Monte Christo

Vurig is anders

Waarom deze grote zaak op het Marie Heinekenplein prat gaat op zijn Latijns-Amerikaanse roots, is onduidelijk. De meeste gerechten zijn wel aardig, maar flauw of zelfs laf.


Johannes van Dam

Montecristo is een alleen door zwarte ratten bewoond, bijna fictief schateiland in de Tyrreense Zee en de naam van de graaf in het beroemde boek van Alexandre Dumas (Le comte de Monte-Cristo), van een speciale sandwich in diverse verschijningsvormen (zowel hartig als zoet), van een soort rum uit Guatemala en van een goede Cubaanse sigaar. Waarom deze grote zaak op het Marie Heinekenplein zo heet, werd me niet helemaal duidelijk. Roken mag je er niet en Montecristorum (een mooi product uit Guatemala) hebben ze er niet. Verder gaat MonteCristo prat op zijn Latijns-Amerikaanse roots en niet op zijn mediterrane. Je kunt er bijvoorbeeld salsalessen krijgen - als we uitgegeten zijn, staan horden klaar om in een apart zaaltje les te krijgen en veel lol te hebben.

Het interieur is, met een vriendelijk woord, eclectisch, wat wil zeggen dat geen stoel gelijk is aan de andere. Het maakt een wat rommelige, zeg maar huiselijke indruk. Buiten, op het grote terras, is de stijl eerder die van een haciënda. Mag allemaal.

De kaart is vrij uitgebreid voor een zaak die zo veel meer doet dan restaurant spelen. Zo is dit ook een cocktailbar.

De bediening is overigens buitengewoon vriendelijk en behulpzaam. Zonder dat we het vragen wordt de muziek wat getemperd en een ongemakkelijke stoel verwisseld voor een betere.

We beginnen met de pikante kip met selderiechips, guacamole, crème fraîche en gegratineerd met cheddar (€8,50). Pikant is nogal zacht hier. De guacamole smaakt volgens mijn tafelgenoot raar en dat is ook zo. Hij is vrij donkergroen en dat komt doordat er misschien wel korianderblad in zit, maar die smaakt niet erg uitgesproken. Het lijkt eerder een overdosis peterselie en we missen de limoen en pepers.

De ceviche van coquilles met limoen en koriander ziet er schitterend uit: mooie plakjes in het gelid, maar de temperatuur en de smaak zijn nogal lauw. Ceviche moet naar het gebruikte zuur smaken en mag ook best met wat koriander en chili op smaak zijn gebracht. Dit is mooi, maar laf (€11,50).

De chowder met schaaldieren en bacon smaakt als een mooi gevulde vissoep, ook weer met onder andere coquille, maar dit is de variant die wel Bermuda showder wordt genoemd en die meer op een bouillabaisse lijkt. Noord-Amerikaanse chowder is gewoonlijk gebonden. Goed gerecht.

De Jamaicaanse vega empanada is gevuld met aardappel en spinazie. Er zou ook cheddar in zitten, maar die missen we. De korst is nogal hard en het eindresultaat is - weer - nogal flauw. Daar helpt de saus niet echt bij (€4,50 voor twee).

En zo komen we bij de hoofdgerechten: moros y christianos is een beetje wat wij BB met R (bruine bonen met rijst) noemen, zwarte bonen (moros) met rijst (christianos). We kiezen voor de moros y christianos met jerk chicken, guacamole en selderiechips, in feite hetzelfde als de zogenaamde pikante kip van het voorgerecht, maar ook nog zonder de cheddar. Zo blijft niets over van het verwachte vuur. Jerk chicken betekent gemarineerd met onder andere azijn, Madame Jeanette en veel kruiden (en rum!) en dan langdurig zachtjes gegrild of gerookt. Daar blijkt hier niets van. Het is al net zo flauw als de rest (€14,50).

En dan is er de BBQ-burger met smashed potatoes (in de schil platgedrukt, €15,50), met barbecuesaus, die ook al aan de flauwe kant is. Je kunt er mayonaise en ketchup bij bestellen, maar die redden hem niet. Hij is wel goed gegrild en medium rare, zoals besteld, maar het vlees smaakt niet erg vlezig. Aberdeen Angus haal je er niet uit en die aardappeltjes zijn ook vrij flauw (en vettig!).

Als de moed je dan een beetje in de schoenen is gezakt, komt de kok zelf met de desserts, die uitstekend zijn. De crème brûlée met rum en kaneel is klein, maar perfect, zowel van smaak als van structuur (€4,50). En de Mississippi mud (

eigenlijk een soort gebak, maar hier eerder losse chocoladepudding) met kokostuiles en vanilleroomijs (€6,50) is dat ook.

Behalve water en prosecco (twee soorten à €4,50 per glas) drinken we nog een goed glas cachaca (Braziliaanse suikerrietbrandewijn), waar ze zelfs drie soorten van hebben (€5,50).

Dit is dus allemaal niet heel onplezierig, maar we missen de rijke smaak - of welke smaak dan ook - die we met Latijns-Amerika associëren. Zelfs voor deze prijzen mag je toch wel wat meer vuur verwachten.

7

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden