Recensie

Meisjesidool Ben Howard is allerminst een pleaser (****)

Ben Howard werd in één klap een meisjesidool, met zijn hit 'Keep your head up'. Voortborduren op dat succes, dat doet de Brit niet, blijkt in de Heineken Music Hall. Zijn muziek is donker, ingetogen en opent deuren naar een nieuw publiek.

Beeld Paul Bergen

Vorig jaar had hij een kanjer van een hit met 'Keep your head up'. In Nederland eindigde het op de eerste plaats van de door 3voor12 georganiseerde verkiezing van de song van het jaar. Ben Howards kostje leek gekocht. Er komen de laatste jaren wel heel veel lieve jongens met akoestische gitaren uit Engeland, maar voor hem moest toch zeker nog plaats zijn - ergens naast Ed Sheeran, die andere
o zo gewoon gebleven singer-songwriter annex hartenbreker.

Maar dit jaar nam meisjesidool Ben Howard een heel andere afslag. Op zijn tweede, in oktober verschenen album 'I forget where we were' laat hij horen niet zomaar de zoveelste singer-songwriter te zijn. Was het in 'Keep your head up' nog één en al vrolijkheid, nu maakt hij muziek die donker en ingetogen is, en zoals hij dat in de Heineken Music Hall zelf zegt, terribly serious.

De Heineken Music Hall, ja. Stond hij bij zijn vorige bezoek aan Nederland nog in Paradiso, nu treedt hij op in de vele ­malen grotere bierhal in Zuidoost. En dat dan ook nog eens drie avonden achtereen.

Je zou denken dat zo'n muzikale koerswijziging als Howard maakt op 'I forget where we were' zou leiden tot een kleiner publiek, maar het tegendeel is waar. Veranderd lijkt zijn publiek wel; het zijn zeker niet alleen meisjes die de Heineken Music Hall bevolken.

Een pleaser toont Ben Howard zich allerminst. Het eerste deel van het optreden speelt zich zelfs grotendeels in het donker af. Als er licht is, komt het vanachter op het podium en schijnt het de concertgangers recht in het gezicht.

Schim op het podium
'Hello Amsterdam.' De twee woorden lijken te komen van die schim in het midden, dus dat zal Howard dan wel zijn. Wonderschoon klinkt intussen de muziek, die zoals gezegd heel serieus is, maar vaak ook iets ijls heeft. Met folk als basis waaieren de lang uitgesponnen nummers vele kanten op. Howard heeft een uitstekende band bij zich, waarbinnen onderling veel van instrument wordt gewisseld, maar in de muziek speelt zijn eigen gitaar de hoofdrol.

Anders dan voorheen is dat vaak een elektrische gitaar. Erop tokkelend is hij nog steeds een echte folkie, maar in het buigen van noten klink hij soms opvallend bluesy. Wat weer mooi aansluit bij de licht klaaglijke toon in zijn zang. En voor wie nog steeds niet doorheeft dat de Ben Howard van nu een andere is dan de Ben Howard van nog helemaal niet zo lang geleden, heeft 'End of the affair' een zwaar psychedelische uitloop met diepe spacegeluiden.

'Keep your head up' speelt Ben Howard niet meer. En aan toegiften doet hij ook niet. Hij is wel zo netjes dat een minuut of vijf na afloop op het podium te komen melden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden