Proefwerk

Morgan & Mees (7)

Morgan & Mees is een stijlvolle en toch prettig toegankelijke zaak met leuke gerechten. Helaas is een en ander slordig uitgevoerd.

Wat eerder lang een sportschool was, is volledig verbouwd tot boutiquehotel met restaurant en cocktailbar. De halfbeschutte tuin en serre zorgen voor een prettig vakantiegevoel. Beeld Rink Hof
Wat eerder lang een sportschool was, is volledig verbouwd tot boutiquehotel met restaurant en cocktailbar. De halfbeschutte tuin en serre zorgen voor een prettig vakantiegevoel.Beeld Rink Hof

Als we lekker willen koken, beginnen we met goeie, rauwe ingrediënten, en daar doen we dingen mee. We verwijderen de oneetbare delen; we verdelen ze met een scherp object in hapklare stukjes; we combineren ze met andere spullen; we stellen ze bloot aan een vlam. Tussendoor, en vooral ook op het laatst, zorgen we met kunstgreepjes dat wat we maken zo lekker mogelijk smaakt. En dat betekent wat mij betreft dus niet dat je de smaak van het product verhult, maar juist dat je met zout, zuren, kruiden en vet kleine nuances en tegenwichtjes aanbrengt en zo zorgt dat de basisingrediënten nog beter en lekkerder naar zichzelf smaken.

Prettig vakantiegevoel
Vergeef me mijn gefilosofeer: we zitten bij Morgan & Mees en moeten drie kwartier wachten op ons hoofdgerecht; daar wordt een mens breedsprakig van. Dat wachten is op deze nieuwe plek aan de Nassaukade overigens absoluut geen straf. Wat eerder lang een sportschool was, is volledig verbouwd tot boutiquehotel met restaurant en cocktailbar. De halfbeschutte tuin en serre zorgen voor een prettig vakantiegevoel, terwijl je aan het voorbijknallende verkeer ziet dat je midden in Amsterdam zit.

Het publiek bestaat uit een leuke mix van jong en oud, toeristen en lokalen. Op het menu staat, zoals een hotelmenu betaamt, voor elk wat wils: biefstuk, hamburger, pasta, wat vegetarische keuze; een en ander wel met een speelse, originele twist. De prijzen zijn in orde.

'Ik heb geen karaffen. Ik kan u wel een gláásje water brengen,' zegt onze vriendelijke serveerster als we naast onze wijn om water vragen. Het is de nieuwste manier om kraanwaterdrinkers op een niet al te onbeleefde manier te bewegen toch dure flessen te kopen (€5/750 ml).

De reden dat we dagdroomden over smaak, zijn de drie voorgerechten waarbij het hoofdingrediënt hinderlijk wordt overschaduwd door wat ermee is gedaan. De steak tartare (€9,50), geserveerd met radijsjes, dille, haring­eitjes, oestercrème en twee grote croutons (die aan de wat doffe krak te merken niet van vandaag zijn), is meer tartare dan steak: we proeven vooral héél veel augurk en héél veel tabasco, en het fijngedraaide vlees mist zout. De oestercrème is wel lekker.

De gelakte aubergine (€9,50) wordt geserveerd als een grote vierkante moot, dat ziet er leuk uit. De rolletjes gemarineerde en blokjes geroosterde pompoen zijn prima, en ook de geitenkaas-crème eronder doet het fijn bij de zachte groenten. Helaas zit er zo verschrikkelijk veel hoisinsaus en miso­boter op het gerecht dat we de groenten bijna niet meer proeven: het is echt véél te zoet. De aubergine wordt eerder ingezet als voertuig voor andere smaakjes dan als iets dat goed en fijn van zichzelf. Jammer, want in potentie is dit echt een alleraardigst vegetarisch voorgerecht.

De krabcocktail (€14,50), zoals in Californië geserveerd op een part ijsbergsla, slaat de plank volledig mis. De krab is waterig en smaakloos, de vele dragonmayonaise erdoor verhult als een droppige mist alle andere ingrediënten, de mango is zompig slap alsof hij ingevroren geweest is. Het hele gerecht mist zowel zout als zuur. Geen succes.

Moddervette buikspek
Het buikspek (€19,50), geserveerd met varkenswang en boudin noir, is een mooi rustiek gerecht, maar moddervet. Spek hoort natuurlijk vet te zijn, maar omdat ook de bijgeleverde linzen (ze zijn nog een tikje te hard) zijn aangemaakt met veel olijfolie, en de jus geconcentreerd en plakkerig is, hadden we graag wat respijt gehad in de vorm van iets frissigs.

De vis van de dag, scholfilet (€19,50) met heerlijke gegrilde asperge, snijbiet, aardappelpuree en een goede botersaus met limoenolie, is smakelijk.

Het chocoladedessert (€7,50) is meer vorm dan inhoud: het hele decoratie-arsenaal is uit de kast getrokken (chocopapier, -spons, -crumble, -sorbet, -mousse), maar het smaakt allemaal veel te zoet en de koekjes zijn opnieuw oudbakken. Vooral bij de pikzwarte chocosorbet, waarbij je lekker bittere cacao verwacht, is het hinderlijk dat we eigenlijk alleen suiker proeven.

De lemon crumble (€7,50) is geweldig: ijs van kamille, ­citroencrème, honingschuim en gepofte tarwe met honing die aan Kellogg's Smacks doen denken. Een verrassend, licht zomers dessert waar we niks op aan kunnen merken.

Uiteindelijk vinden we Morgan en Mees, ondanks de vele slordigheden, best aardig: vrolijke, creatieve gerechten, een prettige plek, vriendelijke bediening. Maar in de keuken mag het een paar hectometer strakker: met wat meer proeven zou de chef al een heel eind komen. Als aan de gerechten net zo veel aandacht wordt besteed als aan het interieur, kan Morgan en Mees echt een leuke zaak worden. Nu vinden we het nog een beetje Morgan en Meh.

Hiske Versprille Beeld Steven Dahlberg
Hiske VersprilleBeeld Steven Dahlberg
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden