Plus

Mee met de bezemwagen van de Dam tot Damloop

Bijna 45.000 deelnemers liepen de Dam Tot Damloop. Rond de vijftig van hen belandden in de bezemwagen. Het Parool reed mee.

Beeld Dingena Mol

De eerste uitvaller is hij niet, want direct na de IJtunnel zien we al een deelneemster doodgemoedereerd wandelend het parcours verlaten. Maar de eerste die in de bezemwagen belandt, na pakweg twee kilometer te hebben gelopen, is Melvin Huizing uit Emmen. De dertigjarige Drent weet ook niet wat hem overkomt, want hij is een getrainde loper. Maar hij begon opeens vreselijk te hyperventileren.

"Met onmiskenbaar Drentse tongval: "Van de week heb ik nog probleemloos tien kilometer gelopen. Maar hier voelde ik me opeens heel raar, duizelig vooral."

'Waar is Melvin gebleven?'
Heeft de IJtunnel hem misschien de das omgedaan? "Dat tweede stuk moet je wel klimmen, ja. Maar ik heb ook wel eens de Zevenheveulenloop gedaan, bij Nijmegen: niks aan de hand. Mijn vader zal inmiddels ook wel denken: Waar is Melvin gebleven? We waren net samen gestart."

Drie bezemwagens zijn er: een grote touringcar en twee minibussen. Direct achter de lopers rijdt op de fiets Bart Martin (67). De oud-gevangenisbewaarder van de Bijlmerbajes is al zeker 25 jaar betrokken bij de Dam tot Damloop. Lopers van wie hij ziet dat ze de finish nooit op tijd zullen halen (17.00 uur is sluitingstijd) of wier gezondheid zelfs in gevaar lijkt te zijn, probeert hij te overreden plaats te nemen in de bezemwagen.

Dat gaat niet altijd vanzelf. "Mensen leven enorm toe naar zo'n evenement. Opgeven is dan vaak een vreselijke teleurstelling. Ik kan niemand dwingen te stoppen. Maar ik zeg tegen achterblijvers wel: als je nu niet in de bezemwagen stapt, rijden we je voorbij en loop je verder op eigen risico."

Beschaamd
Zelf heeft Bart Martin er niet zo veel mee, dat hardlopen. "Ik zeg altijd: je moet niet hardlopen, je moet op tijd van huis weg aan. Ik fiets liever." En weg is hij weer, sprintend naar een stel lopers dat vooral strompelend het parcours aflegt.

Ietwat beschaamd betreden afvallers de touringcar. "Oh, gelukkig, er zitten meer mensen in de bus," zegt een man die met knalrood hoofd puffend binnenkomt. Soms zijn er blessures, een ander kreeg een astma-aanval. Bij de delen van het parcours waar veel toeschouwers langs de kant staan en zitten, loopt bijna iedereen door. Op de stukken waar aanmoedigend publiek ontbreekt, wordt eerder opgegeven.

Halverwege de loop houden de drie bezemwagens even stil. Plotseling schieten vier deelnemers die kilometers terug opgaven het eerste minibusje uit. Voor iedereen goed doorheeft, wat er gebeurt, hebben ze zich alweer tussen de renners gevoegd. "Ooooh, dat is niet eerlijk," zeggen de achterblijvers in de bus.

Zuur
Bart Martin is het van harte met ze eens. "Maar elk jaar gebeurt er wel zoiets. Wat kun je er aan doen? Ik kan er moeilijk tussen al die duizenden deelnemers op mijn fiets achter aan gaan." Er wordt niet bijgehouden hoeveel deelnemers er precies in de bezemwagens belanden. De organisatie schat het op een man/vrouw of vijftig.

Zuur is het vooral deelnemers die moeten opgeven op de Zuiddijk in Zaandam, het laatste deel van het parcours, waar de Dam tot Damloop een waar volksfeest is. Overal wordt gehost en gezongen. Als de mensenmassa de bezemwagen ontwaart, klinkt het spontaan: 'Busje komt zo, busje komt zo.'

Te pijnlijk
Op echt maar een paar honderd meter van de finish moeten alsnog een man en een vrouw de minibus in. Ondersteund door EHBO'ers kan hij nog een beetje hinkelen op één been. Zij wordt in een rolstoel afgeleverd. Nee, ze willen niet op de foto. En met hun naam in de krant willen ze ook niet. Dit is te pijnlijk allemaal, letterlijk en figuurlijk.

Wel laat de de man een whatsappbericht zien dat zijn broer, die langs de kant van de weg stond, hem tijdens de loop stuurde: 'Zo, jij gaat hard!' Hoofdschuddend: "Ik ging ook hard. Té hard. En toen kon ik ineens niet meer op mijn benen staan."

Dat kon de vrouw naast hem in de bus dus ook niet meer. Met een nog steeds van pijn verwrongen gezicht zegt ze: "Kramp. In allebei mijn benen. Ik kon de finish bijna zien."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden