 mei 1984, Zoetermeer

2000 Prinsenhof mavo/havo, Zoetermeer
2004 Mbo, Da Vinci Grafisch Lyceum
2006 Hoofdrol in Nederlandse hiphopfilm Bolletjes blues
2013 Eerste soloplaat: The treatment. Huis brandt af. 14 mei: optreden bij Giel en DWDD met Waves
2014 FunX Award, Buma-award en 3FM Award voor Waves
Robin Schulz' remix van Waves op nummer 1 in 7 landen
Single Nothing really matters op nummer 1 in Nederland
2016 Op tournee met Armin van Buuren
2017 Documentaire en ep Mr. Probz - Against the stream

Mr. Probz heeft een relatie en woont in Amsterdam en Tilburg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden