PlusPS

Miguel Narings zet elke dag een gedumpt matras op Instagram

Al meer dan twee jaar plaatst hij dag in, dag uit foto's van gedumpte matrassen op Instagram. Met succes: vanuit de hele wereld krijgt Miguel Narings (45) foto's opgestuurd. 'Een matras is een intiem ding.'

null Beeld Mattresses of Amsterdam
Beeld Mattresses of Amsterdam

Als een dronkenlap hangt het matras over een brugleuning. Dubbelgeklapt. Ver heen, zich nergens meer van bewust. Even uitrusten, daar lijkt het het meest op. Even één moment de ogen sluiten om daarna weer verder te gaan. Een tussenstop.

En nu hangt ie daar dus. Voorbijgangers lopen er in een ruime boog omheen. Ze kijken wel, maar niemand die een hand uitsteekt om hem te bevrijden uit deze benarde positie. Het is duidelijk: dit matras doet niet meer mee.

Heavy use
Iemand heeft het beslapen. Jaren achter elkaar. Heel, héél veel jaren achter elkaar, zo te zien. Op dit matras is geleefd. Geslapen, natuurlijk, maar dat niet alleen. Dit matras heeft van alles meegemaakt, heeft van alles moeten doorstaan. Heavy use.

Matrassen hebben best iets te verbergen, zo veel is wel duidelijk na het zien van al die bevlekte en besmeurde exemplaren Beeld Mattresses of Amsterdam
Matrassen hebben best iets te verbergen, zo veel is wel duidelijk na het zien van al die bevlekte en besmeurde exemplarenBeeld Mattresses of Amsterdam

Op alle voorspelbare plekken is de binnenvering aan gort. Uitgeveerd. Plus: het lijkt doordenkt te zijn van lichaamsvloeistoffen. Vage vlekken en kleuren, de meeste zo'n beetje op twee derde, maar ook helemaal aan de bovenkant. Alsof het plaatselijk heeft gediend als theezakje. Van dit matras is een smerig soepje te koken.

Foto's van matrassen, honderden zijn het er inmiddels. Elke dag plaatst Miguel Narings er één op zijn Instagramaccount 'Mattresses of Amsterdam'. Dat kan er dus zo een zijn die dubbel over een brugleuning hangt, maar ook niet zelden heeft een voormalige gebruiker het oude matras stevig opgerold en vastgemaakt. Solide zeemansknopen, want de boel mag vooral niet losschieten, zo pal voor het portiek.

Iets te verbergen
Matrassen hebben best iets te verbergen, zo veel is wel duidelijk na het zien van al die bevlekte en besmeurde exemplaren.

Het komt zo: door zijn werk in de thuiszorg fietst Narings dag in, dag uit de hele stad door. Dat in zijn buurtje, de Jordaan, opvallend vaak matrassen bij het vuilnis lagen, was hem eerder al opgevallen. Maar toen hij op zijn tochten door de stad elders ook continu beduimelde exemplaren tegenkwam, besloot hij ze te gaan fotograferen. Eerst één. Toen nog één. En voor hij het wist, was het een serie.

Bekijk de foto's op Narings' account en de stad trekt aan je voorbij. De meeste matrassen liggen, staan of hangen in het centrum, maar hoe langer hoe meer figureren ook Noord, die vooral, en alle andere hoeken van de stad op de foto's van deze bijzondere verzameling.

Matrasfotografen
Behalve de Bijlmer, die blijft achter. "Ik kom er niet heel vaak en ik krijg er ook bijna nooit foto's van opgestuurd. Daar zitten mijn volgers niet, kennelijk. Ik denk dat ik er binnenkort maar eens een dagje ga rondfietsen."

Lekker fris en fruitig zal het allemaal nooit worden, maar een beetje kleur helpt wel Beeld Mattresses of Amsterdam
Lekker fris en fruitig zal het allemaal nooit worden, maar een beetje kleur helpt welBeeld Mattresses of Amsterdam
'Ik verzin geen dingen die er niet zijn, maar door de foto's te bewerken, kun je bepaalde accenten naar voren halen' Beeld Mattresses of Amsterdam
'Ik verzin geen dingen die er niet zijn, maar door de foto's te bewerken, kun je bepaalde accenten naar voren halen'Beeld Mattresses of Amsterdam

Want Narings mag dan elke dag een matrassenfoto plaatsen, hij máákt ze het laatste jaar in veel gevallen niet meer. De helft ongeveer is nog van zijn hand, de rest is afkomstig van mensen die door hem geïnspireerd zijn geraakt. Met een beetje fantasie is hij te beschouwen als coördinator van een los-vast gezelschap van matrasfotografen; is hij de beheerder van een uniek correspondentennetwerk.

"Mensen slaan er enorm op aan en sturen continu foto's op die ze hebben gemaakt. Sommige zijn echt van hoge kwaliteit, daar kan ik dan niet aan tippen. Dan plaats ik met alle liefde een foto van een ander."

Fascinatie
Het is een uit de hand gelopen fascinatie, zegt Narings. Het begon met één snel fotootje, enigszins uit de losse pols. Maar dat leek zo zinloos te zijn, realiseerde hij zich vrij snel. De kracht, zo bedacht Narings, zou 'm moeten zitten in de herhaling, de regelmaat, de verzameling.

"Een foto is een kiekje, maar een hele serie: dan wordt het bijna kunst. Iets waar je niet omheen kunt. Bovendien dwing ik mezelf elke dag een foto te plaatsen. Ik ben nogal chaotisch. Met mijn ADD-hoofd zou ik zonder die dagelijkse opeenvolging al lang weer zijn afgehaakt. Het verbaast me hoe lang ik dit al volhoud."

Op de vraag wat hij er eigenlijk mee bedoelt, wat hij ermee wil zeggen, die oneindige reeks matrassen op Amsterdamse stoepen, blijft het stil. Het zegt niet per se iets over de staat van de stad, of over de aard van de mensheid ofzo, zegt Narings.

Iets dubbels
"Behalve misschien dat matrassen iets dubbels hebben. Ze zijn zo groot, je kunt ze niet onderin je vuilniszak stoppen, zoals je met een oude onderbroek doet. Je moet ze op straat plaatsen, tot het grofvuil komt."

'Ze zijn zo groot, je kunt ze niet onderin je vuilniszak stoppen, zoals je met een oude onderbroek doet' Beeld Mattresses of Amsterdam
'Ze zijn zo groot, je kunt ze niet onderin je vuilniszak stoppen, zoals je met een oude onderbroek doet'Beeld Mattresses of Amsterdam

En dat betekent: met de billen bloot. Want het is een intiem ding, zo'n matras, zegt Narings. En hoe schoon je ook bent op jezelf, hoe zuinig je er ook mee omgaat, de jaren van gebruik laten altijd hun sporen na. Een beetje gênant is dat wel, zegt hij.

"Zie jij weleens mensen met een oud matras naar de vuilcontainer lopen? Bijna nooit toch? De meeste mensen doen het 's avonds, als het donker is en niemand ze kan zien. Dumpen en hup, weg weer."

Ranzige matrassen
Het klinkt een soort kinky, maar vergis je niet in de matrassenfotograaf: ook hij kan gruwen van die ranzige matrassen die hij regelmatig tegenkomt. "Zo'n matras op de stoep, met squirtvlekken overal. Waarop kinderen zijn verwekt en geboren, waarop mensen ziek zijn geweest en soms ook zijn overleden. Dat wil je het liefst toch privé houden."

Het succes van zijn foto's heeft Narings daarom ook verbaasd. Afgelopen week kreeg hij nog bericht van een van de mensen die geregeld foto's insturen. "Zij ziet al dagenlang een matras liggen langs de Ringweg A10, maar is maar steeds niet in de gelegenheid om er een mooie foto van te maken. Zo'n vrouw zit echt te wachten tot er een keer een goeie file staat, dan stapt ze uit en maakt zij een foto."

'De stad moet een onlosmakelijk deel van de foto zijn' Beeld Mattresses of Amsterdam
'De stad moet een onlosmakelijk deel van de foto zijn'Beeld Mattresses of Amsterdam

Ook twee mannen die op een vuilniswagen door Amsterdam rijden, hebben zijn project omarmd. "Zij vonden het in het begin maar vreemd, maar nu sturen ze me allebei foto's op van wat ze zoal op de stoepen tegenkomen tijdens hun rondes. Ik moet zeggen: de kwaliteit van die foto's wordt steeds hoger, vaak zijn ze al beter dan wat ik ervan zou kunnen maken."

Matrassennazi
Kieskeuriger is hij er wel van geworden, zegt hij. "Sec een foto van een matras vind ik niet interessant. Als mensen me dat opsturen, denk ik: jammer, dat had een stuk beter gekund. In die zin ben ik misschien wel een beetje een matrassennazi. Ik vind het belangrijk dat je ook iets van de omgeving ziet, het heet niet voor niets 'Mattresses of Amsterdam'. De stad moet een onlosmakelijk deel van de foto zijn."

De beelden zijn regelmatig bewerkt, Narings geeft het grif toe. Als er kritiek op komt, maakt hem dat niet uit. "Ik verzin geen dingen die er niet zijn, maar door de foto's te bewerken, kun je bepaalde accenten naar voren halen."

"En soms komt het trouwens ook voor dat ik een matras een beetje verleg. Als een bepaald patroon beter uitkomt als je hem een kwartslag draait of rechtop zet in plaats van het op zijn zijkant te laten liggen, is dat prima. Maar ik loop ook niet te slepen en te sleuren met een matras omdat ie twee hoeken verder beter uitkomt."

Fris en fruitig
Kleurige matrassen, die hebben zijn voorkeur. Lekker fris en fruitig zal het allemaal nooit worden, maar een beetje kleur helpt wel. Zijn lievelingsfoto daarentegen is die van een matras dat hij eens tegenkwam op een winteravond op de Noordermarkt. "Het had juist gesneeuwd en overal lag een dun laagje. Dat daar dat matras lag, dat was zó natuurlijk, helemaal één met zijn omgeving."

Moeite heeft hij altijd nog met matrassen die in de grachten drijven: Narings was een goede vriend van Gijs Thio, die in 2011 na een wekenlange vermissing werd aangetroffen in het Oosterdok. "Als ik een matras te water zie, moet ik nog altijd aan Gijs denken."

Hoe het verder moet met zijn foto's weet Narings nog niet precies. Een mooi fotoboek of een expositie, hij zou het graag willen. "Soms denk ik weleens: nu is het genoeg, nu moet ik stoppen, maar dan krijg ik weer een reeks schitterende foto's toegestuurd en dan ga ik maar weer door."

null Beeld Mattresses of Amsterdam
Beeld Mattresses of Amsterdam

Overal liefhebbers

'Mattresses of Amsterdam' is niet uniek: over de hele wereld fotograferen inwoners van steden oude matrassen die langs de kant van de weg zijn gezet. Van Brussel, Londen en Berlijn tot aan Sydney, Melbourne en Detroit: overal zijn liefhebbers van het genre actief.

Toen Miguel Narings er iets meer dan twee jaar geleden mee begon, had hij nog nooit van dit soort fotografie gehoord. "Eenmaal bezig ontdekte ik dat ik niet de eerste ben. In de Verenigde Staten maakte een man tien jaar geleden al dit soort foto's en in een hele reeks andere steden zijn ook dergelijke series te vinden."

De foto's van de Amsterdamse matrassen blijven ook in het buitenland niet onopgemerkt. Narings krijgt geregeld hele series afbeeldingen toegestuurd van enthousiastelingen van over de hele wereld. Van Kopenhagen en Kiev tot Australië aan toe.

"Ook uit andere Nederlandse steden krijg ik foto's. Rotterdam is de enige stad die een beetje achterblijft. Misschien dat de stadsreiniging daar elke keer heel snel komt om de boel op te ruimen?"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden