Column

Meisjes! Ik ken, voor mezelf, geen magischer woord

De theorie is deze: geef de jeugd kickbokslessen en je houdt ze van de straat, je leert ze discipline, ze krijgen er zelfvertrouwen door en dan komt het goed met ze.

Die theorie is te mooi om te weerspreken, maar ik geloof hem niet.

In een grijs verleden heb ik zelf gebokst en gejudoot en toen gebeurde het volgende: de goede jongens werden er snel uitgepikt om klusjes voor 'Bert' of 'Joop' te doen, waarmee ze geld konden verdienen. Voor de mindere goden hadden Bert en Joop, die van die zware gouden klokkies en dito armbanden droegen, domweg geen belangstelling, en voor de slechten was die sportschool een hel, want die werden gepest.

Ik vraag me wel eens af wat er met mij zou zijn gebeurd als ik echt goed in sport was geweest. Ik was zo onzeker over alles dat als de kapstok m'n vriend had willen zijn en me had opgedragen wat drugs te koerieren, ik dat had gedaan. Die sportlessen hadden totaal geen invloed op mijn zelfvertrouwen, hoe vaak ik de boksbal ook bewusteloos sloeg.

Ik heb al mijn idealisme verloren als het gaat om het idee dat sport zou verbroederen.

Wat heeft mij gered?

Dat waren mijn gitaar en mijn gitaarspelende vriendjes. We leerden elkaar akkoorden en we zochten de solo's van Eric Clapton uit. Dat hield ons van de straat.

Waarom hielp dat? Omdat de mooiste meisjes van de school naar ons luisterden.

Meisjes! Ik ken, voor mezelf, geen magischer woord.

Mijn theorie is daarom ook lange tijd geweest: bouw jeugdhuizen, stop die vol met mooie meiden die alleen maar zeggen: 'Ik hou van Bach, maar ik vind The Enemy ook goed.' Of: 'Ik wou dat ik zo kon spelen als Jimi Hendrix, en wie wil er met mij schaken?' Ik vermoedde dat die jongetjes dan allemaal naar Bach gingen luisteren, Jimi Hendrix gingen imiteren en 's nachts in bed het herdersmatje gingen leren.

Maar daar ben ik ook van teruggekomen.

Die meisjes mogen niet naar het buurthuis en als ze wel mogen, houden ze ook van die stoere jongens met veel geld en trouwen ze toch met de jongen van hun ouders' keuze.

Het enige waarin ik nu geloof zijn aardige ouders, goede leraren en leuke vrienden. Maar daar is het de tijd niet naar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden