Plus Column

Mijn vader zou het allemaal opnieuw doen

Roos Schlikker Beeld Oof Verschuren

"Zie je die rozen?" Mijn vader en ik rijden door de wijnvelden rond Kaapstad. Aan de rand van elke rij druivenranken is een bloemenstruik geplant. "Die staan er niet omdat ze zo mooi zijn. Ze kondigen ziektes aan. Als de rozen niet meer bloeien, weet de wijnboer dat er iets is wat de druiven kan aantasten," doceert hij.

"Mooi," vind ik. "De roos als waarschuwer van naderend onheil."

"Ja. Zo kun je het zien, kind. Zo, we zijn er nu echt bijna."

Even later lopen we over een wit paadje. De zon doet zijn best de dag te kleuren, maar ik tel nerveuzig mijn stappen. Gek dat ik na een jaar nog steeds zijn tranen vrees. Vijfendertig passen duurt het. Dan staan we er voor. Het houten bankje.

"Dit is het."

Als ik ga zitten, kraakt het hout een begroeting. We zwijgen. Ik denk aan alle keren dat mijn ouders hier waren. Kaapse overwinteraars. Als ze terugkwamen was mijn magere moeder vaak een paar pond aangekomen. Iets zwaarder van lijf, iets lichter in het hoofd.

"We hadden het goed hier. Ze was heel gelukkig toen de foto werd genomen."

De foto van haar bij het bankje. Ze straalt de lens in. Een halfjaar nadat mijn vader zijn camera hier op haar had gericht, werd het kiekje gedrukt. Op haar rouwkaart. Niets had gewaarschuwd voor het onheil.

We blijven even zitten en huilen zowaar niet. Als we weglopen, mompelt hij: "Nou, dat viel mee. Ik kon het goed aan."

Die avond drinken we witte wijn. "Het is natuurlijk onzin, maar ik las laatst," vertel ik, "dat je een simpele test kunt doen om te kijken of je gelukkig bent."

"O?"

"Stel jezelf één vraag: wat als je je leven mocht overdoen, maar je kunt er niets aan veranderen of verbeteren; het is precies hoe het nu geweest is. Zou je dat willen?"

Mijn vader knijpt met zijn ogen. Zijn huid rimpelt er als ongevouwen lakens omheen. Ooit was het daar glad, nu ligt er zeventig jaar leven.

"Ik weet het niet," zegt hij na een tijdje.

Twijfelt hij nou? Mijn vader? De verpersoonlijking van het optimisme? De man die altijd zeker weet dat alles goed komt? Twijfelt hij?

Ja. En zo gek vind ik dat eigenlijk niet. Want het is een eng idee. Alles opnieuw doen terwijl je weet waar je aan begint. In het totale besef wat je moet doormaken. Begrijpend wat je te wachten staat. Voor het eerst staan er rozen langs je pad om je te wijzen op naderend onheil. Daar moet je maar zin in hebben.

We rekenen af. In het donker slenteren we langs het strand naar het hotel. Plots klinkt zijn stem boven het geluid van de golven. "Ja," zegt hij.

"Ja wat?"

"Ik heb erover nagedacht. En mijn antwoord is ja. Ja, ik zou het allemaal opnieuw doen."

Aan de overkant van de weg zit een straatmuzikant op een kunstwerk. Uit marmer zijn letters gehouwen. Ze vormen twee woorden. Live on.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden