Review

Midnight in Paris ***

null Beeld

Regie: Woody Allen
Met: Owen Wilson, Rachel McAdams, Kathy Bates, Adrien Brody


De openingsscène van Woody Allens 41ste speelfilm Midnight in Paris is schaamteloos romantisch. In een ode aan de stad Parijs zien we een lyrische stoet van Parijse clichés voorbijtrekken. Allen neemt de tijd.

Op een gegeven moment begint het te regenen en we zien plasjes op terrastafels, stelletjes onder paraplu's en water door de goten gorgelen. En dan breekt de zon weer door en kan het verhaal beginnen.

Het Parijs dat we in deze proloog zien is het Parijs in het hoofd van de Amerikaanse scenarioschrijver Gil, die met zijn verloofde en haar steenrijke ouders in de stad is. Gil is een Hollywoodscenarioschrijver, die Hollywood, zoals we van Allen mogen verwachten, niet hoog heeft zitten. Hij heeft het manuscript van een serieuze roman bij zich en hoopt daarmee te ontsnappen aan de schijnwereld aan de Westkust. Voor hem is Parijs de stad van zijn literaire helden, die in de jaren twintig salon hielden ten huize van Gertrude Stein. Gil is het alter ego van Allen, ditmaal, met griezelige perfectie, belichaamd door Owen Wilson.

De verloofde van Gil (Rachel McAdams) houdt niet van wandelen in de regen; ze tolereert zijn literaire ambities, als ze het Hollywoodleven maar niet in de weg staan. De nervositeit van Gil over zijn aanstaande huwelijk neemt toe als ze een jeugdliefde van zijn verloofde tegenkomen, een snob van het zuiverste water, prachtig gespeeld door Michael Sheen.

Om hun gezelschap te ontvluchten, duikt Gil het nachtelijke Parijs in, waar hij door een magische wending terechtkomt in het Parijs van de jaren twintig en lid wordt van de salon van Stein. Hoe dan? Met een knip van de vingers van scenarist Allen.

Elke nacht keert hij terug naar het Parijs van zijn dromen en drinkt met Hemingway en de Fitzgeralds, adviseert Bunuel over een filmscript en laat zijn manuscript lezen aan Gertrude Stein. Ondertussen wordt hij verliefd op Adriana, de muze van Picasso. Zijn gedroomde nachtleven heeft natuurlijk grote gevolgen voor het leven overdag, waar zijn aanstaande schoonvader het zaakje niet vertrouwt en een detective op zijn spoor zet.

Midnight in Paris is Allens succesvolste film sinds zijn commerciële hoogtijdagen in de jaren tachtig. Het is een plezierige film om te zien; het type film om, op zijn Parijs, doorheen te flaneren.

Woody Allen is bijna klaar met zijn 42ste film, The Bop Decameron, opgenomen in Rome. En dat is op een bepaalde manier een geruststellende gedachte. Some things never change. Rome niet en Woody Allen ook niet. (Mark Moorman)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden