Mijn koninkrijk voor een rookbom

FRENK DER NEDERLANDEN

Prinsjesdag en dus vergaderde het college van b. en w. weer in Den Haag.

Voor de ingang van de Tweede Kamer huppelden vijf meisjes rond. Ze hadden zich verkleed als malle ministers en deelden vlaggetjes met malle teksten uit. En hoewel ze op de plek stonden waar al sinds jaar en dag tijdens Prinsjesdag ludieke protesten klinken, werden ze ineens omringd door vijf agenten, één op één.

''Waar zijn jullie van?'' vroeg de eerste agent. ''Van Loesje,'' giechelden de meisjes. ''Zijn jullie tegen iets, tegen het koningshuis bijvoorbeeld?'' ''Nee meneer, we zijn juist vóór iets, voor de liefde vooral. Wilt u een vlaggetje?'' ''Ik hoef geen vlaggetje, maar we gaan hier niet demonstreren, begrepen? Dat ligt op Prinsjesdag nogal gevoelig.''
Andere tijden.

Teleurgesteld dropen de meisjes af. Ik stak het Plein over en wandelde langs de terrassen. Het feest moest nog beginnen, maar nu al zaten ze vol grijs gekuifde Oranjeklanten, die zich massaal te goed deden aan koffie met gebak. En traditiegetrouw scheen de zon, voor God, koningin en vaderland, een ijzersterke combinatie.

Behoedzaam slalomde ik door de mensenstroom naar café Schlemmer in de Lange Houtstraat, waar de gemeentebesturen van Amsterdam en Rotterdam elke derde dinsdag in september vergaderen om vers van de lever commentaar te geven op de Troonrede. Ik was hier nu voor de vijfde keer, maar waar het etablissement voorheen vol zat met voorlichters, journalisten en lobbyisten, zag ik nu alleen maar oude dametjes met oranje boa's om de nek. De burgemeesters en wethouders zaten op de eerste verdieping, maar de deuren van hun zweetkamertjes waren gesloten. Nergens hoorde ik stemverheffing. Bekwame mensen.

Uit verveling liep ik het Lange Voorhout op. Fanfarekorpsen, veteranen en militairen marcheerden in een eindeloze stoet voorbij. Links twee drie vier, links twee drie vier. Hun medailles blonken in de zon, maar ik dacht alleen maar aan Monty Python. En daar was ook de eerste hoogwaardigheidsbekleder al: de oude Max van der Stoel. De 84-jarige minister van Staat strompelde alsof hij op eieren liep. Bij het monument ter ere van hertog Karel Bernard van Saxen Weimar, naast de kar van Henk Patat, stonden tribunes. Weer een fanfare. Mijn koninkrijk voor een rookbom!

Toen ik in Schlemmer terugkeerde, was Rotterdam al klaar met vergaderen, doch daar leggen ze dan ook geen nieuwe metro aan. Maar nadat ook Amsterdam een punt achter de besprekingen had gezet, slenterden we met ons allen naar de Koninklijke Schouwburg aan het Korte Voorhout. Tussen de portretten van Mary Dresselhuys, Fie Carelsen en Caro van Eyck dronken we een oranjebitter. Ivo Opstelten begroette Jozias van Aartsen en we hoorden koude aardappelen jubelen. De Gouden Koets reed onopgemerkt voorbij.

Het volk verspreidde zich weer en de vroede vaderen begaven zich naar de Paul Steenbergenzaal. Onder de beeldschermen waarop aanstonds de Troonrede zou worden uitgezonden, stonden de hapjes al klaar. Haagse hapjes waren het, klein, maar fijn, en Job Cohen schepte zijn bordje vol. Hij grijnsde. ''Een rechttoe rechtaan broodje is er tegenwoordig niet meer bij.''

Beatrix begon te spreken, maar Cohen luisterde maar met een half oor. Hij verkneukelde zich om de witte hoed van Guusje ter Horst en de rode stropdas van Camiel Eurlings. Majesteit sprak over zonneboilers, respect en vertrouwen. ''Ze is niet in vorm,'' fluisterde Cohen, ''ze verspreekt zich voortdurend.'' Maar 'samen maken we Nederland sterker' kwam er zonder stotteren uit. Cohen nam nog een geitenkaaskroketje en zei: ''De ene platitude na de andere.''

Ik begaf me naar het balkon en monsterde de schoolklassen die in marstempo voorbij kwamen. De jongetjes liepen op klompen, de meisjes waren gehuld in klederdracht uit Staphorst. Ze keken naar boven en riepen: ''Zijn jullie belangrijk?''

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden