Plus

Mijn nachtrust mag maar voor twee dingen worden verstoord

Mano Bouzamour (1991) publiceerde eind 2013 zijn succesvolle debuutroman De Belofte van Pisa. Elke zondag lees je hier zijn column uit Het Parool.

Beeld Wolff

Columnisten schreven zich een tennisarm over Sylvana Simons carrièreswitch, de 'witte onverdraagzaamheid' die daarop volgde en dé meest revolutionaire partij van het land, DENK. Vriend en CDA'er Ibrahim Wijbenga noemde die partij treffend: 'De PVV voor moslims.'

Ik wachtte rustig de storm af tot die langzaam luwde. En zocht een passend onderwerp in deze toch wel turbulente tijd van wederzijds wantrouwen en onbegrip. Een onderwerp dat vooral verbindt en verbroedert. Iets dat door zwart en wit, en iedereen daartussenin, wordt geliefd. Pizza.

Mijn nachtrust mag maar voor twee dingen worden verstoord. Een pizza of een pijpbeurt - het liefst allebei, in die volgorde. Ik kan elke dag pizza eten. Toen een vriendinnetje het ooit uitmaakte, volgde ik een tijdlang een pizzadieet. Het heelde mijn gebroken hart.

Als ik vroeger een euro had geritseld - ik wisselde statiegeldflessen in, daar maakte ik in mijn tienerjaren een fortuin mee - kocht ik van de Dirk een blikje 3es-cola van een paar cent die altijd in de onderste schappen lagen, om je eraan te herinneren dat je tot die klasse behoort, en een pizza Margherita van 59 eurocent. De bevroren bedoening was niet te vreten, tenzij je creatief was. Ik vond een verhard stuk kaas ergens in de hoek van de koelkast dat ik boven de pizza raspte. Sneed een ui terwijl ik mijn gezicht weg draaide. Daarna sneed ik een paprika in reepjes. Olijven in stukjes. En sprenkelde wat oregano met de flair van een buitengewoon bekwame pizzabakker uit Bologna.

De voorbereidingen moesten altijd stilletjes worden getroffen, ik had drie broers en drie zussen en ze hadden altijd honger. We hadden zo'n vijfdehands Etna-oven uit de middeleeuwen. De oven verspreidde, nee, verraadde een heerlijke geur door de sociale huurwoning.

Toen ik in de kleine keuken met de pizzasnijder het stukje hemel in vier stukken sneed, walsten twee broers door de deur en pakten ieder een kwart. Mijn zus kwam uit de badkamer, en terwijl ze haar haren met een handdoek droog wreef, claimde ze een ander kwart. Mijn tweelingzusjes keken mij op de trap altijd een beetje zielig aan. Niet omdat ze een slice wilden, maar uit medelijden. Dat vond ik dan weer zo lief dat ik het laatste kwart in twee stukken sneed.

Maar dat namen ze niet aan.

Ik snelde kwijlend naar mijn kamer, die ik met een broer deelde. Hij stond op om weg te gaan, liet iets vallen zodat ik ernaar keek en hij bliksemsnel een pizzapuntje van mijn bord jatte.

Ik wilde het laatste stukje opeten maar mijn zusjes waren van gedachten veranderd en toch de trap opgelopen. Ze pakten het pizzapuntje en ik wilde het liefst het bord tegen de muur frisbeeën maar hield mij in.

En zo zal het ook vergaan met die prachtige politieke partij.

Youp schreef de mooiste zin van iedereen: '...DENK, dat na de volgende verkiezingen gewoon DACHT heet."

m.bouzamour@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden