Plus Filmrecensie

Moeder en dochter onlosmakelijk verbonden in Figlia Mia

De ontdekking van het bestaan van haar biologische moeder gooit het leven van de 10-jarige Vittoria nogal overhoop. Het is de perfecte bodem voor dit aardige drama in ruig Sardinië.

Vittoria (Sara Casu), haar biologische moeder Angelica (Alba Rohrwacher) en pleegmoeder Tina (Valeria Golino) zijn dicht op de huid gefilmd Beeld Screenshot

De ouder die verantwoordelijkheid neemt is zeker in films zelden de ouder die tot de verbeelding van het kind spreekt. Dat privilege is doorgaans weggelegd voor de vrijbuiter, die met dure cadeaus, kilo's snoep of late bedtijden zijn of haar afwezigheid compenseert.

Aan het begin van Figlia Mia weet de 10-jarige Vittoria (Sara Casu) niet beter of ze is een volbloed dochter van de liefhebbende Tina (Valeria Golino) en haar man, die het rossige meisje een onbezorgde jeugd op Sardinië hebben geschonken.

We komen er echter al snel achter dat Vittoria op de wereld werd gezet door Angelica (Alba Rohrwacher), een slonzige vrouw die een aftandse boerderij bewoont en bij wie Tina regelmatig op bezoek gaat om boodschappen of wat geld te brengen.

Als Angelica wegens een enorme schuld op straat gezet dreigt te worden, toont ze voor het eerst echt interesse in Vittoria. Ze heeft haar altijd op afstand kunnen observeren, maar als ze haar huis kwijtraakt, zal ze het meisje wellicht nooit meer zien. Tina stemt in met een ontmoeting tussen de twee, al is ze bang haar moederrol te verliezen.

Stroperige symboliek
Angelica is eennogal stereotiep personage dat haar avonden slijt in de lokale bar, waar ze haar lichaam gebruikt om drankjes los te weken bij mannen die net zo eenzaam zijn als zij. Dat treurige alcoholistenbestaan was ook de reden om Vittoria na de geboorte direct af te geven aan Tina, die haar zaakjes wel voor elkaar had.

Rohrwacher speelt Angelica empathisch en vol overgave, maar schrijver/regisseur Laura Bispuri verdrinkt de actrice in stroperige symboliek.

Angelica heeft een hond, die ze wil laten paren met een prestigieuze reu om de puppy's voor veel geld te kunnen verkopen.

Helaas. "De slettenbak heeft zich laten pakken door een zwerfhond," horen we haar schreeuwen. Ze zet het zwangere dier buiten de deur met de woorden 'ik kan niet meer voor je zorgen!', maar neemt haar later toch weer in ongenade aan.

Zelfs een kind snapt dat Angelica eigenlijk tegen zichzelf schreeuwt. Dat de haat-liefdeverhouding met de hond symbool staat voor een interne strijd. De constructie van het personage ligt zo dicht onder de oppervlakte dat het niet altijd makkelijk is om Angelica te accepteren als een echt mens.

Ontdooien
Tina en Vittoria zijn veel subtieler geschreven. Hun relatie is warm. De verlegen Vittoria leunt nog sterk op haar moeder en vice versa geldt precies hetzelfde. Ze vertrouwen elkaar volledig.

Maar de aandacht van Angelica is nieuw. Anders. Spannend. Ze neemt Vittoria mee naar de bergen, danst soms zonder reden in het rond en heeft een boerderij vol avonturen.

In de beste scène van de film kijkt Vittoria angstig toe als Angelica zomaar meezingt met een liedje op de radio, om vervolgens langzaam te ontdooien en uit volle borst mee te blèren. Vittoria krijgt meer zelfvertrouwen. Kruipt uit haar schulp.

Figlia Mia

Regie Laura Bispuri
Met Valeria Golino, Alba Rohrwacher, Sara Casu
Te zien in Cinecenter, Filmhallen, Rialto, Studio K

Bispuri oppert dus dat meer losbandigheid precies is wat dit serieuze kind nodig heeft. Dat is een fijn, tamelijk origineel statement en bovendien een prima bodem voor het psychologische drama dat gaandeweg ontstaat. Hoewel Vittoria zich direct aangetrokken voelt tot Angelica, begint ze zich pas tegen Tina af te zetten als ze inziet wie haar echte moeder is.

De jarenlange leugen is een vertrouwensbreuk en een logische reden voor wat prepuberale herrie in huis. Plots is daar die aantrekkelijke vrijbuiter die zich niet druk maakt over een beetje vuil tussen haar tenen. Plots heeft ze een echte hond, terwijl ze het thuis moet doen met een stenen poedel op haar nachtkastje.

Tegendraads
Het ruige Sardinië vormt een fraaie, niet al te nadrukkelijk aanwezige achtergrond voor dit aardige verhaal, dat grotendeels uit de hand en dicht op de huid werd gefilmd. Sommige dialogen dragen net als Angelica iets te veel simpele symboliek in zich, andere zijn juist verrassend tegendraads.

"Heb je me achtergelaten omdat ik lelijk en stom was?" vraagt Vittoria aan haar moeder. Een beladen vraag waarop alleen een diep gemeend 'natuurlijk niet' mogelijk lijkt, maar Angelica zegt doodleuk 'ja' en loopt door. Vittoria blijkt niet uit het veld geslagen. Ze weet inmiddels wat sarcasme is. En dat ja soms nee betekent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden