Plus

Mimosas

Regisseur Oliver Laxe mocht de Grand Prix ontvangen op het filmfestival van Cannes, maar anderen zullen verstrikt raken in de ambiguïteit en doelloosheid die de film opzoekt.

Beeld Mimosas

Op een stoffig pleintje in een kleine Marokkaanse stad wacht een groep mannen op werk. Elke dag beslist de baas wie van hen een taxi toegewezen krijgt en er dus die dag een schamel loon bij elkaar kan schrapen.

De verontwaardiging is groot wanneer Shakib (Shakib Ben Omar), een rare snuiter die religieuze teksten preekt, een taxi krijgt. Maar de baas blijkt een speciaal doel voor Saïd te hebben.

Ondertussen, in lang vervlogen tijden, reist een karavaan door het Atlasgebergte. Er is ongenoegen in de groep. Voorman Sheik (Hamid Fardjad) lijkt niet goed te weten waarheen hij onderweg is. Maar wanneer Sheik onverwacht overlijdt, zijn het juist zijn meest kritische volgelingen Ahmed (Ahmed Hammoud) en Said (Said Aagli) die zich geroepen voelen zijn lijk naar zijn laatste rustplaats in de stad Sijilmasa te brengen.

Gelukkig verschijnt taxichauffeur Shakib van achter een heuvel om de geminimaliseerde karavaan een handje te helpen.

Religieuze western
Shakibs onverklaarde sprong in de tijd is nog maar het begin van de raadselachtigheid die regisseur Oliver Laxe in Mimosas, zijn tweede speelfilm, voor ons in petto heeft. Soms is dat hypnotiserend, soms simpelweg frustrerend.

Wat dat betreft is de titel van de film tekenend: hij klinkt aanlokkelijk, heeft iets intrigerends, maar staat compleet los van het eigenlijke verhaal - Laxe vernoemde de film naar het café waar hij het scenario schreef.

De regisseur omschreef Mimosas in interviews als een religieuze western of een avonturenfilm waarin het avontuur zowel fysiek als metafysisch is. Daarbij kan hij in elk geval steunen op fantastische beelden, dankzij het camerawerk van Mauro Herce. Zijn shots van de natuurlijke rijkdom van het Atlasgebergte benadrukken de nietigheid van het menselijk geploeter om het te overbruggen.

Niet voor iedereen
Dat de drie hoofdstukken waarin de film is verdeeld, als titels die de drie houdingen in het islamitische gebed dragen - buigen, staan, knielen - biedt een invalshoek voor mogelijke interpretaties.

Laxe werd geboren in Frankrijk en groeide op in de Noord-Spaanse regio Galicië, maar woont inmiddels al ruim een decennium in Marokko. De filmmaker heeft de cultuur van zijn aangenomen thuisland omarmd, en doet in Mimosas zelden een knieval om die aan de niet-ingewijde kijker uit te leggen.

Mimosas is, kortom, niet voor iedereen. De jury van het bijprogramma Semaine de la Critique van het filmfestival van Cannes, waar de film in 2016 in première ging, kon er duidelijk mee overweg: zij gaven Laxe hun Grand Prix.

Anderen zullen verstrikt raken in de ambiguïteit en doelloosheid die de film opzoekt, en afknappen op het soms houterige acteren van de niet-professionele cast. Niet alleen de personages raken van het pad in het ruige landschap zonder wegwijzers waarin Laxe zich begeeft.

Mimosas

Regie Oliver Laxe
Met Ahmed Hammoud, Shakib Ben Omar, Said Aagli
Te zien in Eye, Rialto

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden