Review

Mother and child ***

Regie: Rodrigo García
Met: Annette Bening, Naomi Watts, Kerry Washington


Alle wegen leiden naar moddervet adoptieleed, in het drama Mother and child. De openingsscène toont in sneltreinvaart hoe een blij potje tienerseks omslaat in een tragedie: de veertienjarige Karen raakt ongewenst zwanger en moet haar baby afstaan.

Dik 35 jaar later is Karen (Annette Bening) een verbitterde alleenstaande vrouw die haar kind nooit meer terugzag. Met tegenzin verzorgt ze haar inwonende oude moeder, terwijl ze als fysiotherapeut in een ziekenhuis juist zo goed is voor haar geriatrische patiënten. In een parallelle geschiedenis leren we de dochter van Karen kennen.

Naomi Watts is geweldig op dreef als de extreem zelfstandige advocate Elizabeth, die professioneel en seksueel indruk maakt op haar baas Samuel L. Jackson.

Het memorabele optreden van Watts kan niet verhullen dat haar personage Elizabeth wel heel nadrukkelijk is opgetuigd met karaktertrekken die worden beschreven door adoptie-onderzoekers: deze geadopteerde is een berekenende controlefreak die zich maar niet kan binden aan anderen.

Uit diezelfde adoptieboekjes haalde regisseur Rodrigo García de wijsheid dat er naast de afstandsmoeder en het afgestane kind ook nog een derde partij is: de adoptiemoeder. (Vaders zijn in deze geschiedenis geheel bijzaak, zoals ook duidelijk mag zijn uit de titel) .

Die onvrijwillig kinderloze aspirantmoeder wordt ook alweer zo goed gespeeld, door Kerry Washington. Zij blijft zelfs de sterren van de hemel spelen tijdens een absurde plotwending waarin men haar eerst een adoptiekind door de neus boort, waarna García alle lijntjes van zijn mozaïekvertelling nog even met een andere baby aan elkaar kan breien.

Die ietwat geforceerde constructie verraadt de invloed van Alejandro González Iñárritu, de regisseur van Amores perros en Babel, die Mother and child produceerde.

Tot tweemaal toe horen we personages beweren dat bloedbanden belangrijk zijn, maar dat de tijd die je samen doorbrengt zeker zo belangrijk is.

De filmmakers lijken er zelf nauwelijks in te geloven. In hun ogen is adoptie een grove verstoring van de natuurlijke orde, die alleen maar kan worden gladgestreken met een doorwrocht Hollywoodscenario.

Voorzover Mother and child universele uitspraken pretendeert te doen over het fenomeen adoptie is Garcia's script een eenzijdig geïnformeerd stuk edelkitsch. Gelukkig lijken de acteurs het scenario vooral te hebben opgevat als een op zichzelf staand verhaal over specifieke personages met hun eigen geschiedenis.

Hun ingehouden vertolkingen voorkomen dat het in ruime mate aanwezige drama ontaardt in al te vet aangezet melodrama. (FRITZ DE JONG)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden