Plus

Médecin de Campagne: strijd tegen de natuur

De soms bijna documentaireachtige beelden doen denken aan het sociaal realisme van filmmakers als Ken Loach en de broers Dardenne, maar regisseur Thomas Lilti heeft een mildere blik op de werkelijkheid.

Jos van der Burg
Zelfs de ganzen proberen de vervangende arts te verjagen Beeld .
Zelfs de ganzen proberen de vervangende arts te verjagenBeeld .

In Nederland verdwijnt de huisarts die in zijn eentje een praktijk runt in rap tempo - hij werkt steeds vaker in teamverband in een gezondheidscentrum - maar op het dunbevolkte Franse platteland gaat de ontwikkeling minder snel. Veel huisartsen doen er alles nog in hun eentje, zijn dag en nacht bereikbaar en kennen iedereen bij naam.

Zo'n plattelandsarts is Jean-Pierre in Médecin de campagne (plattelandsarts). Voor de plattelanders is de vijftiger niet alleen arts, maar ook sociaal werker en een luisterend oor.

François Cluzet, de verlamde aristocraat in Intouchables, speelt hem subtiel en ingetogen als een nuchtere, maar betrokken man, die volkomen vergroeid is met de plattelandsbevolking. Maar ook als een man bij wie werk en leven volledig samenvallen. Jean-Pierre is altijd aan het werk; overdag spreekuur en ziekenbezoek, 's avonds patiëntenadministratie.

Huwelijkstragiek
Typerend voor zijn afkeer van de moderne tijd is dat hij patiëntengegevens niet in een computer invoert, maar nog steeds handmatig op kaartjes schrijft. De film maakt er geen woorden aan vuil, maar dat Jean-Pierre gescheiden is en alleen leeft, verbaast niet, want hij heeft geen ruimte voor een privéleven.

Terloops horen we dat zijn ex-vrouw in Parijs woont en zijn zoon architectuur studeert. Beiden zijn kennelijk het platteland ontvlucht. De huwelijkstragiek erachter benoemt de film niet, maar die kan de kijker zelf bedenken, zoals wel meer in deze film - altijd fijn als niet alles wordt voorgekauwd.

Jean-Pierre is geen huisarts die ooit wil stoppen met werken, maar een man die op zijn tachtigste nog spreekuur hoopt te kunnen houden. Dat perspectief verandert als bij hem een hersentumor wordt geconstateerd. Ineens bevindt hij zich aan de andere kant van de streep en is hij een patiënt, die een chemokuur krijgt.

Ontheemdheid
Cluzet speelt overtuigend, en bij vlagen ontroerend, de verwarring en ontheemdheid, die Jean-Pierre in deze situatie voelt.

Dat de regionale artsenorganisatie uit voorzorg alvast een assistent, ze heet Nathalie (Marianne Denicourt), naar Jean-Pierres praktijk stuurt, zodat als het misgaat met hem, de plattelanders toch verzekerd zijn van medische zorg, vindt hij maar niks. Plotseling moet hij samenwerken in zijn artsenpraktijk, iets wat hij nooit heeft gedaan.

Licht humoristisch toont de film zijn tegenzin en de strubbelingen waarmee dat gepaard gaat. Niet alleen Jean-Pierre, maar ook de plattelanders ontvangen Nathalie niet met open armen en kijken eerst de kat uit de boom. "Heb je een diploma?" vraagt een wantrouwende patiënt als Nathalie op huisbezoek gaat. Zelfs de ganzen op een boerderij proberen haar te verjagen.

Médecin de campagne had makkelijk een geromantiseerd drama over het leven van een plattelandsarts kunnen zijn, maar de film voelt als het werk van iemand die weet waarover hij het heeft. Dat is het geval bij regisseur Thomas Lilti, die het maken van films combineert met zijn werk als arts.

Documentaireachtige beelden
Of hij nog lang arts zal blijven, is twijfelachtig, want Médecin de campagne is na Hippocrate (2014), dat een beeld schetst van het reilen en zeilen in een ziekenhuis, zijn tweede succesvolle film over het artsenbestaan.

De soms bijna documentaireachtige beelden doen denken aan het sociaal realisme van filmmakers als Ken Loach en de broers Dardenne, maar Lilti heeft een mildere blik op de werkelijkheid.

Als het niet zo slap zou klinken, zouden we Médecin de campagne sociaal realisme light noemen. De kracht van het opbeurende drama zit in de geloofwaardigheid: de routineuze vanzelfsprekendheid en degelijkheid, die decennialange ervaring verraadt, waarmee Jean-Pierre patiënten benadert en onderzoekt, zijn eergevoel en trots als arts, maar ook de tol die het vierentwintig uur per dag beschikbaar zijn in al die jaren van hem heeft geëist.

Boven alles is Médecin de campagne een hommage aan de huisarts als een onvermoeibare strijder tegen, in de woorden van Jean-Pierre, de barbaarsheid van de natuur, die mensen overvalt met ziekten.

Médecin de Campagne

Regie Thomas Lilti
Met François Cluzet, Marianne Denicourt
Te zien in Filmhallen, Het Ketelhuis, Studio K, Tuschinski, De Uitkijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden