Interview

Milton Koswal: 'Wij hebben de kunst in ons hart'

Op 25 augustus wordt de Amsterdamprijs voor de Kunst uitgereikt. In deze serie komen de negen genomineerden aan het woord. Vandaag Milton Koswal van stichting Brotherhood 4 Real.

Milton Koswal Beeld Eva Plevier

In een van de studio's in Amsterdam-Noord van Brotherhood 4 Real, een stichting die de muzikale talenten van vijftig jongeren ondersteunt, hangt een grote foto van rapper Typhoon. Oprichter Milton Koswal kijkt er trots naar. "Typhoon heeft zich tien jaar geleden vanuit de stichting ontwikkeld. Hij is voor de anderen een voorbeeld om harder te werken en voor de muziek te gaan."

Wat kenmerkt jullie werk?
Koswal: "We hebben een platform met heel veel getalenteerde muzikanten en producers. Wat bijzonder aan ons is, is dat we onze eigen woonprojecten en eigen studio's hebben, waar de artiesten met elkaar wonen. De meesten kennen elkaar al tien jaar en zijn elke dag met muziek bezig. We hebben ook een bijzonder netwerk opgebouwd. Ieder theater kent ons. Onze stichting is een zeldzame constructie. We geven creatieven de volledige ruimte om zich te ontplooien, zodat ze hun muzikale passie omzetten naar professionele werkzaamheden."

Wat geeft de stichting aan de stad Amsterdam?
"We werken samen met veel interessante Amsterdamse scholen. Op alle grote festivals in Amsterdam spelen onze artiesten. Qua kunst en cultuur komen we overal. Misschien kennen mensen de naam Brotherhood 4 Real niet direct, maar onze artiesten, zoals Gerson Main of Sarah-Jane, zijn bekend. Dat is prima, het is niet de bedoeling het platform te profileren, maar de artiesten. Zij doen het werk, wij faciliteren. Daarnaast studeren veel van onze artiesten op het Conservatorium in Amsterdam. Iedereen komt van nergens en ergens in Amsterdam en geloof me: uiteindelijk worden ze allemaal succesvol."

Een van de criteria om mee te doen, is creatief ondernemend zijn; wat doet u om uw kunst onder de mensen te krijgen?
"Dit is onze filosofie: als je een kwalitatief product neerzet als kunstenaar, komt er vanzelf een opdrachtgever. Op die manier zien de mensen onze artiesten. We hebben altijd als criteria voor de artiesten gehad: je bent of aan het werk of je zit op school. We hebben het platform zodanig ingedeeld dat iedereen uiteindelijk zelfstandig wordt als artiest, zodat ze niet afhankelijk worden van een uitkering. Met de inkomsten die we genereren door een opdracht binnen te halen, betalen we de vaste lasten en de artiesten. We zijn trouwens ook allemaal echt vrienden, dat is het mooiste."

Hoe ziet de toekomst eruit?
"Over tien jaar is iedereen zo succesvol dat de artiesten de stichting niet meer nodig hebben. In het begin was het platform puur gericht op faciliteren. Er werd alleen maar geïnvesteerd. Nu zie je dat het een bedrijfsvorm wordt, dat er geld binnenkomt. Artiesten kunnen daardoor worden betaald. De volgende stap is dat het een grote onderneming wordt. Over tien jaar is het een grote bv. Met onze eigen boekers en onze eigen platenmaatschappij. We zijn totaal niet commercieel. Wij hebben de kunst in ons hart, we zijn echte kunstliefhebbers. Commerciële bedrijven denken vaak: hoe kan ik zo snel mogelijk veel geld verdienen met een product?"

"Maar wij zien onszelf niet als een product. Over tien jaar nemen veel mensen een voorbeeld aan hoe wij het hebben opgebouwd. Het standaardmodel voor artiesten zoals het er nu is, werkt niet. Wij proberen een platform neer te zetten dat constant en voor eeuwig is, omdat de artiesten echt samenwerken. Ambitieus? Zeker, maar ambitieuze mensen zijn de mensen die de wereld veranderen."

Als u zelf niet wint, wie moet er dan winnen en waarom?
"Annejet van der Zijl. Zij is keihard. We zijn met alle genomineerden gaan varen en zij deelde echt heel mooi haar passie. Ze wilde een boek schrijven, Sonny Boy, maar haar uitgever zei: 'Sorry, dat gaat over een onderwerp dat niet verkoopt. Het wordt niets.' Maar zij hield voet bij stuk. Als een echte kunstenaar bleef ze vasthouden aan het verhaal dat ze wilde vertellen. Ze ging ervoor, zonder winstoogmerk of dollartekens in haar ogen. Zij dacht gewoon: dit is wat ik wil. En levert het bewijs dat je gewoon door moet gaan; ze heeft zeshonderdduizend boeken verkocht."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden