Column

Mensen vermoorden, snap ik nog, maar vernietigen van beelden is kinderachtig

 

Theodor Holman
Theodor Holman. Beeld Het Parool
Theodor Holman.Beeld Het Parool

De soldaten van Islamitische Staat vinden het altijd weer een plezier om kunstschatten te vernietigen. De moedige strijders staan nu, als ik de berichten goed heb gelezen, voor de stad Palmyra in Syrië. Een stad vol monumenten.

Ik blijf mij erover verbazen. Mensen vermoorden in een oorlog, snap ik nog. Maar het vernietigen van beelden blijf ik kinderachtig vinden. Hoewel - als ik even mag godwinnen - stel, er staat op de hoek Willemsparkweg/ Jacob Obrechtstraat een beeld van Hitler dat door een samenloop van omstandigheden destijds niet is weggehaald, zou ik het dan betreuren dat zo'n sculptuur zou worden opgeblazen?

Ik zou het toejuichen, denk ik. Ik begreep het ook dat men, toen Irak werd bevrijd van Saddam Hoessein, zijn standbeeld van een halve kilometer onmiddellijk naar beneden wilde halen.

Maar het wordt toch anders wanneer in mijn straat dat beeld van Hitler 2000 jaar was blijven staan; dan is dat monument van betekenis veranderd. Welke betekenis het dan heeft, weet ik niet - want we zijn dan 2000 jaar verder - maar dat een man met een klein snorretje z'n grote symbolische kracht heeft verloren, lijkt me redelijk te veronderstellen. Als ik nu een beeld van Alexander de Grote zou zien, zou ik ook niet meteen denken: zo, vuile schoft!

Maar het feit dat die soldaten van Islamitische Staat dat wel denken bij een oude pilaar of een beeld van 2000 jaar of langer geleden, bevestigt dat ze nog in die tijd leven. Zoals ik in deze tijd nog een afschuw kan hebben van Hitlers portret. 'Weten jullie wel wie er in Palmyra in die tempel van Bel wordt geëerd? Bel dus! Baäl. En die Bel is eigenlijk Zeus of Jupiter. Dat is voor ons moslims vreselijk. Dat moet vernietigd worden. Dan kan de mensen maar op de verkeerde ideeën brengen!' Je hoort het de IS-soldaat verklaren.

Palmyra heeft een paar honderd van dat soort afschrikwekkende bezienswaardigheden. En die moeten dus straks tot puin geslagen worden.

Het vreemde is dat het mij pijn doet. Ik hou namelijk van geschiedenis. Maar juist door geschiedenis weet je dat alles vergaat. Die Islamitische Staat houdt niet van geschiedenis, maar van geloof - en ik begrijp waarom. Wat zouden ze zich kapot schamen als ze enig historisch besef hadden; ze zouden dan collectief zelfmoord plegen zonder anderen daarbij om te brengen.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden