Plus

Modeontwerper Jérôme Dreyfuss: 'Al die ego's zijn zo vermoeiend'

Ontwerper Jérôme Dreyfuss, bekend om zijn stijlvolle tassen en als 'man van' Isabel Marant, is dol op Amsterdam. 'Hier is iedereen de baas van zijn eigen leven.'

Jérôme Dreyfuss Beeld Dimitri Coste

Jérôme Dreyfuss (1974) wijst om zich heen. "Kijk al die mensen, zo vrij en vol plannen. Dat vind ik typerend voor Amsterdam: gelijkwaardig en met een houding van 'kom maar op!'"

De Franse tassen- en schoenenontwerper heeft net een tocht vanuit de binnenstad naar Zuid achter de rug en geniet van Amsterdam, waar hij na tien jaar weer terug is. "Amsterdam is een voorbeeld voor veel Europese steden. Het heeft de perfecte grootte."

"Natuurlijk gelden hier ook de regels van het grote geld, zoals in elke Westerse stad. Maar voor een buitenstaander domineert in Amsterdam op straat nog altijd de vrije geest. Al die fietsers, kriskras door elkaar. Iedereen de baas van zijn eigen leven."

Dreyfuss wordt geroemd om zijn stijlvolle tassen, die allemaal de naam van een man dragen. Van Billy en Bob tot Igor - stuk voor stuk uitgerust met een ingebouwd zaklampje zodat vrouwen ook in het donker tussen hun spullen kunnen rommelen. "Die namen begonnen als een grap. Ik had een aantal tassen vernoemd naar vrienden van me. Op een gegeven dacht ik: best een goed concept. Intussen woedt er een strijd in mijn vriendenkring: wie heeft de bestseller?"

Met zijn echtgenote Isabel Marant, wereld­beroemd modeontwerper, vormt Dreyfuss een onvervalst 'powercouple', al doet die term hem vreemd opkijken. "Voor mij is zij natuurlijk mijn vrouw en de moeder van ons kind. Bij ons gaat het thuis, net als bij zoveel mensen, over een ­redelijke verdeling tussen vrije tijd en werk. Een gesprek dat nooit echt eindigt."

#MeToo
Om tot rust te komen ('mijn hoofd stopt nooit') heeft het stel een 'vluchtheuvel' in Fontainebleau, 65 kilometer ten zuidoosten van Parijs, waar ze elk weekend met hun zoon Tal (15) naartoe gaan. Daar hebben ze een houten huis in het bos, zonder elektriciteit en met een waterpomp in de tuin.

"Ik weet wat mensen denken: die ­modemensen, met al hun welvaart, gaan lekker primitief doen. Maar voor ons is dit echt belangrijk. Ik kom oorspronkelijk uit een dorp met vierhonderd inwoners, ergens tussen Nancy en Straatsburg. Daar was niets. Ik groeide op in de natuur. In de stad raak ik dat contact met de ­natuur soms kwijt. Het is belangrijk om te weten dat het niet vanzelfsprekend is dat er schoon water uit de kraan komt en dat aardappels ­gerooid moeten worden."

Van Felix en Gaspard tot Bob: de tassen van Jérôme Dreyfuss dragen een mannennaam Beeld -

Dreyfuss was al jaren voordat #MeToo een ­onderwerp werd, pleitbezorger van vrouwelijke waarden. "Mijn tassen maak ik voor de hedendaagse vrouw, die niet alleen onderdeel van een gezin is, maar ook werkt, sport en naar het café gaat. Ik kijk wat zij echt nodig heeft, in deze woelige tijden. De wereld is lange tijd door mannen opgeëist. Dat is voorbij - al lijkt nog niet iedereen dat te beseffen."

Binnen de modewereld gaat Dreyfuss zijn eigen gang. Hij vertoont zich nooit op modefeestjes, is wars van uiterlijk vertoon en heeft het hart op de tong. Overal waar hij komt, wijst hij op vervuiling en overconsumptie. Zo wond hij zich een paar maanden geleden nog op over de Franse Vogue, dat 'goed voor het milieu' op de cover zette, verwijzend naar een verhaal over nepbont.

"Incroyable. Ik bel dan meteen de hoofdredacteur. Waar komt die onzin vandaan? Het is bespottelijk om meisjes van veertien wijs te maken dat namaakbont 'groen' is. We hebben het hier gewoon over smerig plastic."

Innerlijke noodzaak
Het klinkt niettemin vreemd om juist uit zijn mond te horen dat we minder moeten consumeren. 'Dat snap ik. Ik maak tassen en schoenen en ook mijn werk wordt in fabrieken geproduceerd en moet worden vervoerd. Maar ik probeer daar wat tegenover te zetten. Binnenkort wordt voor elke tas die ik verkoop, in Indonesië een boom geplant. Dat is een nieuw en groot project."

Soms wordt hij doodmoe van de modewereld. "Al die ego's. Met ­Isabel heb ik recent serieus overwogen er acuut mee te stoppen, om een signaal af te geven." De innerlijke noodzaak om te maken, bleek echter te groot. Ook hebben hun bedrijven 350 mensen op de loonlijst staan, en die wilden ze niet in de steek laten.

"Ik probeer het leven te leiden waarvan ik denk dat het verantwoord is. Ik reis niet veel en heb een garderobe van drie broeken en wat T-shirts. Eén shirt, van Azzedine Alaïa, draag ik al sinds mijn dertiende- simpel en mooi." Hij lacht. "O ja: ik draag ook één trui uit de mannenlijn van Isabel."

Van Felix en Gaspard tot Bob: de tassen van Jérôme Dreyfuss dragen een mannennaam Beeld -
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden