Plus Filmrecensie

Mektoub, My Love toont jeugdige overmoed in de liefde

In Mektoub, My Love lijkt het leven één groot sensueel spel - gezien door de verlangende ogen van de verlegen Franse twintiger Amin.

Mektoub, My Love toont hoe zorgeloos het Franse leven in 1994 was voor jongeren, ook die van Arabische afkomst. Beeld Mektoub, My Love: Canto Uno

Perplex en verbijsterd was de Tunesisch-Franse meesterfilmer Abdellatif Kechiche vijf jaar geleden.

Een paar maanden nadat zijn film La Vie d'Adèle, het drie uur durende aangrijpende meesterwerk over een lesbische liefde - van brandende verliefdheid tot hartverscheurend liefdesverdriet - de Gouden Palm had gewonnen, beschuldigde hoofdrolspeelster Léa Seydoux Kechiche ervan dat zij en haar tegenspeelster Adèle Exarchopolous dagenlang 'vernederende seksuele en gewelddadige handelingen' moesten herhalen op de set.

Ranzige voyeur
De vijf maanden(!) durende opnameperiode van het drie uur durende drama was 'verschrikkelijk' geweest. Door de kritiek stond Kechiche te kijk als een ranzige voyeur, die seksscènes zo vaak mogelijk had laten overdoen.

De regisseur voelde zich 'door de modder gesleept' en La Vie d'Adèle was voor hem 'voor eeuwig bezoedeld'.

Begrijpelijk, zijn verbijstering, want tijdens de opnamen had Seydoux, geen onervaren actrice, niets van ongenoegen laten blijken. Waarom ze later alsnog vernietigend uithaalde naar Kechiche is nooit opgehelderd.

Vijf jaar later maakt Kechiche met opvolger Mektoub, My Love: Canto Uno nog eens duidelijk hoe hij over Seydoux' kritiek denkt door de film met een weinig verhullende, lange seksscène te beginnen.

Het oogt als een opgestoken middelvinger naar iedereen die hem als een perverse regisseur ziet. Iedereen moet maar denken wat hij wil, maar hij bepaalt zelf wat voor films hij maakt, lijkt Kechiche te willen zeggen.

De juiste houding voor een filmmaker die zichzelf serieus neemt. Het maakt Kechiches leven niet makkelijker, want ook de productie van Mektoub, My Love verliep niet zonder problemen.

Deze keer niet om klachten van de acteurs, maar omdat coproducent France Télévisions het filmcontract ontbond toen Kechiche na de draaiperiode uit het materiaal geen twee uur durende film, maar een zes uur durend tweeluik wilde monteren.

Mektoub, My Love: Canto Uno

Regie Abdellatif Kechiche
Met Shaïn Boumedine, Ophélie Bau
Te zien in Cinecenter, Eye, Filmhallen, Rialto

Om Mektoub, My Love te kunnen afmaken, verkocht de regisseur onder meer decorstukken uit La Vie d'Adèle. Ook zijn Gouden Palm voor die film gooide hij in de verkoop, omdat die bekroning voor hem toch elke glans had verloren.

Vrolijk en zorgeloos
Gebrek aan glans is er niet in Mekboub, My Love, een drie uur durende lofzang op lichtheid en zorgeloosheid in het leven. De losse verfilming van de roman La Blessure, la Vraie van François Bégaudeau (ook de schrijver van Entre les Murs, waarvan de verfilming Laurent Cantet de Gouden Palm opleverde), voert in 1994 twintiger Amin op, die voor de zomervakantie Parijs verruilt voor het Zuid-Franse Sète, waar zijn Tunesisch-Franse familie en vrienden wonen.

Zijn moeder werkt er in een familierestaurant, waarin het altijd druk is, geflirt wordt en de laatste roddels worden doorgenomen. De verlegen Amin (innemende Shaïn Boumedine), die in Parijs filmscenarist wil worden maar er overleeft door in een restaurant te werken, ziet het geflirt, waarin ook toeristen een rol spelen, als halve buitenstaander aan.

Stiekem is hij verliefd op zijn oude schoolvriendin Ophélie (geweldig debuut van Ophélie Bau), de dochter van een geiten- en schapenboer, maar zij ziet in hem een fijne vriend en geen potentiële geliefde.

Die ziet ze wel in Amins neef Toni (Salim Kechiouche). Dat Ophélie binnenkort met een op een missie uitgezonden marinier zal trouwen, staat seksueel genot met deze vrouwenversierder niet in de weg.

Wie zwaar drama zoekt in het meanderende Mektoub, My Love zal het niet vinden, maar dat is precies het punt: Kechiche wil laten zien hoe vrolijk en zorgeloos het Franse leven in 1994 was voor jongeren, ook die van Arabische afkomst.

Natuurlijk speelt een rol dat de in 1960 geboren Kechiche toen zelf jong was, maar hij heeft een punt: in 1994 was 9/11 nog ver weg en de wereld zou een op westerse leest geschoeid paradijs worden.

Bedwelmend
In Mektoub, My Love is het leven één groot sensueel spel, gezien door de ogen van Amin, die graag deel zou nemen aan het festijn maar niet weet hoe hij dat moet doen. Dat de film met zijn verlangende ogen kijkt, legitimeert de vele erotische beelden van vrouwen, waarbij Kechiche nogal gericht is op billen.

Maar vrouwen zijn in Mektoub, My Love óók vrijheidslievende individuen, die zelf hun leven bepalen. "Wij zijn van niemand," zegt Amins tante op een toon die duidelijk maakt dat ze niet bluft.

Zeker, in Mektoub, My Love domineert de male gaze, maar wie in de film alleen een hitsige mannenblik ziet, heeft hem niet begrepen.

Mektoub, My Love is een bedwelmende onderdompeling in een onschuldiger tijd. Jeugdige overmoed in de liefde zag er zelden zo zorgeloos uit. Nu maar hopen dat de personages er in deel twee niet de rekening voor gepresenteerd krijgen, want we zijn van ze gaan houden.

Talentontdekker

Dat regisseurs die zelf een acteerverleden hebben het beste uit acteurs weten te halen, geldt niet voor Abdellatif Kechiche. De in 1960 in Tunis geboren regisseur, die op zijn zesde met zijn ouders naar Nice verhuisde, heeft nooit geacteerd, maar is een geweldige acteursregisseur.

Na zes films kant het niet meer aan toeval worden geweten dat acteurs bij hem briljante prestaties leveren. Verbluffend veel jonge acteurs danken hun carrière aan hun debuut in een film van Kechiche.

Sabrina Ouazani debuteerde in L'Esquive (2003) en is sindsdien een veelgevraagd actrice in Franse films. Spectaculair was de doorbraak van Hafsi Herzi met La Graine et le Mulet (2007). La Vie d'Adèle (2013) gaf de carrière van actrice Adèle Exarchopoulos een enorme boost.

En door Mektoub, My Love, waarin ook Herzi weer te zien is, ligt een glanzende acteertoekomst in het verschiet voor Ophélie Bau en Shäin Boumedine, de absolute sterren in dit groepsportret.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden