Opinie

'Mijn identiteit als doorgewinterde roker was een illusie'

Jarenlang zag freelance journalist Tom Kiel zichzelf als doorgewinterde roker, zijn angst dat hij niet meer zou kunnen roken was groter dan de angst voor longkanker. Tot hij stopte.

'Je kan gewoon stoppen zonder spijt en zonder ontwenningsverschijnselen'Beeld ANP Xtra

Het Openbaar Ministerie wil tabaksproducenten niet vervolgen omdat rokers 'vrij' zijn om te kiezen of ze tabak kopen. Maar een rookverslaving heeft mijn 'vrije' gedachten juist tien jaar lang gegijzeld. Ik was zestien jaar oud toen ik voor het eerst een sigaret uitprobeerde.

Net als vele andere tieners was ik benieuwd waarom in godsnaam al die mensen ­roken. Zo'n product waar volwassenen maar niet mee kunnen stoppen, dat moet toch wel heel lekker zijn?

Het was een beetje een onzekere tijd in mijn leven. Ik kreeg niet zoveel aandacht als ik had gehoopt van het meisje op wie ik verliefd was. We waren op schoolreis in Parijs toen we op haar kamer in het hotel zaten. Ze was een fervent roker en zat uit het raam wolkjes naar buiten te blazen.

Misschien moet ik dat maar eens proberen, dacht ik bij mezelf. Dan kan ik in elk geval naast haar zitten.

Vanaf dat moment heeft het mijn gedachten zeker tien jaar in een ijzeren greep gehouden. Het bedrijf dat mijn eerste sigaret aan mij verkocht, had het zó ontworpen dat ik na die eerste keer het roken niet meer uit mijn gedachten kon krijgen.

Tijdens dat eerste pakje vond ik de lichte duizeligheid die ik voelde na een sigaret best wel prettig. Tegen het einde van het sigarettenpakje was de duizeligheid verdwenen, maar kreeg ik sigaretten ook niet meer uit mijn gedachten.

Het was al snel duidelijk dat ik verslaafd was geraakt. Maar ik vond het natuurlijk moeilijk om dat tegenover mezelf toe te geven.

Daarom maakte ik de sigaret maar onderdeel van wie ik was. Dit is gewoon wie ik ben, zei ik tegen mezelf. Ik ben een roker.

Jarenlang hield ik mezelf voor de gek. Ik zei tegen mezelf dat ik roken gewoon lekker vond. Ik maakte grapjes over hoe ik spelen met vuur leuk vond. Ik verzon allerlei voordelen van het roken, omdat ik mijn eigen machteloosheid maar niet onder ogen wilde zien.

Doodsbang
De waarschuwingen op de pakjes kende ik uit mijn hoofd. Scheikunde en biologie waren mijn beste vakken op de middelbare school. Ik snapte echt wel dat benzeen, nitrosaminen en formaldehyde gevaarlijke chemicaliën zijn die je niet zou moeten inademen.

Maar ik was inmiddels doodsbang geworden om de vieze rooklucht níet meer in te ademen. Mijn angst dat ik niet meer zou kunnen roken was veel groter dan de angst voor longkanker.

Jarenlang zei ik tegen mezelf dat ik binnenkort zou stoppen. Dit is mijn laatste pakje en dan stop ik ermee, is een gedachte die elke roker wel zal herkennen. Maar tegen het einde van dat pakje begon ik me een beetje ongemakkelijk te voelen. En als die laatste peuk was aangebroken, liep ik toch maar snel even naar de tabakszaak om van dat gevoel af te komen. Nog één pakje dan.

Omdat ik als freelance journalist werkte, zat ik vaak regelmatig aan mijn bureau thuis te typen op mijn laptop.

Constant stond er een asbak naast me. Elke gedachte aan nicotine moest direct met een sjekkie worden bevredigd.

Als ik niet toegaf aan de rookgedachte voelde ik me ongemakkelijk, gestrest en een beetje angstig. Tot ik er vorig jaar april volledig genoeg van had.

Anti-rookmedicijn
Het hele scala aan hulpmiddelen heb ik tegelijkertijd geraadpleegd. Ik ben naar de huisarts gegaan. Ik heb een anti-rookmedicijn geslikt. Ik kocht een fidget cube zodat ik altijd iets met mijn handen kon doen. Ik ging een blog schrijven. En misschien nog wel belangrijker: ik kocht een zelfhulpboek.

De Opluchting van Jan Geurtz, heeft de doorslag gegeven. Geurtz heeft me doen inzien dat roken helemaal niet lekker is. Mijn identiteit als doorgewinterde roker was gewoon een illusie. En misschien wel belangrijker: je kan gewoon stoppen zonder spijt en zonder ontwenningsverschijnselen.

Stoppen met roken bleek ontzettend eenvoudig te zijn. Het was zelfs zo simpel, dat ik een boek nodig had om te wennen aan het idee dat stoppen zo makkelijk kan zijn. Ik had het me nooit zelf kunnen realiseren. Want mijn gedachten zaten opgesloten in de betonnen gevangenis die verslaving heet.

Toen ik dat snapte, hoefde ik niet meer te roken om me goed te voelen. Mijn gedachten waren eindelijk weer vrij.

Lees ook: Doktoren nieuwe actievoerders in strijd tegen roken

Tom Kiel, freelance journalist voor onder meer Brandpunt, VICE magazine en De PersgroepBeeld .
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden