Plus Column

Mijn Noordverliefdheid is na twintig jaar nog steeds niet overgewaaid

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

De afgelopen twee weken ben ik elke ochtend wakker gemaakt door de zingende mussen in onze straat in Flatbush, Brooklyn. Zo voelt het op 6000 kilometer afstand toch een beetje als thuis in de Vogelbuurt in Amsterdam-Noord.

Net zoals Noord een stad is binnen een stad, is Brooklyn dat ook. En het grootkapitaal zorgt zowel in Brooklyn als in Noord buurt voor buurt voor een radicale verandering van het straatbeeld, ten nadele van de oorspronkelijke bewoners.

Ja, ik heb het lef om een vergelijking te maken tussen een Amsterdams stadsdeel van 90.000 mensen en een New Yorkse wijk van ruim 2,5 miljoen inwoners. Zo gaat dat met verliefdheid: je ziet gelijkenissen in alles en iedereen om je heen.

Mijn Noordverliefdheid is na zo'n twintig jaar nog steeds niet overgewaaid. Zelfs niet na de turbulente jaren. Sterker nog, de verliefdheid is versterkt. Ik spreek namens mijzelf, natuurlijk.

Hoe het precies zit met de gevoelens van Noord voor mij blijft een mysterie, maar een gezonde dosis mysterie is ook nodig voor een liefde die zo onmogelijk en omstreden is als de onze.

Nog een vergelijking tussen Noord en Brooklyn: de wasserette. Als tiener kwam ik bij Roos in de Van der Pekstraat om mijn kleren te wassen en toen er in de buurt een theaterstuk werd gemaakt over haar zaak heb ik met mijn toenmalige rapgroep een paar nummers opgevoerd tijdens de voorstelling op de Parade.

Als begintwintiger kwam ik er weer, tijdens mijn Amsterdamse nomadenjaren, maar Roos herkende mij niet meer. Dat weerhield ons er niet van alsnog mooie en ontroerende verhalen met elkaar te delen. En als ik heel eerlijk ben, heb ik een van de beste liefdesadviezen ooit gehad van Roos, daar tussen de was- en droogmachines: loslaten betekent niet verliezen.

Deze week stond ik na jaren weer in een wasserette. Dit keer op de Foster Avenue in Flatbush. Ik heb veel drukke plekken gezien in mijn leven, maar de wasserettes op zondagavond in Brooklyn zijn een geval apart. Als de anarchie in het Westen ooit nog uitbreekt dan begint zij in een wasserette in Brooklyn.

Ik miste Roos.

Bovendien moest ik nog uitvinden hoe het precies in z'n werk ging hier. Iedereen brengt haar/zijn eigen wasmiddel mee, bijvoorbeeld. De arrogante Amsterdammer in mij greep het eerste de beste wasmiddel dat onbewaakt stond en goot de helft leeg in de wasmachine die ik kort daarvoor op een dubieuze manier bemachtigd had.

Zowel de wasmachine als het wasmiddel was eigenlijk van een meneer die mij later zou vertellen hoeveel hij van voetbal houdt en dat hij uit Haïti komt. Ik was voor het eerst in mijn leven bang dat ik nu zelf zou worden aangezien voor een gentrifier.

"Individuele spelers zijn belangrijk, maar teams winnen titels," vertelde hij me terwijl we beiden gehypnotiseerd keken naar de rondtollende machines die onze zondes schoonwasten.

Morgen vlieg ik terug. Als de mussen mij niet ­wakker zingen, heeft Noord pech. Ik ben thuis in Brooklyn.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden