PlusInterview

Mohammed Kudus, rising star van Ajax en Ghana: ‘Alles begint met verstand en geloof’

Na zijn goals in de Champions League mikt Ajacied Mohammed Kudus nu op een glansrol op zijn eerste WK. Ghana’s rising star vertelt het verhaal van zijn leven. Over bevroren voeten in Denemarken, spirituele groei in Amsterdam en wraakgevoelens in Qatar. ‘Tegen Uruguay spelen we voor Asamoah Gyan.’

Johan Inan
Mohammed Kudus. Beeld Abir Sultan/EPA
Mohammed Kudus.Beeld Abir Sultan/EPA

Wat het resultaat tegen Zuid-Korea ook moge zijn, voor Ghana staat vrijdag nog veel op het spel tegen Uruguay. Dan krijgt de natie na twaalf jaar de kans om in een onderlinge confrontatie het grootste voetbaltrauma van het land weg te spoelen.

Mohammed Kudus (22) herinnert het zich als de dag van gisteren. Met familie zat hij voor de televisie in Accra, toen Luis Suárez – in die tijd spits van Ajax – op de doellijn met zijn hand de winnende treffer van Ghana voorkwam. De penalty werd vervolgens gemist door Asamoah Gyan. Uruguay schaarde zich via de strafschoppenreeks bij de laatste vier, Ghana bleef met een kater achter.

Uit de nachtmerrie van toen is het Afrikaanse land nog altijd niet helemaal ontwaakt, stelt Kudus. “Dit leeft voor altijd in Ghana. Natuurlijk, het leven gaat door, maar de teleurstelling blijft. Ook omdat we het eerste Afrikaanse land in de halve finale zouden zijn geweest, een gigantische prestatie. En ik denk dat we ook een serieuze kans hadden om het WK te winnen.”

Offers

De toen tienjarige Kudus zag tranen vloeien. Op tv bij Gyan en om zich heen bij verwanten en landgenoten. Toen wist hij al dat hij op een dag zijn land wilde vertegenwoordigen op een WK om Ghana trots maken. In Qatar is het zo ver, na een slalom vol offers om zijn broers Fatau en Rahman, zus Memuna en vooral moeder Mariama van meer luxe te kunnen voorzien.

En zijn vader? “Mijn ouders scheidden toen ik 1 was. Ik spreek hem niet vaak. Hij weet wat ik doe. Af en toe appt hij, niet veel meer. Mijn moeder werkte en vervulde de rol van moeder én vader voortreffelijk voor ons. Ik ben de jongste en werd daardoor iets meer verwend,” zegt Kudus met een grijns.

Hij kwam als kleine jongen niets tekort, benadrukt hij. Dat was volgens hem niet vanzelfsprekend in Accra. “Armoede was er wel. Sommige kinderen hadden niet de mogelijkheid om op een fatsoenlijk veld te trainen. Ik zag in de buurt grotere talenten dan ik. Maar zonder faciliteiten vertraagt je ontwikkeling en haak je uiteindelijk af.”

FC Norsjaelland

Kudus had meer geluk. Toen hij bij een lokale club ging trainen, vielen zijn wendbaarheid, techniek en acceleratievermogen al snel op. Hij werd opgepikt door Right to Dream, een Ghanese voetbalacademie. Kudus rijpte er zes jaar. In 2018 werd hij daar gescout door de Deense club FC Norsjaelland.

“Dat was de mogelijkheid die ik zocht. Ik voelde dat ik dit offer moest brengen om te bereiken wat ik wilde bereiken. Natuurlijk, ik liet familie en alles in Ghana achter, maar ik wist dat dit nodig was om hen een betere toekomst te geven. Er moest brood op de plank komen. Niet dat we dat niet hadden, maar ik voelde dat het beter kon. Nog steeds. En ik doe mijn stinkende best om dat voor elkaar te krijgen.”

Bevroren

Zijn aankomst in Denemarken vergeet hij nooit. “Het moet winter zijn geweest. Het was zo koud. Mijn voeten waren bevroren. Ik kon het amper aan. Als je uit een land komt waar het 90 procent van het jaar zomer is, is het loodzwaar om ineens in de sneeuw te trainen. Ik wilde niet opgeven, maar ik heb heel zware momenten gekend. Het eten, het weer. Ik was er niet aan gewend.”

De zorg van de club maakte veel goed. Kudus veroverde er onmiddellijk harten. Hij trok niet alleen publiek naar de wedstrijden, maar zelfs naar de trainingen. Directeur Jan Laursen sprak over een groot talent dat ‘heel comfortabel is in het doen van bijzondere dingen’. “Dat ze in mijn kwaliteiten geloofden, hielp me erdoorheen te komen. Bij Norsjaelland is mijn ontwikkeling echt begonnen.”

Flitsende start

Na twee jaar stonden de clubs in de rij. Uit de Premier League, de Bundesliga en de Franse Ligue 1. Kudus koos voor Ajax. “Omdat de club bekendstaat om het ontwikkelen van talent. Daarover sprak ik met trainer Erik ten Hag. In zijn speelstijl, creatief en aanvallend, zag ik mezelf. Het was precies in lijn met mijn persoonlijke kwaliteiten en hoe ik me wilde ontwikkelen.”

Een flitsende start stopte abrupt toen Kudus een knieblessure opliep in zijn Champions League-debuut tegen Liverpool. Toen hij daarvan hersteld was, belandde Kudus op de bank. Vorig seizoen hielden een enkelkwetsuur en ribklachten hem lange tijd aan de kant. Ook wanneer hij fit was, speelde hij niet veel. Ajax hield afgelopen zomer een transfer naar Everton tegen, zelfs toen Kudus een keer weigerde te trainen. De nieuwe trainer Alfred Schreuder gebruikte de frivole spelmaker daarop vooral als valse spits. Met vier goals kroonde de Ghanees zich tot topscorer van Ajax in de teleurstellende Champions League-campagne.

Uitgaan

Buiten het veld is Kudus minder beweeglijk. Als hij eropuit trekt, is het voor een bezoek aan de moskee (vaak op vrijdag) of de kapper. Daar ontmoet hij vrienden uit de Ghanese gemeenschap. Verder zit hij vooral thuis, in het zuiden van Amsterdam. “Het is er rustig en kalm. Zo ben ik ook. Ik relax graag en houd niet van drukte. Ik ben ook nooit wezen stappen sinds ik in Nederland ben. Ik weet niet waarom, maar ik haal daar geen geluk uit. Dat haal ik uit mijn werk en familie.”

Daarvoor gebruikt hij vooral zijn telefoon. Want zijn moeder reisde al eens naar Amsterdam, maar zijn broers en zus zagen hem nog niet live voor Ajax spelen. “Ze willen wel, maar hebben hun dromen en doelen in Ghana, waaronder hun studie. Ik hoop dat ze in de zomer langskomen. Als ik voor de nationale ploeg in Accra ben, komen ze kijken. Het heeft geen haast. Ik voetbal nog zeker tien jaar, hoop ik. Als de tijd rijp is, zijn ze erbij.”

Lezen

Ter ontspanning slaat hij regelmatig een boek open. Momenteel leest hij Adrenaline van oud-Ajacied Zlatan Ibrahimovic, zoals hij meer voetbalbiografieën verslond. Maar wie Kudus hoort praten – rustig, zijn woorden wegend – en hem bijna als een filosoof wijsheden ziet verspreiden via sociale media, weet dat de belofte van Ajax en Ghana graag dieper in de materie duikt.

Zo probeert hij spiritueel te groeien, om vaker juiste keuzes te maken in het leven. Ook daarvoor schaft de jonge Afrikaan boeken aan. Kudus grist zijn iPhone uit zijn zak, scrollt wat en toont de cover van de bestseller The subtle art of not giving a f*ck. Daarin beschrijft auteur Mark Manson de edele kunst om niet obsessief bezig te zijn met gelukkig worden, maar om te gaan met tekortkomingen en tegenslagen.

“Ik denk niet veel na over het leven, omdat ik niet alles kan controleren. Ik lees niet dagelijks en het hangt ook niet van mijn emotionele staat af. In Denemarken las ik bijvoorbeeld meer. Wat ik wel probeer, is mijn brein zo goed mogelijk te laten werken. Alles wat gebeurt, in het leven en in het voetbal, begint denk ik bij verstand en geloof. Het zit allemaal vanbinnen. Daar geloof ik in en daarom verdiep ik me om meer goed te doen en ook te ontvangen.”

Bidden in kleedkamer en bus

Daarvoor bidt hij dagelijks. Kudus, die geen partner heeft, staat op en wordt wakker met zijn geloof: de islam. De bevolking van Ghana bestaat veelal uit christenen (70 procent) en moslims (20 procent). Ook de nationale ploeg is daardoor gemengd. “Tot frictie leidt dat niet,” zegt Kudus. “Integendeel, we gaan heel goed met elkaar om. We geloven allemaal in God en prediken het goede. We aanbidden Hem alleen op een andere manier, maar dat verandert niets als we dezelfde God dienen. We bidden ook samen.”

Kudus beschrijft hoe dat gaat. De spelers van Ghana komen voor een wedstrijd bij elkaar in de kleedkamer. Eén persoon beslist dan wie namens de christenen en moslims zal bidden. Dat gebeurt vervolgens niet gescheiden. “We vormen een cirkel, met de armen over elkaar heen. We luisteren naar degene die bidt, of het nou een christen of moslim is. De gebeden gaan vooral over bescherming. Het helpt ons heel erg om een eenheid te vormen.”

In Qatar is het niet anders. Net als tijdens de busritten. Ook maandag, als Zuid-Korea wacht in het tweede groepsduel. Als de bus het stadion nadert, beginnen spelers en stafleden te klappen en te zingen. ,,Wat we zingen? Dat God groot is bijvoorbeeld.’’ Er wordt ook gedanst. Maar niet door Kudus. Lachend: “Niet elke Afrikaan kan goed dansen, hoor.”

Legendes

Voetballen gaat hem beter af. Afgelopen donderdag maakte hij zijn WK-debuut tegen Portugal (3-2 nederlaag). Op het podium waarop hij zijn idolen Zidane, Ronaldinho en Messi eerder zag schitteren, wil hij nu zelf excelleren om zijn land trots te maken. Dat is niet per se gekoppeld aan een fase in het toernooi. “We moeten sowieso niet te ver vooruitkijken. Stap voor stap, maar één ding weet ik zeker. Zodra we klaar zijn, zal Ghana trots op ons zijn. Want de toewijding waarmee we onze wedstrijden spelen, is het belangrijkst.”

Daarvoor heeft Ghana hoe dan ook het laatste groepsduel nog. Doorstoten ten koste van Uruguay is de ultieme droom van de Black Stars, al is het maar om het trauma van oud-spits Gyan – grotendeels – weg te poetsen.

“Ook al is hij geen onderdeel meer van het team, tegen Uruguay spelen we ook voor hem,” zegt Kudus. “Asamoah is een legende. Ik heb interviews gezien waarin hij nog altijd teleurgesteld is. Pas nog. Dat geeft mij en teamgenoten energie om echt voor hem te spelen en te vechten voor sportieve wraak.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden