Monokino doet China - toerdagboek deel 3

Monokino in Peking. Vlnr: George van Wetering, Yu Jin en Frans van Gastel. Beeld
Monokino in Peking. Vlnr: George van Wetering, Yu Jin en Frans van Gastel.

De Amsterdamse elektronische indieband Monokino doet deze maand China aan voor een grote tour: 13 optredens in 30 dagen in onder andere X'ian, Peking, Shanghai en Chengdu. De tour promoot het album 'Human Error', dat op 12 september werd uitgebracht door het grootste onafhankelijke label in China, Modern Sky.

George van Wetering, zanger en gitarist, Yu Jin, keyboardiste en ex- lid van China's eerste vrouwelijke rockband 'Cobra' en Frans van Gastel, (elektronische) drums, vormen de driemansformatie Monokino. Hij houdt voor Het Parool een tourdagboek bij: hoe het is om als Nederlandse muzikant in China te overleven?
Klik hier voor een fotoverslag

20 september tot 24 september - Shanghai en Nanjing

We kunnen een aantal dagen uitrusten voordat we naar Shanghai vliegen. Eenmaal aangekomen in Shanghai wacht het personeel van de club, Yu Yin Tang, waar we in deze stad zullen spelen ons op. De bagage wordt gedropt in het hotel waarna we ons goed laten masseren in de salon binnen het hotel. De luxe die je als westerling in China met weinig geld kunt hebben begint bijna vanzelfsprekend te worden als we plotseling weer geconfronteerd worden met de donkere arme kant van deze hypermoderne metropool.

In de metro vragen verschillende gehandicapte kinderen om geld, ze worden naar voren geschoven door hun moeder of vader. Sommige bedelaars hebben geen ogen, zo lijkt het. Weinig van dit soort zaken gezien in Peking, waar alles sinds de spelen netjes, geordend en schoon is, dus ook verschoond van bedelaars en andere arme sloebers. Ze zijn daar simpelweg niet meer in het straatbeeld te vinden.

We besluiten de dag daarna met de trein naar Nanjing te gaan. We spelen dit keer in de club Gubao. Qua backline heeft de club gelukkig veel in huis. Nanjing heeft veel te bieden, maar we zijn hier maar een dag en ik kan dus weinig door de stad dwalen met de in Nanjing wonende Engelse lerares Kate. Haar vriend en groot Morrissey fan schiet de rest van de avond best mooie foto's en plaatst ze een aantal dagen later op zijn website.

Voor ons speelt een lokale band, onze support act en het is grappig om iemand Engels te horen zingen dat eigenlijk niet als Engels klinkt. Na de act stromen fans binnen die alweer flink wat nummers kennen. Opvallend is dat veel mensen onze nummers via myspace hebben leren kennen.

Eén jongen is een zeer grote fan en zegt steeds tegen me: ''i love you, i love you''. De bassist van de band voor ons vertelt me dat hij me ''very attractive'' vindt. Beiden hebben een vriendin, maar ofwel hun woordenschat is beperkt of het is nu cool in China om dit soort persoonlijke dingen gelijk maar in de groep te gooien.

In ieder geval kun je aannemen dat ons publiek in China verdubbeld is ten opzichte van 2006. Ook in Nanjing spelen we succesvol alhoewel het publiek pas later in de set wat losser wordt. Vanaf nu neem ik ook zelf foto's van mensen die naar mij toekomen voor een foto.

25 september - 26 september Shanghai
De club 'Live Club' in Shanghai is zo idioot ver weg van het centrum dat er maar weinig mensen op het optreden afkomen. Bovendien heeft de club ook niets aan promotie gedaan. Van de omwonenden moet je het ook al niet hebben, er staan hier enkel grote garages en dubieuze eetgelegenheden.

Er komen een aantal Nederlanders naar de show, maar dit optreden zal niet te boek komen staan als een van de beter shows van ons. De barbecue op straat na de set, maakt veel goed. Het personeel is ook heel erg aardig zoals tot nu toe overal het geval was.

26 september is een drukke dag. We vertrekken vroeg richting Soma Records, een platenlabel dat ons heel graag wilde contracteren in Shanghai. Het is het label van de zanger van Crystal Butterlfy, een band waar we in 2006 mee in club Ark hebben gespeeld.

Pang Pang is de naam van de zanger en hij is nu mede eigenaar van een redelijk groot, maar zeer nieuw label. Het kantoor en de studio zijn indrukwekkend. Op de negentiende verdieping van een groot kantorencomplex bevindt zich Soma Records.

Pang Pang wil heel graag de piano versie van het nummer New Kid op een compilatie cd van het label zetten. En dit ondanks dat we bij Modern Sky hebben getekend. De rechten van de opname bezit echter Modern Sky en dus moet er een nieuwe opname komen.

Yu Jin en ik nemen het nummer samen met een Chinese en Franse geluidsman in drie uur op. Zang en Piano staan er heel snel op. Pang Pang toont ons hoe hij dit nummer wil gaan mixen, maar belooft ons eerst verschillende versies te laten horen voordat het op plaat wordt gezet. Tijdens de sessie worden we gefilmd, de rest van de dag ook trouwens. Het materiaal zal worden gebruikt voor een videoclip, net als de beelden van het optreden 's avonds en de weg naar de club, de soundcheck et cetera.

Bij aankomst loopt er alweer een jongen naar me toe om te zeggen dat hij van me houdt. Tijdens de soundcheck ga ik in het midden van de zaal staan om mijn eigen zang te kunnen horen. De club beschikt over moderne apparatuur, maar de geluidsman lijkt niet heel snugger. Na de soundcheck horen we dat het optreden is uitverkocht. Na de domper van gisteren is dit plezierig nieuws.

Veel mensen uit Nanjing zijn aanwezig en ook Italianen, Duitsers, Engelsen. Vandaag geen Nederlanders in da house. Er staan zo'n vijf mensen voor het podium te filmen. Ik hoop dingen via de Chinese Google te kunnen terug vinden als ik weer thuis ben.

Na de show vertelt een Chinees meisje die zich de Engelse naam ''Milk'' heeft gegeven over hoe sexy we zijn. Langzaam aan begint het irritant te worden. Milk blijkt van een tijdschrift en online video website te zijn. Er staan binnenkort vier filmpjes van Monokino online waaronder een best wel hilarisch interview (als de grappen niet worden weggeknipt). Na de show praten we nog wat na met een paar westerlingen waaronder wat IJslandse kunstenaars, doen we wat fotosessies met fans en verlaten de club als rocksterren.

27 tot 30 september - Xi'an
Op naar de terracotta soldaten. Ons hotel bevindt zich in het moslimquarter binnen de oude stadsmuren waar we later nog over zullen gaan fietsen. De moslimstraat, vol met souvenirwinkels, de een met nog goedkopere miniatuurwarriors dan de andere, heeft het best gekruide lamsvlees van de tour (op de barbecue met lamsspiezen na, in Shanghai - maar die barbequeman was ook moslim.)

De overweldigende smerigheid van de openbare wc's doet gelukkig mijn honger niet afnemen en ik eet zoveel ik kan. Xi'an kan niet meer stuk. De steden moet je leren kennen, de meeste hebben identieke wolkenkrabbers, maar Xi'an onderscheidt zich juist door veel oude laagbouw. De meeste mensen zijn ontzettend onder de indruk van de levensgrote terracottabeelden in het museum, maar een aantal jongelui in het hotel waren teleurgesteld. De Chinese muur was volgens hen veel indrukwekkender. Gelukkig verlaten ze ons met de mededeling alleen bij de McDonalds te hebben gegeten. Ik ben toch zeker wel onder de indruk van de enorme hallen vol terracottabeelden, ontdekt in 1974 en natuurlijk door honderden souvenirwinkels uitgebuit.

In Xi'an ontdekken we dat onze cd ook hier in de winkels ligt. De organisatie van het festival heeft er al een paar verkocht en ons hier op geattendeerd. Over de stadsmuren van de oude stad fietsen we richting het hotel. Er staan taxi's klaar om ons naar het door Nokia gesponsorde festival te brengen. Gratis telefoons of gadgets? Nee, helaas. we staan geprogrammeerd tussen een Chinese playback cello act (wel heel erg korte rokjes) en een meisje dat alleen op het podium kan glimlachen. We hoeven slechts vier nummers te spelen, de host praat de middag en avond aan elkaar. We krijgen luid applaus, maar ik weet niet zeker of het gemeend is.

Yu Jin vertelt vaker op dit soort evenementen te hebben gespeeld en wist ook niet dat Nokia hoofdsponsor was. Het leek bijna op een festival voor Nokia. Ik zou in Nederland nooit spelen op zo'n evenement. Het leek alsof we een soort van tussenact waren en we even binnen het circuit een schnabbelopdrachtje aan het afwerken waren. Ik voelde me ongelukkig op het podium.

1 tot en met 6 oktober - Peking
Terug in Peking besluiten we eerst het Summer Palace te bezoeken dat vlakbij het Modern Sky festival is. 1 oktober was geen slimme zet aangezien op deze nationale feestdag iedereen vrij is, net als de rest van de week. Aangeraden wordt vooral niet het Summer Palace te bezoeken of richting het plein van de Hemelse Vrede te gaan, maar deze suggesties kwamen voor ons relatief laat.

Eenmaal in de taxi, zonder Yu Jin (die ons dit ook pas later vertelde) probeert de taxi chauffeur ons met gebarentaal duidelijk te maken dat het verkeer voor het paleis vaststaat. We snappen er niets van totdat we de chaos zelf beleven. Het lijkt alsof de hele bevolking richting het paleis vertrekt en het autoplan zijn vruchten niet heeft afgeworpen. Toch zien we nog een groot gedeelte van het gigantische gebied dat als vakantieverblijf fungeerde voor de keizer, als de hitte en druk hem te groot werd in de verboden stad. Met wat bijvrouwen kun je hier vast en zeker ontspannen, maar tussen miljoenen chinezen is het wat minder.

Op naar het Modern Sky festival dat wij eigenlijk ook zouden moeten boycotten, per slot van rekening mochten we hier op het laatste moment toch niet spelen omdat we een buitenlandse band zijn. Ik krijg te horen dat het allemaal de schuld van Björk is en haar toespelingen over Tibet. Daarna is permissie voor westerse acts erg moeilijk geworden, zelfs na de spelen.

Air kreeg toestemming omdat de contracten via de leiding van het Midi Festival zijn gegaan. Voor de censuurcommissie zou Air eigenlijk op het festival spelen (op een locatie ver buiten het centrum van de stad). Tijdens het tweede optreden kwam politie naar de club Yu Gong Yi Shan toe. Het optreden was bijna afgeblazen. Midi heeft het klaarblijkelijk beter gespeeld dan het Modern Sky Festival.

In alle grote kranten en tijdschriften wordt er gespeculeerd over de ''battle of the festivals''. Waarom moeten ook twee grote festival met bekende Chinese acts, verspreid over meerdere dagen, precies in dezelfde week gehouden worden? Het is duidelijk een prestige kwestie. Van samenwerking is geen sprake, dat was een paar weken terug al duidelijk.

Op het Modern Sky festival wordt mij duidelijk hoe snel een festival eigenlijk georganiseerd kan worden. Tot aan de festival merchandise is alles perfect verzorgd. Het geluid staat zoals overal in China alleen keihard. Lijdt hier iedereen aan gehoorbeschadiding of wordt de jeugd op zeer vroege leeftijd gewoon doof? Wie zal het zeggen. Tijdens concerten, in bars en cafés, in disco's en op festivasl, er is geen sprake van een geluidslimiet. We merken het vooral tijdens de Subs en de Re-TROS op het Modern Sky festival.

Er spelen ook een groot groep electronische acts op twee grote podia naast het hoofdpodium. We worden een aantal malen herkend door jongelui op het festivalterrein. Onze cd's liggen in de stands, gelukkig nog geen illegale kopieën ontdekt. De plaat is goed vertegenwoordigd in het Modern Sky programmaboekje, maar Monokino speelt vandaag niet. Zuur.

2 oktober - Midi Festival
In Holland sleep ik mijn effecten en gitaren mee in de trein, maar hier worden we door een auto met chauffeur gebracht naar de plaats van bestemming. Er hangt een goede sfeer op het festival dat dit keer op het grote terrein van de Midi School gehouden wordt. Om de concurrentie met Modern Sky aan te gaan is ook dit podium groot en voorzien van een reusachtig videoscherm achter ons.

Dit keer willen we weglopen, maar worden vastgehouden door agressieve fans. 'Can I take picture, please. Ik zal binnenkort eens een collage uploaden van al deze foto's. Het is mooi weer tijdens het festival en het optreden wordt een routine klus. Uitbundig is het publiek niet tijdens de heavy metal act voor ons. Het publiek stroomt naar voren als ik tijdens de opbouw zwaai naar een bekende en het publiek dit interpreteert als een gebaar om mensen naar voren te laten komen.

Het Midi Festival is werkelijk een geweldig evenement. Het is moeilijk een beslissing te nemen welk festival beter is of aan welke kant ik sta. Het was op beide festivals druk, maar het terrein van het Modern Sky festival, het Haidan Park (waar twee jaar terug nog het Midi festival was), is te groot en daardoor niet vol. Het Midi festival is voor Chinese maatstaven wat intiemer en persoonlijker maar duizenden bezoekers is voor mij niet intiem meer. Ik speel vrolijk, maar niet al te opgewekt.

Verjaardagen zijn nooit leuk. Het Axl Rose t-shirt en de andere cadeau's maken veel goed, net als het Beijing duck diner met vrienden en bekenden later op de avond. Ik ben redelijk emotioneel en vind het moeilijk de impact van de tour te omschrijven. Zoveel fans en mensen die ons willen helpen, in ons geloven. Ik zal het nooit vergeten. We will be back soon. (GEORGE VAN WETERING)

Klik hier voor een fotoverslag


www.monokino.com

wwwcn.myspace.cn/monokino

Fotoreeks Midifestival op Flickr.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden