Column

'Mijn ex moet zien dat ik sterk genoeg ben om door te gaan'

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Via via hoorde hij dat ze met haar nieuwe vriend in bioscoopzaal 5 zat. Rij veertien, op stoel vijf of zes. Meer hoefde hij niet te weten. In de taxi richting het Leidseplein belde hij de escortservice met de vraag of hun mooiste brunette over een halfuurtje voor de bioscoop kon staan.

Al zijn vrienden zeggen tegen hem dat hij haar moet vergeten, maar alle herinneringen die met haar te maken hebben, hebben zich als milieuactivisten aan zijn hersenstam vastgeketend.

"Er zwemmen meer vissen in de zee." Hij hoort het zo'n twintig keer per dag, maar hoe moet hij een andere vis vangen als er nog een stukje van de vorige vis aan zijn haakje zit? Een stukje dat hij kapot koestert. Hij kan haar graten zien zitten. En als het moet, stikt hij met alle liefde in zo'n graatje.

Ze zit in alles. Ze zit in zijn koffiemelk. In zijn frambozenjam. Als hij een keukenkastje opendoet, glimlacht ze naar hem vanuit de mosselpan. Ze zit in alles. Sinds het uit is, ziet hij haar vaker dan toen het nog aan was. Als hij in een tube tandpasta knijpt, kruipt ze als een wulpse boa constrictor over de haren van zijn tandenborstel.

Er zwemmen meer vissen in de zee. Hij haat die zin. Als zijn moeder sterft, zullen zijn vrienden ongetwijfeld weer tegen hem zeggen dat er meer vissen in de zee zwemmen, maar een uitgestorven vissoort zal nooit meer aan zijn hengel bungelen.

De escort komt aangelopen. Een rode paraplu met het logo van een autoverhuurbedrijf erop beschermt haar tegen de regendruppels die er alles aan doen om op haar te landen. De regendruppels zien de aarde als dartbord en haar lichaam is de bull's eye.

"Mijn ex loopt straks met haar nieuwe vriend de bioscoop uit. Ik wil dat ze ons samen ziet. Dat is alles."

"Wil je haar jaloers maken?"

"Nee, ik heb niets aan jaloezie. Jaloezie werkt altijd averechts. Ik wil dat ze ziet dat ik sterk genoeg ben om door te gaan. Hoe heet je trouwens?"

"Ik heet Atari."

"Hoi Atari. Ik ben Jochem."

"Hoe vind je dat ik eruitzie?"

"Tiptop. Echt. Je ziet eruit alsof je heel goed in aerobics bent. Een groter compliment kan ik je nog niet geven. Ik ken je nog niet goed genoeg."

De ex loopt langs. Haar nieuwe vriend draagt zo'n broek waar allemaal scheuren in zitten. Alsof hij nog een extra paar ogen in zijn knieschijven heeft zitten die niets willen missen.

"Wat doe jij hier? Je bent me toch niet aan het volgen, hè?" vraagt de ex.

"Nee, Atari en ik gaan zo naar de film."

"Naar welke film?"

"Naar die ene die al die Oscars heeft gewonnen."

"Dit is trouwens Taco."

Jochem geeft Taco een hand en vraagt zich af waarom de namen van nieuwe vriendjes altijd op een klinker eindigen.

Lees hier deel twee.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden